George Harrison - Thirty Three & 1/3 (1976)

Mooi Album van George. Bevat de "protestsong" This Song waarin hij uithaalt naar zijn veroordeling voor vermeend plagiaat (Het verhaal is genoeg bekend; zijn My Sweet Lord zou gebaseerd zijn op He's So Fine van de Chiffons, George heeft dat altijd weerlegd!).
Mooie songs, goede begeleiding, vrij evenwichtig album, wat in George's carrière niet vanzelfsprekend is;
Bevat ook de Cole Porter-cover True Love. Crackerbox Palace leukste song op de plaat ! 4 sterren ****

Crackerbox Palace was mijn eerste single. Heb trouwens altijd een zwak gehad voor deze plaat. Als die heerlijke bass ingezet wordt in Woman Don't You Cry For Me kan het voor mij al niet meer stuk. Dear One, Beautiful Girl (prachtig liedje), This Song, allemaal top. Heb onlangs de geremasterde versie in huis gehaald. Na All Things Must Pass is dit zijn beste plaat.

Zondermeer zijn beste sinds all things must pass. Weg is de vaak wat zeurderige hese stem en wat negatieve stemming. wat overblijft is een plaat vol pakkende melodien en een heel toegankelijke sfeer. Deze plaat straalt dezelfde warmte uit als een Macca plaat. George is ook bijzonder goed bij stem en zijn gitaar werk is over de linie subliem te noemen. Crackerbox Palace, This song, Pure smokey en woman don't you cry for me vind ik samen met het Prachtige en Beatles achtige Beautiful girl de hoogtepunten op één van zijn beste solo platen. De promo clips bij deze plaat zijn geregiseert door Eric Idle, vooral de clip van Crackerbox palace is erg leuk.

Geheel akkoord met devel-hunt, ik zei dat ook al, maar ik wou met deze post de plaat nog eens in de updates brengen, tussen al dat hedendaags gitaargeweld, mag deze best nog eens wat aandacht krijgen, erg mooie muziek is dit.

Ik ben George Harrison's solo oeuvre aan het doornemen, en deze is een beetje een vreemde eend vergeleken met de rest. Deze is, zoals devel-hunt al opmerkte, veel minder somber. Ik vind dat sombere op zich mooier, maar dit is duidelijk weer een stap omhoog na Extra Texture. Geweldig bij stem vind ik echter te ver gaan. Dat is hij sinds Living in the Material World al niet meer. Maargoed, deze vormt een leuke afwisseling in zijn oeuvre. Geen topper, maar erg leuk.

Met name This Song, True Love en Pure Smokey zijn zeer geslaagd.

Ik vind zijn stem op deze plaat een beetje 'back to Beatles', weg is zijn vaak wat jankerige iele stemgeluid, zijn stem is steviger en toonvaster. Ik vind dat hij op deze plaat de beste vocals heeft sinds Abbey road. De toonsoort in een nummer als Learning how to love you is vergelijkbaar met Something. Wat ook erg op de voorgrond op deze plaat staat is zijn handelsmerk, de slideguitar, waardoor weer eens wordt benadrukt wat voor een goede gitarist Harrison was.

Zelfs op het , overigens prachtige , Concert For George werd er geen plaatsje ingeruimd voor een van mijn favoriete Harrison composities : Beautiful Girl.
Voor mij het juweeltje van Thirty Three & 1/3 .

YouTube - George Harrison Beautiful Girl Demo Version

YouTube - George Harrison - Beautiful Girl (1976)

Inderdaad een prachtig nummer van een mooie lp. En dit gehoord hebbende, maakt het mij alleen nog maar pissiger dat er van George nooit een Anthology of iets dergelijks is uitgebracht. Er moeten nog maar zat demo's e.d. in de studio's of elders liggen om iets moois te maken, als eerbetoon aan hem. In plaats daarvan worden we opgescheept met een verzamelaar, Let It Roll. De tracklist is zo afschuwelijk slecht samengesteld, dat ik er bijna misselijk van word.

