Europe - Prisoners in Paradise (1991)

Dit album had destijd zwaar te lijden onder de opkomst van grunge: 1991. Ergens in september van dat jaar zag Prisoners in Paradise het “verkoopdaglicht”. Gevolg: matige verkoop en na jaren van veel touren een optelsommetje: tijd voor een break!

Toen trouwens in mijn oren een redelijke veilige opvolger van Out of this World. Niet geheel een kopie van dat album maar het ligt wel in het verlengde van de beide voorgangers. Vergelijken met Wings of Tomorrow doe ik niet: er zit een jaar of zeven tussen en dan spreek je toch van andere tijden. Om Prisoners in Paradise zowat popmuziek te noemen gaat me wat ver: dit album rockt behoorlijk maar je moet wel van een commerciele inslag houden en dito meezingers.

Ik vind de sound wel wat hebben en zeker de productie kan nu nog goed meekomen: staat als een huis! Verder zingt Joey Tempest de sterren van de hemel (echt een mooie stem heeft die man) en zit het songtechnisch ook wel goed: lekkere gitaarsolo’s hier en daar. OK, misschien erg gericht op de Amerikaanse markt destijds maar net als enkele albums van Def Leppard, is dit een geslaagde poging. Dat de “wereld” op dat moment massaal valt voor een ander genre, doet niets af aan de kwaliteit van Prisoners in Paradise.

Je hoort wel dat Kee Marcello een goede gitarist is maar geen John Norum. Die laatste heeft naar mijn idee meer “hardrock” in de vingers. Aan de andere kant: beide gitaristen hadden tot en met dit album amper een nummer geschreven waarmee volgens mij de invloed van de beide gitaristen met name via speelstijl tot uiting komt. Norum heeft mij live wel altijd meer kunnen bekoren maar dat terzijde.

Muzikaal gezien staan er enkele nummers op die ik nog steed graag mag horen: het titelnummer sowieso maar ook Girl from Lebanon, Halfway to heaven, I’ll Cry for you en Seventh Sign. En dat is een behoorlijk score voor een album met 12 tracks en een album dat inmiddels meer dan 20 jaar oud is.

Al met al vind ik dit album 4 sterren waard.

Heerlijk album! In mijn ogen zelfs de beste van Europe, alhoewel ze allemaal van zeer hoge kwaliteit zijn. Dat Europe net als Scorpions een kei is in ballads blijkt wel weer met Homeland, echt een parel! De laatste 2 nummers zijn mijn favorieten : Til my heart beats down en Girl from libanon. Dat het allemaal wat gelikter en minder hard klinkt dan de 2 eerste albums stoort mij absoluut niet. Vooral Out of this world was even wennen, maar ook die is na tig luisterbeurten goed te pruimen.

Na dit album heb ik Europe eigenlijk niet meer echt gevolgd, ze waren er ook even "tussenuit" heb ik begrepen. Komende jaren maar weer even het werk hierna beoordelen, zit nog wel mooi spul tussen als ik dat hier zo lees.

Ze hadden sowieso heel veel nummers geschreven om mee aan de slag te gaan. Dat er een aantal af zouden vallen was dus logisch. Nummers als Seventh sign, Girl from Lebanon, Homeland en Little bit of lovin' waren volgens mij vanaf het begin al kandidaat. Wellicht Mind in the gutter en Bad blood ook. De rest, inclusief de titeltrack, is pas in de laatste fase om de hoek komen kijken. De titel van het album zou in eerste instantie trouwens Seventh sign zijn. En al klaar voor release in 1990. Ook daar werd pas twee voor twaalf vanaf geweken omdat de top van de platenmaatschappij die achter dat album stond vervangen werd en de nieuwe staff er niks in zag. Dus moest Joey met outside writers aan de slag om meer hits te schrijven.

