George Harrison - Thirty Three & 1/3 (1976)

George Harrison – Thirthy Three and a Thirth

Ik heb pas de Dark Horse box gekocht, en lijkt mij het gepast met nummer 1 van de box te beginnen. Zodra ik deze box heb langs gelopen komen de delen die daar niet inzitten.

Einde zomer 1976 was het dan eindelijk zo ver, de Dark Horse label was een feit en daarop kon de eerste Harrison plaat worden gereleased.
De titel verklaard het al, George was op het moment 33 jaar en een beetje.
Het album oogt ook erg zomers, met een mooie foto van George. Een van de betere hoezen uit zijn solo discography.

Woman Don't You Cry For Me: Officieel geschreven tijdens de Beatle tijd(nog in 1969) maar nooit opgenomen, tot dit album in 1976. Al was hij ook bedoeld voor All Things Must Pass, toch werd hij er af gelaten.
Een drum die lekker in beukt en om je aandacht roept, neemt je direct in zijn greep.
Een rommelend bas als onweer boven het gebergte van drums. Een onmiskenbaar Harrison geluid weer klinkt, de slide gitaar.
Ergens in mijn achterhoofd moet ik denken aan Living in the Material word, zelfde opzwepende gevoel, opdringerig, wil gehoord worden maar toch relaxed.
Over een druk schema, zo klinkt het in mijn oren, het doen van nog veel werk. Een vrouw die om veel aandacht vraagt, maar daar bij alleen maar in de weg zou lopen. “I've Got A Long Way To Go, I'm Gonna Leave you at the station”.
Zomers, ik heb hier bij 2 beelden in mijn hoofd. George die lekker in zijn tuin zit, met een gitaar en liefde laat weerklinken, liefde voor de muziek. Ook zie ik een warme, zomerse straat voor me waar cabrio's rijden, of volkswagen bussen met het dak/deur open en daaruit weerklinkt dit nummer, nog een lange weg te gaan. Lekkere reis muziek.

Dear One: Geschreven op de Virgin Islands, dat straalt het ook uit. Zomers, relaxed en vol van leven. George bezingt een Yogi, die zijn leven sterk beïnvloed. Vrolijk opgewekt, blauwe zeeën, hoge temperaturen, tropisch fruit en voedsel van uit de zee.

Beautiful Girl: Ook een ouwertje, geschreven in 1969. Prima orgel. Ode aan een mooie damen die misschien net George zijn leven is binnen gelopen? Dit zou zo op een Beatles plaat hebben kunnen staan, de kwaliteit heeft het, het refrein heeft het. Weer klinkt het zomers en opgewekt, zelfde sfeer als Dear One, maar dan sterker. Ook hierbij heb ik mooie beelden. Doet me denken aan iets heel moois, misschien ook wel een mooie dame, wie weet. In ieder geval een mooi landschap, uitgestrekte zee, zand dat tussen je tenen door glijd. Of een beboste omgeving met een openplek met gras en bloemen, als je vanachter een boom gluurt zie je George spelen op zijn gitaar, bijna als in een sprookje.

This Song: Rockend, weer die fantastische Hammond er door heen. De copyright zaak is U allen waarschijnlijk bekend. George reageert hier op, hij wil helemaal niet in verdediging of in de aanval. Het is geen goed of slecht nummer, het is niet zwart of wit, het riffje is niet hip of oppervlakkig. Je kan horen wat je zelf wil, hoor je iets anders dan dat het is? Oke, dat kan, niets is helemaal origineel, al dus George zelf, maar deze is in E en de ander niet...
Zomers, swingend. Lekker nummer, de clip is ook een grote aanrader, wel erg gedateerd maar ozo mooi. Zo leer je George pas echt kennen, we kennen de stille man, de geheimzinnige, die ene Beatle die niet veel zegt. De clip spreekt boek delen en laat zien dat George een fantastische vent was.
Zo'n nummer en zo'n clip moet je ook maar net durven maken.

See Yourself: Enigszins neerslachtig, een boodschap. Misschien wel eentje voor iedereen, waar we allemaal beter van worden. Als je op het punt staat iemand te beoordelen, denk aan het volgende: Het is makkelijker om iemand anders te beoordelen dan jezelf, denk eerst na over wat jezelf doet. Een wijze les.

It's what you value: Een lange! Bluesy, en het beste van allemaal! Cowbell! Dat hoor ik niet vaak terug in de muziek, een cowbell daar houd ik wel van. Een song over de uitbetaling van de band. Een een auto, de rest geld, its what you value. En denk daarbij direct terug aan het vorige nummer...! Lekker swingend, zomers, wat een pracht album is dit toch.

True Love: Een cover van Cole Porter. Opzich een prima nummer, iets sneller dan de rest van het album, lekker swingend. De beschrijving van echte liefde. Past toch prima bij George stem, doet wel een beetje Beatles begin periode aan maar dan losser.

