Gino Vannelli - Powerful People (1974)

76?

Ja inderdaad... Deze man heeft veeeel meer gedaan dan Wild Horses en Hurts to be in love.

Is die man dan al zo oud?

Prachtplaat

En People Gotta Move staat weer in de belangstelling door een tv-commercial (ben vergeten welke, maar dat doet er ook niet toe). Heerlijk nummer trouwens.

Dit is echt uit 1974! Plaat is alleen pas gaan verkopen in 1976, heel vreemd!! Verdient veel meer, dit is werkelijk een funky plaat, alle ingedienten zitten erin! Luister eens naar nummers als "Son of a New York Gun" of het titelnummer...
grote klasse!!

Dit swingt de pan uit. Heel veel Hammond-orgel en licht jazzy. People gotta move en Son of a New York gun zijn de lekkerste nummers. Jo Jo is mooi gevoelig. Ongelofelijk dat deze man later zo is afgezakt naar het mierzoete pop-werk.

Update: bij nadere bestudering van de hoes blijkt dat er geen Hammond op voor komt. Het klinkt wel zo, maar de credits reppen alleen van electric piano, synthesizer, organ en organ bass. Voor de swing maakt het geen moer uit.

Mijn vriendin destijds kwijlde van Gino als man, ik kwijlde van Gino als muzikant. En zo vonden we om verschillende redenen Gino Vannelli helemaal geweldig. Grote klasse dit album! Na ruim 32 jaar staat deze plaat nog steeds als een huis. Warm aanbevolen!

Een kennis van mij was op zoek hier naar op CD, gewoon niet meer leverbaar!!! Hoe is dat mogelijk, idd een must have. Heb 'm toch weer een paar keer gedraaid deze zomer.

Heel goed album !
Lekker funky!
Net weer geluisterd. Heerlijk !

Powerful People is een ERG goed nummer!!

Ook weer zo'n prachtige plaat;
zowel jeugdsentiment als 'n plaat die door de jaren heen 100% overeind blijft.
Elke keer weer een genot als ik er naar luister en dat geldt voor elk nummer van deze LP.

De muziek is bijna een genre in zichzelf, de warme en volle gloed van zowel Gino's stem als van de Wurlitzer-piano (bv ook volop gebruikt door Supertramp), de swing, 't lekkere positieve-blije en vooral de passie. En dat voor een jongen die pas 21-22 jaar was toen ie 't opnam!

Zag en hoorde Gino Vannelli net (18 feb 07) op tv in 't programma "vrije geluiden";
hij woont nu in Nederland en vormt een duo met jazzpianist Michiel Borstlap. Ze werken nu samen aan een nieuwe plaat. Belooft wat...

Voor Powerful People in ieder geval een èchte 5!

Gino's doorbraakplaat, nadat hij ontdekt was door trompetist Herb Alpert, en hem liet tekenen op zijn platenlabel A&M.
Natuurlijk met "People gotta move"(weer helemaal in de picture door de commercials van de ANWB). Een erg keyboard driven album, met veel jazzy invloeden.

Ik vind dit Gino's beste album en het wordt tijd dat ik 'm weer eens uit de kast haal, want het is prachtige muziek.
Vooral 'People gotta move' en het even zo mooie titelstuk.
Volgens mij is het album opgedragen aan de toen pas overleden Jim Croce, een muzikant die ik ook erg bewonder.

Poor Happy Jimmy is opgedragen aan Groce en dat vind ik nou net het minste nummer van de plaat. Misschien omdat ik het niet vind werken als laatste track ........

Verder is dit zonder twijfel zijn beste plaat, ik draaide het arme oude vinyltje helemaal grijs destijds en het was dan ook een van de eerste platen die ik op CD kocht damaals ...........

Is deze op CD verschenen??