Ook nog goed Harrison nieuws Ad. Harrison blijkt in de periode 1999-2001 muzikaal erg productief geweest te zijn, waarvan een deel op Brainwashed verscheen. De weduwe van Harrison heeft aan Jeff Lynne gevraagd nog meer nummers uit die tijd af te maken met de bedoeling die op CD uit te gaan brengen, een soort Brainwashed 2 dus. Staat op de site van de Engelse Beatles fanclub en heeft al in diversen Engelse kranten gestaan.

Da,s nog eens goed nieuws, devel. Weer iets om erg naar uit te kijkn Thnx!!!

Mooi album van George. Vooral Beautiful Girl, Pure Smokey en Crackerbox Palace zijn fantastische songs. De cover True Love valt wat uit de toon en had voor mij niet gehoeven. De rest van het songmateriaal is goed maar niet echt spectaculair. Van zijn Dark Horse periode vind ik deze - na het album "George Harrison" - de beste.

Ik draai deze de laatste tijd erg vaak, en dit is echt een groeialbum. Geen topper zei ik in eerste instantie, maar ik zit er zelfs al een tijdje over te twijfelen of ik niet ga verhogen naar 4,5*.

Ik vind hier eigenlijk geen mindere nummers. George klinkt gelukkig en geïnspireerd. Met zijn stem is ook helemaal niets mis. Living in the Material World, George Harrison en Brainwashed vind ik bijvoorbeeld ook uitstekend, en op zich niet minder dan deze, maar ik draai toch (na All Things Must Pass) het meeste dit album.

Ik geef Stijn helemaal gelijk, alleen doe ik wel net dat halfje meer.
Als ik Lennon's platen heb besproken(Alleen Double Fantasy nog, M&H heb ik m'n twijfels en sla ik over) begin ik aan de Harrison collectie, dan een uitgebreidere bespreking

Tha, dit één van de cd's, die er indertijd, bij mij zijn ingeschoten. Net een nieuwe opleiding e.d. Ik heb 'm vanavond toch nog eens opgezet en lekker op de koptelefoon beluisterd.
Hij is imo ogen ook beter dan zijn voorgangers (Op All Things Must Pass na, natuurlijk). It's Your Value en Pure Smokey springen er wat bij een beetje bovenuit, maar over het algemeen is het van prima niveau.
Your Song is natuurlijk ook een prima nummer, zijn de een knipoog naar de perikelen rondom de plagiaatbeschuldiging rondom het nummer She's So Fine.
Bovendien vind ik het heerlijk Billy Preston weer mee te horen spelen, zeker op het nummer True Love.
George had er ondanks nogal wat tegenslagen, in dat jaar, weer zin in en borrelde van inspiratie.
Enig minpuntje van George blijf ik wel vinden, dat ikgeen meerdere lp's (cd's) van hem kan en wil beluisteren. De diversiteit en afwisselling is bij de solo's van Paul en John groter, maar dat neemt niet weg dat hij de derde "onmisbare" factor was bij de Fab Four.

George Harrison – Thirthy Three and a Thirth

Ik heb pas de Dark Horse box gekocht, en lijkt mij het gepast met nummer 1 van de box te beginnen. Zodra ik deze box heb langs gelopen komen de delen die daar niet inzitten.

Einde zomer 1976 was het dan eindelijk zo ver, de Dark Horse label was een feit en daarop kon de eerste Harrison plaat worden gereleased.
De titel verklaard het al, George was op het moment 33 jaar en een beetje.
Het album oogt ook erg zomers, met een mooie foto van George. Een van de betere hoezen uit zijn solo discography.

