White Noise - An Electric Storm (1968)

Ben dit op het spoor gekomen via een oude podcast van Erol Alkan, die ook een voorliefde heeft voor oude electronica en 60's pop, exotica, volgens mij.

Vind het blij vlagen erg leuk. Met name Here Come the Fleas (Stereolab + Broadcast avant la lettre) en ook wel My Game of Loving zijn erg bijzonder en aangenaam, maar af en toe schiet het een beetje door in experimenteel geneuzel mijns inziens.

Moest maar 's op zoek gaan naar die BBC Radiophonic Workshop cd's, is vast nog een hoop leuks op te vinden.

Wat is dit een heerlijk absurd album met al die vreemde wendingen erin. Het eerste wat in me opkwam was dat ik luisterde na een aflevering van Monty Python, maar dan nog gewaagder.

Voor mijn gevoel kreeg ik ook binnen een dik half uur te horen wat nu precies flowerpower is en andere thema's uit de jaren zestig van de vorige eeuw. Ja en dan de muziek en andere geluiden het is een heerlijke bizarre trip langs wat het leven in petto heeft. Te beginnen bij het opstaan in Parijs. Daarna een gezellig tafereel in de slaapkamer waarbij de liefde overwint. Here Come the Fleas is een heerlijke tekenfilm, waarin zoveel plaats vindt dat is niet te beschrijven. Een track als Firebird laat me alle zorgen vergeten.

Your Hidden Dream is zo'n track met een dubbele bodem erin. Aan de ene kant het mooie van het leven, maar aan de andere kant de gevaren die loeren. Met geluiden die aan de ruimte doen denken begint The Visitation, waarna een gil volgt. Hierna wordt het heerlijk psychedelisch en krijg ik het gevoel een vreemde reis te maken door de tijd. Ja, en dan is daar veel te snel de laatste track. The Black Mass: An Electric Storm in Hell. Het doet in eerste instantie denken of ik in de kerk zit, waar gaande weg een rock-band de boel overneemt. Heerlijk rollende drums gegil, lampen en kaarsen die het moeten ontgelden en ga zo maar door. De Beeldenstorm is er niets bij. In één woord schitterend.

Kortom: omder de naam White Noise hebben David Vorhaus en zijn team een heel behoorlijk album gemaakt, met een helder vehaal.

Dit is echt een klassieker in de electronische popmuziek, die een onuitwisbare indruk op mij heeft achtergelaten (niet in de laatste plaats wegens de niet geringe hoeveelheden drugs die ik in die tijd gebruikte tijdens het luisteren).


Probeer Tonto's Expanding Head Band, album "Zero Time" eens. Uit 1971, ook te gekke tripmuziek. Het nummer "Timewhys" werd in de jaren '70 nog wel eens in Studio Sport gebruikt als ze een reportage een dynamisch tintje wilden geven.
De twee leden van deze band, Malcolm Cecil en Robert Margouleff, hebben later o.a. ook hun sporen verdiend met het produceren van klassieke albums van Stevie Wonder als "Talking Book" en "Innervisions".

En toch, de plaat mag dan te boek staan als een vroeg elektronisch experiment en daar ook zijn reputatie aan ontlenen, maar volgens mij is een net zo belangrijke reden waarom hij ook nú nog leeft en ademt dat de nummers zulke goede composities zijn, met ijzersterke melodieën waar de rare geluidjes en bliepjes en stemmetjes heel naturel bij passen. Het openingsnummer bijvoorbeeld maakt mij na al die jaren nog steeds ontzettend vrolijk, en in My game of loving vormen de gitaar, de tom-toms en bekkens, de synthetische blazers en de blub-blub-synthesizers echt een uitgekiend arrangement dat na verloop van tijd heel vanzelfsprekend gaat klinken. Zonder een goed oor voor pakkende popmuziek en toegankelijke melodieën zou dit album misschien alleen maar een curiosum zijn en niet de eigenlijk heel warme en onderhoudende (en vaak bijzonder grappige!) voorloper van talloze synth-bands en bandjes die het nu is.
        Moeilijk ook om onder de eerste vijf nummers mijn favorieten te noemen; als ik Love without sound en Firebird aanvink blijk ik daarmee de meeste medestanders te hebben, maar van dat orgeltje (denk ik) op 0:22 van Your hidden dreams smelt ik gewoon, en dan moet de hele tweede kant nog komen. De lof van The visitation is hier al voldoende gezongen, maar als ik niet had geweten dat The Black Mass in één dag was opgenomen zou ik dat eigenlijk ook nooit hebben verondersteld, want het klinkt misschien wat rauwer en ongepolijster dan The visitation (en de rest van de plaat) maar zeker niet onaf of gehaast. Als geheel is dit eigenlijk gewoon een prachtige en evenwichtige plaat op het snijpunt van experimenteel, psychedelisch en poppy, en op al die fronten en in al die genres zeer geslaagd – en wat mij betreft een halve eeuw later nog altijd even fris.
        Zijn die benauwende en uitwaaierende angstschreeuwen op The Black Mass nog van (bewuste of onbewuste) invloed geweest toen Pink Floyd in 1973 On the run opnam?