Field Music - Plumb (2012)

Het eerste album uit 2012 wat ik van een cijfer voorzie...mooi op tijd weer. Blijft een leuk bandje field music.

Inmiddels staat hij ook hier op en ik ben weer blij:) Echt een feel good sound op songs als Is This The Picture? Meer de prog kant op bijna. Minder "in your face" als Measure en dat album was echt fantastisch. Cijfer wacht ik nog even mee, maar voorlopig vind ik het weer erg lekker allemaal.

klinkt veelbelovend

Fijne rockplaat. Ik vind dit niet zoveel met pop te maken hebben.
Doet me bij vlagen denken aan ELO en soms The Beatles.
Klinkt niet als heel veel dat ik ken. Kula Shaker misschien enigzins.

'Who'll Pay The Bills' doet me denken aan 'Fame' van George Michael, de 'talk to me'-zin.
Verder vind ik er niet zoveel fout aan. Niet iets dat je 'zomaar' aan zou zetten.
Misschien ook wel. 't Is tamelijk vrolijk, hoewel het ook iets heel duisters heeft.

Lekkere funky drum & bass!

Ah fijn, nieuw materiaal van Field Music. De band maakte hier veel indruk met het dubbelalbum 'Meassure' uit 2010. In 70 minuten vloog het ene na het andere geweldige nummer je om de oren. Op Plumb, het vierde album van de Engelse band, is het niet anders. In 35 nieuwe minuten gebeurt simpelweg evenveel als op de magnifieke voorganger. Welkom in de achtbaan die Plumb heet.

Maar het entreekaartje is niet gratis; Plumb is geen makkelijke plaat. Met een groot enthousiasme vliegt het ene na het andere briljante gitaarrifje je om de oren. Waar sommige bandjes te weinig ideeën hebben, heeft Field Music er bijna te veel. Plumb staat er vol mee. De vijftien nummer houden net zo abrupt op als ze beginnen. De liedjes sluiten vaak niet op elkaar aan en het is soms niet helemaal duidelijk waar je aan toe bent. Het (lichte ADHD) album is daarom een beetje vermoeiend, maar wel heel tof. Field Music heeft namelijk het onweerstaanbare van the Shins. De zon gaat spontaan schijnen bij het luisteren van Plumb. Bovendien kan de band heel funky uit de hoek komen. Stil zitten op een onwijs swingend nummer als 'Who'll Pay The Bills?' of 'A New Town' is bijna onmogelijk. De gitaar, bas en percussie (die koebel!) lijken een dans met je te willen aangaan. Heerlijk.
Op Plumb klinkt Field Music vooral als Field Music. Maar er is nog een grote invloed: the Beatles. In 'Start The Day Right' en 'Sorry Again, Mate' valt duidelijk te horen dat de broertjes David en Peter Brewis de band hoog hebben zitten. Zoals meerdere keren op Plumb, klinkt opener 'Start The Day Right' bijna als een ode aan de o-zo bekende Beatles. Verassend is ook 'How Many More Times'. Je zou bijna denken dat the Beatles ooit in een kerkkoor hebben gezongen. Maar op een nummer als '(I Keep Thinking About) A New Thing' horen we dat Field Music anno 2012 een (herkenbare) eigen sound heeft gevormd, en dat kan lang niet van elke band zeggen. Bovendien zit de band nog met ideeën, saai is Plumb nergens. Het 'best bewaarde Britpop geheim' levert met Plumb voor de vierde keer op rij kwaliteit.

Field Music blijft een (uniek) bandje om te koesteren.

van: Daan's Muziek Blog: Field Music - Plumb - daanmuziek.blogspot.com

Een hele fijne plaat die nergens irriteert en doet wat het moet. Een echte klassieker is het niet, maar slecht is hij absoluut niet. Alles klinkt aardig en bezorgen toch wel soms een goed gevoel, iets waar velen albums voor moeten knokken. Helaas duurt dit niet de volle 36 minuten en 16 seconden waardoor dit album zijn magie nooit vasthoudt en soms moet lossen. Heel erg jammer, want potentie heeft dit zeker!

Soms heb je albums die tegelijk tegengestelde reacties oproepen. Een drang tot 'af zetten' is een impuls. Ondertussen is er iets waardoor ik graag even wil afluisteren. Het doet me denken aan het vroegere XTC daar had ik dat ook altijd. De muziek heeft iets ingenieus, aparte zanglijnen, funk invloeden, rock. Het is meer een staalkaart van dit kunnen wij allemaal, proef er even aan, en snel door naar het volgende. Je wordt even geroerd, maar ook net niet.

Inderdaad XTC en vleugjes Todd Rundgren, net als bij de voorganger 'Measure'. Die vond ik toch iets fijnbesnaarder en veelzijdiger. Aangename plaat, dit 'Plumb', maar ik had stiekem op iets meer gehoopt. Helaas ontbreekt die ene song die je ineens verrukt doet stoppen met je bezigheden. Dat had ik dus wel met 'Them That Do Nothing' op hun vorige album.

De Beatles van de jaren 00 komen met hun zoveelste briljante plaat, maar weer blijft het veel te stil. Iedere keer dat ik hem hoor is hij weer een stuk beter en dat is al weken zo.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Field Music - Plumb - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Dit The Beatles noemen gaat me een beetje ver, maar ieder zijn mening natuurlijk.

Gewoon weer een prachtig album van een van de best bewaarde geheimen van Groot Brittannië. Een band die zich op een terrein begeeft waar weinig bands zich in deze tijd durven te begeven; een mengelmoes van The Beatles, XTC en 10 cc. Onweerstaanbare riffs, soms misschien net iets teveel veranderingen in één song, maar creativiteit mag in een tijd van muzikale armoede enkel beloond worden.