Woman Don't You Cry For Me: Officieel geschreven tijdens de Beatle tijd(nog in 1969) maar nooit opgenomen, tot dit album in 1976. Al was hij ook bedoeld voor All Things Must Pass, toch werd hij er af gelaten.
Een drum die lekker in beukt en om je aandacht roept, neemt je direct in zijn greep.
Een rommelend bas als onweer boven het gebergte van drums. Een onmiskenbaar Harrison geluid weer klinkt, de slide gitaar.
Ergens in mijn achterhoofd moet ik denken aan Living in the Material word, zelfde opzwepende gevoel, opdringerig, wil gehoord worden maar toch relaxed.
Over een druk schema, zo klinkt het in mijn oren, het doen van nog veel werk. Een vrouw die om veel aandacht vraagt, maar daar bij alleen maar in de weg zou lopen. “I've Got A Long Way To Go, I'm Gonna Leave you at the station”.
Zomers, ik heb hier bij 2 beelden in mijn hoofd. George die lekker in zijn tuin zit, met een gitaar en liefde laat weerklinken, liefde voor de muziek. Ook zie ik een warme, zomerse straat voor me waar cabrio's rijden, of volkswagen bussen met het dak/deur open en daaruit weerklinkt dit nummer, nog een lange weg te gaan. Lekkere reis muziek.

Dear One: Geschreven op de Virgin Islands, dat straalt het ook uit. Zomers, relaxed en vol van leven. George bezingt een Yogi, die zijn leven sterk beïnvloed. Vrolijk opgewekt, blauwe zeeën, hoge temperaturen, tropisch fruit en voedsel van uit de zee.

Beautiful Girl: Ook een ouwertje, geschreven in 1969. Prima orgel. Ode aan een mooie damen die misschien net George zijn leven is binnen gelopen? Dit zou zo op een Beatles plaat hebben kunnen staan, de kwaliteit heeft het, het refrein heeft het. Weer klinkt het zomers en opgewekt, zelfde sfeer als Dear One, maar dan sterker. Ook hierbij heb ik mooie beelden. Doet me denken aan iets heel moois, misschien ook wel een mooie dame, wie weet. In ieder geval een mooi landschap, uitgestrekte zee, zand dat tussen je tenen door glijd. Of een beboste omgeving met een openplek met gras en bloemen, als je vanachter een boom gluurt zie je George spelen op zijn gitaar, bijna als in een sprookje.

This Song: Rockend, weer die fantastische Hammond er door heen. De copyright zaak is U allen waarschijnlijk bekend. George reageert hier op, hij wil helemaal niet in verdediging of in de aanval. Het is geen goed of slecht nummer, het is niet zwart of wit, het riffje is niet hip of oppervlakkig. Je kan horen wat je zelf wil, hoor je iets anders dan dat het is? Oke, dat kan, niets is helemaal origineel, al dus George zelf, maar deze is in E en de ander niet...
Zomers, swingend. Lekker nummer, de clip is ook een grote aanrader, wel erg gedateerd maar ozo mooi. Zo leer je George pas echt kennen, we kennen de stille man, de geheimzinnige, die ene Beatle die niet veel zegt. De clip spreekt boek delen en laat zien dat George een fantastische vent was.
Zo'n nummer en zo'n clip moet je ook maar net durven maken.

See Yourself: Enigszins neerslachtig, een boodschap. Misschien wel eentje voor iedereen, waar we allemaal beter van worden. Als je op het punt staat iemand te beoordelen, denk aan het volgende: Het is makkelijker om iemand anders te beoordelen dan jezelf, denk eerst na over wat jezelf doet. Een wijze les.

It's what you value: Een lange! Bluesy, en het beste van allemaal! Cowbell! Dat hoor ik niet vaak terug in de muziek, een cowbell daar houd ik wel van. Een song over de uitbetaling van de band. Een een auto, de rest geld, its what you value. En denk daarbij direct terug aan het vorige nummer...! Lekker swingend, zomers, wat een pracht album is dit toch.

True Love: Een cover van Cole Porter. Opzich een prima nummer, iets sneller dan de rest van het album, lekker swingend. De beschrijving van echte liefde. Past toch prima bij George stem, doet wel een beetje Beatles begin periode aan maar dan losser.

