Europe - Prisoners in Paradise (1991)

Aardig goed album. Was geloof ik een van mijn eerste cd' tjes.
Muziek begind wat harder te worden op dit album

Harder? De muziek werd juist steeds softer. Leg dit album maar eens naast Wings Of Tommorow uit 1984, dat is melodieuze hardrock, dit is pop.

Deze heb ik zelfs nog een keer voor een rijksdaalder op lp gescored bij de Free record shop. Laats via marktplaats 'for all time sake' aan de collectie toegevoegd. Prima kwaliteit allemaal hoor, maar wel erg gelikt... Wings of tomorrow is inderdaad iets meer hardrock. Heeft waarschijnlijk met de aanwezigheid van John Norum te maken. In dezelfde periode als Prisoners in paradise bracht hij solo een cd met Glenn Hughes op zang uit; een stuk aangenamer!

Laatste album, voordat ze het voor een behoorlijk aantal jaren het voor gezien zouden houden. Niet slecht, maar ook geen hoogvliers op dit album. Solide in elkaar gestoken, maar in ons landje waren ze al over het hoogtepunt heen.Draai het nog wel eens.

Hier probeert Europe 'Amerikaans' te klinken en dat is iets wat geen Europese band zich in zijn hoofd moet halen.

Echt ongelofelijk dat dit album zo laag scoort. Ik vimd m zelf veel beter dan out of this world. Op die plaat staat naar mijn idee iets te veel synthesizer. Op dit album is dat gelukkig veel minder. En met all or nothing, halfway to heaven, ill cry for you, talk to me, prisoners in paradise en homeland staan er gewoon veel toppers op dit album.

Het Europe album met het mooiste artwork (naar mijn mening) maar met het minst aantal echt goede songs. Hadden ze destijds maar dezelfde instelling gehad als nu; niet naar de platenmaatschappij luisteren maar je eigen kop volgen. Dan had dit album er héél anders uitgezien. In eerste instantie was het album te ruig volgens de maatschappij en moest Joey met andere songwriters meer radiovriendelijke nummers gaan schrijven (lees; commercieel hitmateriaal).
Hierdoor bleven nummers als Long time coming, Yesterday's news, Break free, Here comes the night en Rainbow warrior op de plank liggen en werden ingeruild voor niemandalletjes als All or nothing, Til' my heart beats down your door en I'll cry for you. Ook werden oorspronkelijk veel ruiger uitgevoerde nummers als Seventh sign, Talk to me en Bad blood verkloot met achtergrondkoortjes. Luister maar eens naar de demo versies van deze nummers en je begrijpt wat ik bedoel!
Staat er dan niks goeds op dit album? Zeker wel! Het titelnummer is van schone kwaliteit! Let eens op de Queen invloeden in de gitaarsolo. Toch erg smaakvol gedaan vind ik!
Girl from Lebanon is de echte topper op dit album! Heerlijke melodie in zowel zanglijn als muziek.
Homeland, Got your mind in the gutter Halfway to heaven zijn de overige nummers die zeer behoorlijk zijn.
@Metal-D78: lucky bastard met je lp
Daar heb ik jaren naar moeten zoeken op beurzen!!

Heb je hem inmiddels al?

Jazeker!! Kwam 'm tegen op het Sweden Rock Festival (hoe kan het ook anders in hun thuisland ) en heb ik 'm samen met de verzamelaar '82-'92 (ook op vinyl!!) gekocht. Als een kind zo blij haha!

Grappig... en er dan maar 3 sterren voor geven

Van die 3 sterren zijn er al anderhalf voor het prachtige artwork
Met afstand het zwakste album van de 'oude Europe' wat mij bereft.

Dit album had destijd zwaar te lijden onder de opkomst van grunge: 1991. Ergens in september van dat jaar zag Prisoners in Paradise het “verkoopdaglicht”. Gevolg: matige verkoop en na jaren van veel touren een optelsommetje: tijd voor een break!

Toen trouwens in mijn oren een redelijke veilige opvolger van Out of this World. Niet geheel een kopie van dat album maar het ligt wel in het verlengde van de beide voorgangers. Vergelijken met Wings of Tomorrow doe ik niet: er zit een jaar of zeven tussen en dan spreek je toch van andere tijden. Om Prisoners in Paradise zowat popmuziek te noemen gaat me wat ver: dit album rockt behoorlijk maar je moet wel van een commerciele inslag houden en dito meezingers.

Ik vind de sound wel wat hebben en zeker de productie kan nu nog goed meekomen: staat als een huis! Verder zingt Joey Tempest de sterren van de hemel (echt een mooie stem heeft die man) en zit het songtechnisch ook wel goed: lekkere gitaarsolo’s hier en daar. OK, misschien erg gericht op de Amerikaanse markt destijds maar net als enkele albums van Def Leppard, is dit een geslaagde poging. Dat de “wereld” op dat moment massaal valt voor een ander genre, doet niets af aan de kwaliteit van Prisoners in Paradise.