Bij het verschijnen van Prisoners in Paradise in 1991 woonde ik op kamers. Geen zus meer in de buurt die luidkeels meezong (bovendien liet zij deze Europe links liggen), andere prioriteiten en minder geld voor hobby's. Van het album heb ik indertijd nauwelijks iets meegekregen; pas via internet volgde een kleine inhaalslag en de voorbije dagen heb ik het album voor het eerst intensief beluisterd, op de koptelefoon naar en van werk op het fietsje. Nog zonder alle voorkennis.
Dan valt het Amerikaanse geluid op met meerstemmige koortjes en uitstapjes naar adult oriented rock. Anders dan op de voorganger speelt Kee Marcello ook regelmatig lange, emotionele noten, wat me véél beter bevalt: snelle noten lijken dan bovendien opeens nóg sneller.

Gisteren las ik de achtergronden zoals vermeld op kwaliteitswebsite Wings of Tomorrow.com. Over de spanning tussen zanger Joey Tempest en "nieuwe" gitarist Kee Marcello. De laatste had bij zijn aantreden in november 1986 van bandmanager Thomas Erdtman de belofte gekregen dat hij naast Tempest muziek zou schrijven. De groep wist hier niets van en de muzikale klik tussen de twee ontbrak, met als gevolg dat op voorganger Out of This World en hier op Prisoners in Paradise vooral werk van Tempest is te horen. In '89 werd Erdtman ontslagen.
Met producer Beau Hill werd desondanks de plaat in november 1990 naar tevredenheid in het Californische Burbank afgerond, waarna wisseling van de wacht bij CBS roet in het eten gooide door het album af te keuren en Europe terug te sturen naar de tekentafel. Let wel, dit was vóórdat grunge in najaar '91 plotseling de markt overspoelde. De oorspronkelijke opnamen voor het album zijn op JijBuis te vinden.

En los van al deze kennis?

Ik hoor Europese hardrock met vleugjes blues en Amerikaanse poprock/metal. Ik snap best dat niet iedereen op die laatste stijl zat te wachten. De eerste helft is daarbij wisselvalliger dan de B-kant.
Een zwakke start met het popachtige All or Nothing met z'n nanana's, het niveau stijgt dankzij het mede door broodschrijver Jim Vallance gecomponeerde Halfway to Heaven. Dat bezit een pakkend refrein op z'n aor's en een sterk opgebouwde gitaarsolo. Hier hoor je bovendien wat Beau Hill vermag, zoals ik ook zo kan genieten van zijn productie op Crimes in Mind van Streets.
I'll Cry for You is pure en prachtige aor van het soort dat John Waite en Bad English zo goed kunnen. Met de o-hohoho - wo-hohohokoortjes van Little Bit of Lovin' heb ik dan weer niks en Talk to Me is evenmin spannend, met Seventh Sign klinkt echter robuuste hardrock van hoog niveau met fenomenaal gitaarwerk. Ik hoor wat ik op de voorganger miste: inspiratie.

Kant 2 start met het titelnummer, een fraaie powerballad met Queenachtig gitaarwerk, wat goed uitpakt. Dan het swingende Bad Blood met een verrassende synthesizergroove en verrek, ik denk aan Bon Jovi. Geinig hoor, maar mooier is de blues in heimweelied Homeland. Met Marcello in een subtielere rol dan op de voorganger hetgeen hem prima afgaat; in het slot een heerlijke gitaarclimax.
Dan het rockende en swingende Got Your Mind in the Gutter waarbij ik aan Aerosmith of zelfs ZZ Top moest denken: opnieuw sijpelt blues door in de luide rock. Op 'Til My Heart Beats Down Your Door klinkt robuuste hardrock met hippe toetsengeluiden, waarna Girl from Lebanon het album net wat swingender geïnspireerd afsluit.

De noordenwind waaide de voorbije dagen koud en tussen de buien door was het op de fiets regelmatig genieten of zelfs verrast worden door Prisoners in Paradise, zeker in het geluid van Beau Hill en met het sterke soleerwerk van Kee Marcello. Een 7,5 voor dit album, uitgedrukt in 3,5 sterren. Dat is een dikke halve meer dan de voorganger van mij kreeg.

In 1991 kregen Joey Tempest en ex-gitarist John Norum weer contact, wat te horen is op Norums tweede soloplaat Face the Truth. Ongeveer tegelijkertijd liep Europe leeg, onder meer leidend tot een solocarrière voor Tempest.