Pure Smokey: Een tribuut voor Smokey Robinson. George komt tot de realisatie dat hij Smokey nooit heeft bedankt, door middel van dit nummer brengt hij een ode aan de eerder genoemde man, en bedankt hem via dit nummer. Swingend, past prima op het album.

Crackerbox Palace: Swingend, exotisch past prima in de stijl van de plaat en ook hier krijg ik een zomers gevoel bij. George ontmoette de manager van de komediant Lord Buckley, George Greif en praatte daarmee. De manager vertelde dat George in Los Angels in een huis woonde dat “Crackerbox Palace” werd genoemd, omdat het zo krakkemikkig was. Dat vond George H. een goede naam voor een liedje en schreef er een over. Crackerbox palace is nu niet meer het huis van de komediant maar heeft nu betrekking op de hele wereld.

Learning How To Love You: Dit nummer zou niet hebben misstaan op een album als All Things Must Pass en Living in the Material World. Ook doet het me in de verte ergens denken aan een nummer van All Things Must Pass, maar de naam kan ik niet op komen. Pure liefde, voor die zelfde vrouw als uit Beautiful Gril? Of is dit een aanbidding van zijn God? Ergens doet de song me denken aan “Something” en dat is natuurlijk geen verkeerde vergelijking.


Ik kijk terug op een prima album van George, erg zomers en opgewekt in vergelijking met zijn vorige werken. Ik vind de hoes erg sterk en pas ook zeker bij het karakter van de plaat.
Zoals ik al eerder aangaf, ik vind Harrison een fantastische muzikant en persoon, erg interessant ook. Hij schrijft songs op een hele andere manier dan Lennon en steekt er ook een heel ander soort gevoel in, misschien maken dat soort individuele krachten de Beatles zo sterk.
Daarmee vond ik het ook lastiger om deze plaat goed te bespreken en heb ik het gevoel meer uit sommige nummer gehaald te kunnen hebben, enfin dat kan altijd nog!

Aanrader is ook om de clips te bekijken die bij dit album horen!

Mijn eerste kennismaking met muziek was Thirty Three & 1/3 van George Harrison. Mijn broer kocht destijds de single Crackerbox Palace en niet veel later de lp. 33⅓ was niet alleen de leeftijd van George maar stond ook voor het aantal toeren per minuut waarop lp's moesten worden afgedraaid.

George was een sterke persoonlijkheid. Eentje die je maar zelden tegenkomt in de muziek. Qua karakter zeker zo sterk als John Lennon en een briljant gitarist en componist.

Verder sluit ik mij volledig aan bij de recensie van Ducoz. Hoewel ik het album hierna net ietsje beter vind, maar het ontloopt elkaar niet veel.

Leuk om te zien dat deze je zo goed bevalt, Ducoz. 'It's What You Value' is hier ook mijn favoriet, mede dankzij de heerlijke zanglijn.

Mooie interssante recensie, Duco. Blij om 'm ook weer eens goed beluisterd te hebben, na een hele tijd "stof gehapt" te hebben. En It's What You Value is, net als bij Stijn, toch ook wel favoriet.

Onlangs toch maar weer eens opgezet. Na een eeuwigheid. Begin jaren ’80 veel gedraaid, toen was ik een Beatlespuber. In 1983, ik was 15, zwaar verliefd geworden op een meisje uit mijn klas, Laura (en die associeer ik ook altijd met Bowie's Let's Dance. Was ZIJ weg van). Een eerste verliefdheid, die hakt erin.
Beautiful Girl van dit album was mijn soundtrack voor haar. Zo speciaal is die tekst niet, eigenlijk integendeel, maar alles was raak en dit was “haar” song, in mijn hoofd dan - in de tijd dat dit speelde.

