Gino Vannelli - Powerful People (1974)

Het is bijna een aparte categorie platen : het soort dat je in je kast ziet staan en waarbij je denkt "Hee, dit is eigenlijk een geweldige plaat, waarom draai ik hem eigenlijk niet vaker en waarom heb ik niet méér platen van deze man/vrouw/band?" En halverwege het tweede nummer weet je weer waarom : sterke nummers (vooral het tweeluik Son of a New York gun/Jack Miraculous - "He was a' sure spectaculous"), goede en aparte arrangementen, niks mis mee, maar de aandacht dwaalt af, de arrangementen zijn ineens niet zo boeiend meer en aan die vocale eigenaardigheidjes van de zanger begin je je opeens te ergeren. Leuke plaat, daarna kan ie weer een paar jaar op de plank, en om meer van Gino Vannelli in de kast te hebben heb ik nooit geambieerd (nou vooruit, behalve Wild horses dan).
        Overigens kan ik me net als beaster1256 die recensie nog herinneren, dat was in de Muziek Expres (want de Popfoto van mijn zus las ik natuurlijk zogenaamd niet), van ene Elli (was dat Elly de Waard?) die hier erg enthousiast over was en die schreef dat deze zanger hélemaal voor haar was, want dat zat immers ook al in zijn naam verwerkt: "van-elli". . .

Gino Vannelli ligt al sinds 1974 zo af en toe op mijn draaitafel. Was destijds een aparte artiest, want pop-/rockmuziek zonder gitaren, dat was destijds best een slimme gimmick. Cockney Rebel deed zo ongeveer hetzelfde in zijn beginperiode (en ook nog in diezelfde jaren.

Altijd nog fijn om te luisteren. Prima songs, volop afwisseling en Gino's stem mag ik graag horen. Maar nu valt mij op dat het weglaten van de gitaar ook zo zijn nadelen heeft: destijds had ik dat minder maar nu valt mij op dat Joe Vannelli zijn synthesizer nèt iets teveel op de voorgrond heeft gezet.

Alleen maar mooie herinneringen aan dit geweldige album. Gino Vannelli, geweldige zanger met een dito repertoire.

Powerful People is een dijk van een album, een rasechte klassieker en met Lady wat mij betreft één van de mooiste ballads ever.