George Harrison - Thirty Three & 1/3 (1976)

Een gunfactor heeft hij zeker ook bij mij. Hij moest toch maar op boksen tegen Lennon & McCartney en het is natuurlijk geweldig dat hij op Abbey Road 2 klassiekers kon noteren.
Hij zal uiteindelijk ook enigzins blij zijn geweest dat hij op eigen benen kon staan.
Toch heb ik het gevoel dat hij er niet alles heeft uitgehaald artistiek.
Hij was anders, niet echt heel gecharmeerd van de complexe showbizz wereld.
Hij relativeerde veel met humor, want dat had hij echt wel.
Inderdaad triest dat hij ook niet oud is geworden. Hij gaf ook wel toe dat zijn rookgedrag daar debet aan was.
Allan Klein....dat was een misbaksel eerste klas.

George Harrison deed na de Beatles-split steeds zijn eigen ding en bleef ver weg van de heersende trends. Vocaal was hij inderdaad de mindere van John Lennon en Paul McCartney maar compositorisch moest hij nauwelijks onder doen.
George Harrison heeft ook de pech te moeten opboksen tegen de legende John Lennon.

Er was vaak veel te doen over de stem van Harrison, dun en jankend bij de hoge tonen, zijn stem werd met het klimmen met de jaren donkerder, wat op zijn postuum uitgebracht plaat Brainwashed goed is te horen. Ik heb die jankende klaag stem in combinatie met zijn zeer karakteristieke gitaarsound altijd een blauwdruk van Harrison gevonden, heel veel eigenheid, wat the Beatles juist door die eigenschappen naar een hoger plan wist te tillen. Thirty three and 1/3 was een nieuwe start. Na twee sombere maar onderschatte platen, dark horse en extra texture, leek de zon weer te schijnen, learning how to love you vond Harrison zelf zijn mooiste compositie sinds something. " no truth could ever fear me", zong hij.

Hij haalde de absolute top met All Things Must Pass. Het tweede album Living In the material world was ook prima. Daarna kwamen de moeilijke jaren. Dark Horse met op zich goede nummers maar een dramatische stem en met veel pijn en verdriet in de teksten. Extra Texture was vlak en onder de maat. Dit album is een heel mooie comeback. De zon scheen weer voor George. Het is niet zijn beste maar wel zijn sympathiekste album. Zijn leven was weer op orde, nieuwe relatie, nieuwe vriendschappen, en dat kun je horen. Hij is weer bij stem, de melodieën zijn weer helder en fris en de humor is terug. Mooi album !