Toen verdween ze, ze verhuisde naar België, en dat is niet naast de deur als je in Zaandijk op school zit .... ik hoorde dat op het exacte moment dat ik voldoende moed bij elkaar verzameld had haar eens uit te vragen. Nou, dat had toen geen zin meer.
Dit was een mokerslag, die me nog lang achtervolgd heeft (ik moet misschien zeggen: die me nog steeds achtervolgt, zo heel af en toe. Deze week nog figureerde ze in een droom).
Niet in het minst omdat ik 7 jaar, 7 maanden, 7 dagen en 7 uur nadat ik haar voor het laatst zag, haar opnieuw meende te zien, in Connemara, Ierland. Ben er nooit achter gekomen of zij dat nu wel of niet was. Ik zou er een fucking boek over kunnen schrijven. Maar goed, ik dwaal af.

And when I saw the way that she smiled at me
I knew it there and then that she was A 1
And then I felt the way she was touching me
Was something I had known I was waiting upon

Bij Beautiful Girl zie ik Laura’s lach voor me, en die touch was er ook, hoe onschuldig ook. Dertig jaar geleden, maar deze song brengt me linea recta terug - dat zijn zo van die dingen, die muziek met je kan doen. Het is onverstandig dit vaak te draaien!
En da's dan weer zonde want dit is een puik album, zij het met enkele nummers die ik wel iets minder (maar zeker niet slecht) vind, waaronder True Love. Laat ik 'm eens op 4**** sterren zetten.

En een bonus halve ster voor Laura,
. . . . . . wherever you are.

Mooi verhaal Koho! Zeer herkenbaar. Zeker je eerste grote liefde blijft je op de een of andere manier altijd bij, en zo hoort het ook.

Een aanrader deze van George, vind dit toch een van zijn beste, zo niet zijn best plaat.

Het vijfde solo album van George, Wonderwall Music en Electronic sound buiten beschouwing latend. Deze plaat is zeker niet de minste uit het oeuvre van George. Na de 2 wat meer religieus getinte albums heeft deze weer meer de sfeer van All Things Must Pass en Living In The Material World. Met deze Thirty Three & 1/3 levert Harrison een prima plaat af, die een stuk toegankelijker en vrolijker klinkt dan de 2 voorgangers. Favoriete nummers van mij op deze plaat zijn Beautiful Girl en Crackerbox Palace. Vier sterren!

Inderdaad toegankelijker en vrolijker dan voorgaande albums maar deze keer wel goede songs en George is merkelijk beter bij stem. Enkel de cover True Love had hij achterwege moeten laten (ik heb het nooit een sterke compositie gevonden).

Ook deze is vanaf 7 november a.s. weer op CD verkrijgbaar. In bestelling!

Ik zag recentelijk op een 'gouwe ouwe' muziekzender This Song voorbij komen. George Harrison stak de draak in een clipje met zijn eigen vervelende situatie.
De exBeatle zat verwikkeld in de bekende plagiaatzaak betreft My Sweet Lord, dat nogal gelijkenissen zou hebben met He's So Fine van The Chiffons.
Een hilarisch clipje waar Eric Idle (vriend van George) van Monty Python wel eens bemoeienissen gehad zou kunnen hebben gehad.
Aangezien ik nooit echt verder ben gekomen dan het fantastische All Things Must Pass en wat losse flodders van de vervolgalbums, leek het me wel eens tijd een plaat te beluisteren.
Het punt is een beetje dat ik George Harrison opzich wel waardeer, want de man was toch een legende en hij heeft prachtige liedjes geschreven, maar als zanger vind ik 'm niet geweldig. Misschien dat mij ook wel weerhouden hebt van verder onderzoek.
Lang geleden heb ik een cassette ergens goedkoop gekocht in Griekenland meen ik. Een verzamelaartje van George met wat hits. Die vond ik wel ok, maar zijn wat zeurderige dunne stemgeluid ging mij op ten duur wel wat tegenstaan.