Je hoort wel dat Kee Marcello een goede gitarist is maar geen John Norum. Die laatste heeft naar mijn idee meer “hardrock” in de vingers. Aan de andere kant: beide gitaristen hadden tot en met dit album amper een nummer geschreven waarmee volgens mij de invloed van de beide gitaristen met name via speelstijl tot uiting komt. Norum heeft mij live wel altijd meer kunnen bekoren maar dat terzijde.

Muzikaal gezien staan er enkele nummers op die ik nog steed graag mag horen: het titelnummer sowieso maar ook Girl from Lebanon, Halfway to heaven, I’ll Cry for you en Seventh Sign. En dat is een behoorlijk score voor een album met 12 tracks en een album dat inmiddels meer dan 20 jaar oud is.

Al met al vind ik dit album 4 sterren waard.

Mooie recensie (al vind ik je score veel te hoog)!
Die hoes blijft geweldig vind ik!
Is trouwens gemaakt door dezelfde man die de hoezen voor Marillion in de Fish periode maakte maar dat terzijde.

Vind dit denk ik de beste Europe plaat. De nummers zitten goed en wat volwassener in elkaar, en hij klinkt prima door de productie van Beau Hill (Ratt). Ook maken ze gebruik van wat schrijvers van buiten de band wat ook wel verfrissend werkt. Ik heb wel het idee dat de beste nummers in het begin zitten.

Kee Marcello is technisch wat begaafder en sneller dan John Norum, die wat meer op gevoel speelt, maar het zijn beide geen prutsers natuurlijk. Jammer dat ze hierna zijn weggevaagd door de Grunge.

Je verrast me sinkthepink! Dat je deze de beste van Europe vindt

Welke dacht je dan Vielip ? Ik vind ze eigenlijk allemaal een beetje te fluffy
Ik moet ook Wings Of Tomorrow nog even kopen, ik ken hem nog wel van vroeger, maar heel lang niet meer gehoord

edit: Ik vind Wings Of Heaven de sterkste Europe plaat...by far!
Sorry Vielip, ik weet niet wat ik had gister...

Wings Of Heaven?, die ken ik nog niet, moet die nog uit komen ofzo?
Wings of Tomorrow vind ik wel een uitstekend schijffie!

Haha...natuurlijk Wings Of Tomorrow (Wings Of Heaven is van Magnum, 10X beter dan alles van Europe...maar dat ter zijde)
Bij Europe heb ik altijd een beetje gemengde gevoelens, het is altijd kwaliteit maar ook zo verschrikkelijk braaf en binnen de afgesproken lijntjes, net als Treat trouwens (misschien is het wel iets Zweeds)...Maar goed ze moesten ook rekening houden met die tienermeisjes natuurlijk

Nee, Bag Of Bones moet binnenkort uitkomen...Ben toch wel weer benieuwd.

Aha kijk nu kan ik je weer volgen! Wings of tomorrow is een meesterwerk naar mijn bescheiden mening! Althans, als je van melodieuze hardrock houdt. Ik kan wat betreft het 'binnen de lijntjes lopen' wel een eindje met je mee gaan maar dan wel vanaf het derde album (The final countdown). De eerste twee albums zijn lang niet zo 'binnen de lijntjes' vind ik. Daarop laat de band haar eigenlijke wortels horen; pure hardrock. Ben ook wel benieuwd naar Bag of bones trouwens. Hopelijk is ie beter dan de laatste.

Toen dit album ging verschijnen had ik op mijn werk een collega die grote fan was van Europe. Samen keken we dus erg uit naar dit album. Het viel mij toen wel serieus tegen en enkele jaren later verkocht ik het. Maar aangezien het nu nog het enige album was dat onbrak aan mijn collectie, toch maar weer gekocht voor een eerlijk prijsje.

En eigenlijk valt het me nu meteen wel goed mee. Steviger dan ik me herinnerde. Girl from Lebanon is in ieder geval een ijzersterke afsluiter. Ikke dus blij met deze vondst. Leuk dat Prisoners in Paradise nu als verbindende schakel tussen de oude en nieuwe Europe komt te staan.

Valt me nu pas op dat Europe hier ontzettend klinkt als Bon Jovi.

Heerlijk album! In mijn ogen zelfs de beste van Europe, alhoewel ze allemaal van zeer hoge kwaliteit zijn. Dat Europe net als Scorpions een kei is in ballads blijkt wel weer met Homeland, echt een parel! De laatste 2 nummers zijn mijn favorieten : Til my heart beats down en Girl from libanon. Dat het allemaal wat gelikter en minder hard klinkt dan de 2 eerste albums stoort mij absoluut niet. Vooral Out of this world was even wennen, maar ook die is na tig luisterbeurten goed te pruimen.