Pure Smokey: Een tribuut voor Smokey Robinson. George komt tot de realisatie dat hij Smokey nooit heeft bedankt, door middel van dit nummer brengt hij een ode aan de eerder genoemde man, en bedankt hem via dit nummer. Swingend, past prima op het album.

Crackerbox Palace: Swingend, exotisch past prima in de stijl van de plaat en ook hier krijg ik een zomers gevoel bij. George ontmoette de manager van de komediant Lord Buckley, George Greif en praatte daarmee. De manager vertelde dat George in Los Angels in een huis woonde dat “Crackerbox Palace” werd genoemd, omdat het zo krakkemikkig was. Dat vond George H. een goede naam voor een liedje en schreef er een over. Crackerbox palace is nu niet meer het huis van de komediant maar heeft nu betrekking op de hele wereld.

Learning How To Love You: Dit nummer zou niet hebben misstaan op een album als All Things Must Pass en Living in the Material World. Ook doet het me in de verte ergens denken aan een nummer van All Things Must Pass, maar de naam kan ik niet op komen. Pure liefde, voor die zelfde vrouw als uit Beautiful Gril? Of is dit een aanbidding van zijn God? Ergens doet de song me denken aan “Something” en dat is natuurlijk geen verkeerde vergelijking.


Ik kijk terug op een prima album van George, erg zomers en opgewekt in vergelijking met zijn vorige werken. Ik vind de hoes erg sterk en pas ook zeker bij het karakter van de plaat.
Zoals ik al eerder aangaf, ik vind Harrison een fantastische muzikant en persoon, erg interessant ook. Hij schrijft songs op een hele andere manier dan Lennon en steekt er ook een heel ander soort gevoel in, misschien maken dat soort individuele krachten de Beatles zo sterk.
Daarmee vond ik het ook lastiger om deze plaat goed te bespreken en heb ik het gevoel meer uit sommige nummer gehaald te kunnen hebben, enfin dat kan altijd nog!

Aanrader is ook om de clips te bekijken die bij dit album horen!

Ik zag recentelijk op een 'gouwe ouwe' muziekzender This Song voorbij komen. George Harrison stak de draak in een clipje met zijn eigen vervelende situatie.
De exBeatle zat verwikkeld in de bekende plagiaatzaak betreft My Sweet Lord, dat nogal gelijkenissen zou hebben met He's So Fine van The Chiffons.
Een hilarisch clipje waar Eric Idle (vriend van George) van Monty Python wel eens bemoeienissen gehad zou kunnen hebben gehad.
Aangezien ik nooit echt verder ben gekomen dan het fantastische All Things Must Pass en wat losse flodders van de vervolgalbums, leek het me wel eens tijd een plaat te beluisteren.
Het punt is een beetje dat ik George Harrison opzich wel waardeer, want de man was toch een legende en hij heeft prachtige liedjes geschreven, maar als zanger vind ik 'm niet geweldig. Misschien dat mij ook wel weerhouden hebt van verder onderzoek.
Lang geleden heb ik een cassette ergens goedkoop gekocht in Griekenland meen ik. Een verzamelaartje van George met wat hits. Die vond ik wel ok, maar zijn wat zeurderige dunne stemgeluid ging mij op ten duur wel wat tegenstaan.

Dit album uit '76' wordt over het algemeen beschouwd als één van zijn betere. De critici waren eindelijk weer eens aardig voor hem. Op de albums na 'All Things' verzand hij regelmatig in zijn hare krishna overtuiging als ik het begrepen heb, dat werd hem niet echt in dank afgenomen.
Dit is een positieve plaat en dat heeft ook een goede reden.
Hij had een innige relatie opgebouwd met Olivia Arias. Die kon hij nog van A&M records en zij had hem geholpen met de oprichting van het Dark Horse label.
Liefdebetuigingen zijn er genoeg op deze plaat, maar het is ook muzikaal een prima geheel.
Softpop, funky spul (opener Woman Don't You Cry for Me bijvoorbeeld), kleine liedjes ( Crackerbox Palace blijft een meesterwerkje), de al eerder aangehaalde 'up tempo' This Song en wat fraaie ballads.
True Love is nu natuurlijk een zeer oubollig liedje van oorspronkelijk Bing Crosby, in '76' was het zo'n 20 jaar oud.
George gooit het tempo omhoog en hoewel dit album prima zonder had gekund, is het wel vermakelijk op één of andere manier.
Hij had op zijn typerende gortdroge Britse humor aangegeven dat de oorspronkelijke akkoorden niet klopten en het veel te traag was. Hij nam het wel even onder handen eigenlijk!

Kortom, een lekkere plaat vol positiviteit en geen aanwijsbare zwakke plekken, al is ook niet alles even memorabel. Veel afwisseling en energiek. Hier en daar ook weer puik gitaarwerk, al is het geen dominerende factor.
En zijn stem?? Tja, een fan zal ik nooit worden, maar misschien moet ik er wat door heen luisteren.
Ik heb mij er niet echt aan gestoord.