Dit album uit '76' wordt over het algemeen beschouwd als één van zijn betere. De critici waren eindelijk weer eens aardig voor hem. Op de albums na 'All Things' verzand hij regelmatig in zijn hare krishna overtuiging als ik het begrepen heb, dat werd hem niet echt in dank afgenomen.
Dit is een positieve plaat en dat heeft ook een goede reden.
Hij had een innige relatie opgebouwd met Olivia Arias. Die kon hij nog van A&M records en zij had hem geholpen met de oprichting van het Dark Horse label.
Liefdebetuigingen zijn er genoeg op deze plaat, maar het is ook muzikaal een prima geheel.
Softpop, funky spul (opener Woman Don't You Cry for Me bijvoorbeeld), kleine liedjes ( Crackerbox Palace blijft een meesterwerkje), de al eerder aangehaalde 'up tempo' This Song en wat fraaie ballads.
True Love is nu natuurlijk een zeer oubollig liedje van oorspronkelijk Bing Crosby, in '76' was het zo'n 20 jaar oud.
George gooit het tempo omhoog en hoewel dit album prima zonder had gekund, is het wel vermakelijk op één of andere manier.
Hij had op zijn typerende gortdroge Britse humor aangegeven dat de oorspronkelijke akkoorden niet klopten en het veel te traag was. Hij nam het wel even onder handen eigenlijk!

Kortom, een lekkere plaat vol positiviteit en geen aanwijsbare zwakke plekken, al is ook niet alles even memorabel. Veel afwisseling en energiek. Hier en daar ook weer puik gitaarwerk, al is het geen dominerende factor.
En zijn stem?? Tja, een fan zal ik nooit worden, maar misschien moet ik er wat door heen luisteren.
Ik heb mij er niet echt aan gestoord.

Je bedoelt the Chiffons

Die plagiaatzaak was een smerige actie van Allen Klein, toen de manager van George Harrison. Hij kocht de rechten op van dat Chiffons-nummer en spande anoniem een rechtszaak tegen George Harrison. Hij zorgde ervoor George Harrison veroordeeld werd waardoor zijn zakken weer eens gevuld werden.

Zelf heb ik nooit bezwaar gehad tegen dat dunne, wat huilerige stemgeluid van George Harrison maar op zijn vorige album kwam zijn zang niet goed tot zijn recht, mede door zijn druggebruik. Hier is zijn stem merkelijk beter.

Overigens is het vaak gecoverde True Love een compositie van Cole Porter die heel wat songs heeft geschreven. Zelf heb ik nooit van dat nummer gehouden wegens te mierzoet en te oubollig.

Ja! Idd. Bedankt voor de correctie.

Heel lang geleden had ik dit illustere -en inderdaad voor George's doen vrolijke album- op LP,
Die is echter verdwenen, waar ik pas veel later achter kwam.

Weet nog wel dat ik het album in 1976 kocht vanwege de single Crackerbox Palace, wat ik toen -en nog- een heel leuk nummer vond.

Inhakend op wat LucM vandaag schreef bij dit album: ik was op de hoogte van die plagiaat kwestie, maar dat zijn manager dit zo geregeld had wist ik niet ….pfff over rioolratten gesproken. Wanneer je zo in je rug gestoken wordt verlies je wel voor een groot deel je vertrouwen in de mensheid.
Zoals de Engelsen zeggen : who needs enemies with friends like these.

Ik zit momenteel in een grote Beatles revival, doordat ik muziekdossiers aanleg van diverse acts (o.a. the Beatles) uit al het materiaal van al de OOR - Mojo en Uncut jaargangen. Wanneer ik dan struin door de eindeloze stroom artikelen en recensies gaat het wel weer tintelen, de magische sfeer die om het viertal hing (en nog deels hangt) en ik ben er voor mijzelf ook achter dat ik George Harrison wel de sympathiekste Beatle vind.

Hij had een behoorlijk stevig tandem (L&Mc) tegenover zich, waarbij hij niet altijd opgewassen was om voor zichzelf op te komen en een plaats op te eisen voor zijn songs. Maar wat hij leverde was oorspronkelijk en herkenbaar. Heel jammer dat hij zo vroeg is heengegaan, want wat hij met Jeff Lynne en The Traveling Wilburries heeft neergezet vind ik ook erg fraai en tijdloos.