Na dit album heb ik Europe eigenlijk niet meer echt gevolgd, ze waren er ook even "tussenuit" heb ik begrepen. Komende jaren maar weer even het werk hierna beoordelen, zit nog wel mooi spul tussen als ik dat hier zo lees.

Deze is in vergelijking na het wat slappe Out of this world toch wel behoorlijk steviger. De gitaren spelen echt wel weer de hoofdrol. Het is en blijft alleen zo verrekte jammer dat de platenmaatschappij destijds zo moeilijk deed en een compleet album afkeurde! Daarop stonden geweldige songs maar die vonden de heren platenbonzen niet radiovriendelijk genoeg. Tempest werd ook min of meer gedwongen om met buitenstaanders nummers te gaan schrijven. Daardoor zitten we nu opgescheept met, wat mij betreft, miskleunen als All or nothing, Til my heart beats down your door, I'll cry for you en Little bit of lovin'. Veel te geforceerd commercieel klinkende nummers. Afsluiter Girl from Lebanon en titeltrack Prisoners in paradise zijn wat mij betreft instant Europe classics!

Man man man, wat waren de heren ver vooruit met dit album. Het zou zomaar een van hun nieuwere albums kunnen zijn, dwz na hun break van 10 jaar.

Eerlijk is eerlijk, ik was ze door dit album ook uit het oog verloren, na het heerlijke Out Of This World. Die cd werkelijk als jonge tiener veel gedraaid. Door de jaren heen wel eens wat nieuws van ze gehoord (ook van dit album dankzij '82-'92), maar door al dat gedownload neem je ook geen tijd om écht te luisteren.

Door hun 30th anniversary op Sweden Rock opnieuw met de band in aanraking gekomen en door de vele luisterbeurten helemaal verliefd op dit album geworden! Samen met Wings is dit zelfs mijn favoriete album van ze.
Het kan verkeren.

Nou nou, wat een lof! Gaat me te ver om dit album tot hun beste te rekenen. Dat is en blijft Wings of tomorrow voor mij. Maar er staan wel een aantal topnummers tussen. En het vakmanschap druipt er vanaf. Jammer dat ze de tijdsgeest tegen hadden. De titeltrack had een joekel van een hit moeten en kunnen zijn namelijk.

Europe - Out of This World (1988) vind ik beste plaat. Draai m nog regelmatig.
Dat is ook de reden dat ik deze heel lang links heb laten liggen. Heb nu de 1e 2 en deze op vinyl gekocht en wil het nog een kans geven.

De plaat bevalt me wel beter dan destijds, maar de songs hebben niet meer de kwaliteit van de voorgaande albums.

De eertte gedachte was meteen dat de plaat veel te lang duurde. Dat is al geen goed teken.

De start is wat matig, maar halverwege kant a komt de plaat wel op gang met little bit if lovin'. Dit duurt tot t einde van kant a.

Kant b start met de titel track. Ik vind het een draak van een nummer. De heal the world van Europe. (Qua song idee) tevens lijkt het ook soms wat op let it be van the Beatles. Ook hier leeft de plaat weer op op de helft van kant b vanaf Got your mind in the gutter. Ook hier gelukkig tot aan de laatste song.

Van de 12 tracks vind ik er dus 6 goed, en de rest is niet slecht, maar duikt wel onder het niveau van wat je kan verwachten van deze band.

Inderdaad lijkt er iets te geforceerd een Amerikaanse sound in gestopt te zijn. En dat klinkt naar mijn smaak niet lekker.

3 sterren.

Wel een nieuw favorietje sinds gisteren: Bad Blood.
Lekker nummer!

Fijne groove zit er in vind ik.

Een mager plaatje van de Zweden. De eerste 3 songs zetten de toon voor de rest van de schijf; gladjes, pompeus op de Amerikaanse markt gericht en weinig risico genomen t.a.v. enige artistieke intenties. Dat neemt niet weg dat het een slechte plaat is geworden maar de muziek doet je wel terug verlangen naar Wings of zelfs het debuut, waar muzikaal gezien en productioneel gezien nog wel het een en ander op aan te merken was/is maar de gretigheid van de mannen wel zijn charme had. Prisoners moet het van enkele momenten hebben, zo is Little Bit of Lovin' een prima song met een lekkere groove, hetzelfde kan gezegd worden van Bad Blood en stuwt de ritmesectie Girl from Lebanon naar een hoger niveau.
Waarom bonustracks Government Man en A Long Time Comin' als zodanig staan vermeld is mij trouwens een raadsel, eerst genoemde schopt kont en swingt als de spreekwoordelijke ....wat een te gek nummer. A Long Time Comin doet daar al niet voor onder, vreemd dat deze songs het niet tot een reguliere release van Europe hebben geschopt.