Ik kocht de CD een kleine 20 jaar geleden, hij is blijkbaar OOP op het ogenblik en alleen te krijgen als Jap import

Sterke plaat van de man die zoveel goede platen heeft gemaakt.
Was in die tijd bij mij een tijd lang nauwelijks van de draaitafel af te krijgen.
Gino met z'n zang en sterke composities en z'n broertje op de synthesizers en gitaar volgens mij.
Mooiste nummer vind ik Powerful People maar ook You Gotta Move is erg goed.
Voor de rest een mooie afwisseling tussen ballads en uptempo nummers.

Neu, Joe Vanelli deed alleen toetsen. Bovendien: de eerste gitaren op Gino V's platen komen pas op Storm At Sun-Up voorbij, de eerste 2 zijn helemaal gitaarloos if memmerie smurfs.

Via tweedehands kringen een poging wagen.

gino is van elli las ik 30 jaar geleden eens in een muziekblad , popfoto of muziek express , ik weet het niet meer maar heb me toen die lp aangeschaft , en goed ook , vooral de titeltrack vond ik prachtig

Mooie stem heeft deze man. Heb net pas het nummer Powerful People leren kennen, knap nummer. People Gotta Move was me al bekend, ook erg fijn. Schijnt dat hij nogal andere richting is opgegaan qua muziek. Die kant ken ik nog niet van hem. Zal binnenkort eens een verzamelaar van hem aan gaan schaffen, lijkt me zeker de moeite waard.

Mooi album van Vannelli . Sterke funk jazzy pop met sterke zang en van een hoog muzikaal peil .
Knap hoe deze man met zo'n volkomen eigen sound komt .
Pas in de jaren 80 wist hij met een geliktere sound ook de hitlijsten te halen .
Naast deze is ook Brother To Brother een absolute aanrader . Die is ook erg goed .

Ik heb hem net gekocht in de iTunesStore.

Erg sterke plaat van de man. Sterke nummers die lekker aankomen. In het begin twijfelde ik nog of het niet 'over the top' was, maar dat is het niet. Jo Jo, Felicia, Lady en Poor Happy Jim zijn juweeltjes.

Heel goed album net verhoogd naar score 4

De doorbraak van Gino, maar voor insiders van zijn muzkekm was dit slechts een bevestiging. Heerlijke jazzy/fussion/prog verwikkeld in éen. Zijn broer Joe Vanelli speelt daarbij een zeer belangrijke rol.

Drummer Graham Lear duikt later bij Santana op.
Voor mij is de opvolger nog net een tikkettje beter, maar geef wel allebei de hoogste score

Het is bijna een aparte categorie platen : het soort dat je in je kast ziet staan en waarbij je denkt "Hee, dit is eigenlijk een geweldige plaat, waarom draai ik hem eigenlijk niet vaker en waarom heb ik niet méér platen van deze man/vrouw/band?" En halverwege het tweede nummer weet je weer waarom : sterke nummers (vooral het tweeluik Son of a New York gun/Jack Miraculous - "He was a' sure spectaculous"), goede en aparte arrangementen, niks mis mee, maar de aandacht dwaalt af, de arrangementen zijn ineens niet zo boeiend meer en aan die vocale eigenaardigheidjes van de zanger begin je je opeens te ergeren. Leuke plaat, daarna kan ie weer een paar jaar op de plank, en om meer van Gino Vannelli in de kast te hebben heb ik nooit geambieerd (nou vooruit, behalve Wild horses dan).
        Overigens kan ik me net als beaster1256 die recensie nog herinneren, dat was in de Muziek Expres (want de Popfoto van mijn zus las ik natuurlijk zogenaamd niet), van ene Elli (was dat Elly de Waard?) die hier erg enthousiast over was en die schreef dat deze zanger hélemaal voor haar was, want dat zat immers ook al in zijn naam verwerkt: "van-elli". . .

Met dit album was hij zijn tijd ver vooruit. Slechts keyboards, drums, dat was het wel. En het klinkt allemaal zeer goed, mooie nummers, goed gezongen. Het enige wat voor mij wel geldt is dat ik af en toe het gevoel krijg dat ik in een nachtclub zit. Maar dat is gewoon mijn eigen gevoel, de plaat is prachtig!

Verhoogd naar 4,5. Wat is dit toch een heerlijke artiest!