The Maccabees - Given to the Wild (2012)

Bam, geweldig wat een goeie cd zeg, alleen al de opener van dit album is geweldig, als dit niet voor hun doorbraak gaat zorgen. Ook het gebruik van blazers is weer een extra vooruitgang zoals in het nummer child.

Als geheel echter straalt dit album een geweldige sfeer uit.
Ik zag ze 2 jaar geleden al eens live, maar moet na het horen van dit album het tourschema weer eens in de gaten houden. Lowlands, Pinkpop stel ze op dit verdienen ze.

Feel to Follow is een beautie, geweldig opgebouwd nummer met een zeer mooie opbouw naar een climax. Top Cd, enne het is Januari en nu al durf ik te zeggen dat dit een zeer grote kans maakt op een top 10 notering in December.

In 2009 stond deze band in de kleinste tent op Lowlands en werden ze bijna overstemd door de toen bedroevend spelende Arctic Monkeys die het festival afsloten in de grootste tent. Dat was vreselijk jammer want het optreden van The Maccabees was vele malen beter dan dat van de poolapen die alleen nummers speelden die nog niemand kende omdat het nieuwe album net was uitgekomen.

Dit was in de tijd van Wall of Arms dat een zeer positieve indruk op me achter liet niet in de laatste plaats vanwege de vergelijkbaarheid met een van mijn favoriete bands Arcade Fire. Het was welliswaar allemaal wat poppy en catchy, maar het leverde destijds een heerlijk album op dat zeker niet onderdeed voor Humbug van Arctic Monkeys.

In 2012 zijn ze een van de eerste bands van betekenis met een release. Het album dat Wall of Arms moet doen vergeten is Given to the Wild getiteld en laat een heel ander geluid horen. De vergelijking met Arcade Fire kan de afvalbak in, iets wat enerzijds negatief - het is namelijk geen schande om met die band vergeleken te worden - maar anderzijds ook positief genoemd kan worden omdat het vernieuwend is. Vernieuwing is voor mijn progressief denkende persoontje natuurlijk altijd een pre.

Nummers die mij opvallen zijn Feel to Follow, Ayla en Pelican. Feel to Follow begint heerlijk rustig, maar eindigt echt fantastisch, flitsende gitaren met een vleugje mystiek. Het hierop volgende Ayla doet het daarna niet minder, maar het nummer dat echt blijft hangen is Pelican. Catchy zoals we gewend zijn, maar zonder de invloeden van Arcade Fire. Ik vind dit een uitstekende opvolger van Wall of Arms.

klik

Afgelopen jaarwisseling heb ik me voor het eerst schuldig gemaakt aan ‘goede voornemens’. Ik verwachtte dat het een eenmalige actie zou zijn, dus voor 2012 bedacht ik er meteen maar drie. De eerste was: meer gitaar spelen. Dat leek me geen onmogelijke opgave, aangezien ik pas in december vorig jaar ben begonnen met tokkelen. Op nummer twee stond: meer muziek luisteren. Ook geen vervelende gedachte. Als laatste verplichtte ik mezelf om meer te gaan schrijven – columns, verhalen, gebeurtenissen etc. etc., maar vooral het beoordelen van muziek. Vandaar dat ik de releases nauwlettend in de gaten houd, te beginnen met dit derde album van The Maccabees – Given To The Wild.

Ik ben niet bekend met de eerste twee albums van deze Engelse band. Dat is soms wel fijn, om zonder een verwachtingspatroon zo’n cd op te zetten. Given to the Wild begint met een rustige intro die vervolgens overloopt in Child. Het nummer begint een beetje mysterieus, wat ik vooral zo ervaar door de gitaar, en eindigt in een fijne climax. Een kunst die deze groep zeer goed beheerst, want het derde nummer Feel to Follow verloopt eigenlijk op soortgelijke wijze. Het begint enkel op drums, maar naar het einde toe wordt de truckendoos opengegooid. Toch is dit wel een van mijn favorieten.

Andere hoogtepunten voor mij zijn Forever I’ve Known, opnieuw door de prachtige opbouw, en Go. In dit nummer hoor ik veel terug van het laatste album van The Antlers, mijn favoriete cd van 2011, en vandaar ook geen verrassing dat ik dit nummer zeer kan waarderen. Ook het daaropvolgende nummer Unknow is van een hoog niveau.

Naast The Antlers hoor ik ook veel Coldplay terugkomen. De gitaar die op een gegeven moment in Went Away te horen is, heeft wel erg veel overeenkomsten met Coldplay’s laatste album. Ironisch is wel dat The Maccabees een stuk beter album hebben neergezet. En toch pakt het me niet volledig. Het lijkt wel alsof elk nummer hetzelfde is opgebouwd: van rustig begin naar een knallende climax.

Daarnaast – en dat is al vaker opgemerkt – stoor ik me na een tijdje aan het galmende geluid door het vele gebruik van echo’s. Op het begin vind ik het prima, maar zo’n heel album door gaat het me vooral tegenstaan. Het blijft voor mij nu ook een opgave om de hele cd door te komen, regelmatig wordt er dan ook een nummer geskipt (Glimmer en Heavy doen mij voorbeeld niet zoveel).

Given to the Wild heeft een aantal fantastische nummers, maar helaas is het als geheel niet overtuigend genoeg. Het steekt tussen de 3.5 en de 4 sterren en dan moet ik het toch naar beneden afronden.

3.5*

Recensie die ik heb geschreven over dit weergaloze album.

The Maccabees – Given to the Wild ***** « El Bromista - elbromista.wordpress.com

Als een bloem die langzaam maar zeker open bloeit

Hoe vaak maak je dat nu mee? Eén keer per jaar? Per twee jaar? Om de vijf jaar? Ik neig naar dat laatste. Waar ik het over heb? Er wordt een nieuw album uitgebracht, waarvan je na één luisterbeurt denkt dat er wel wat in zit, na vijf draaibeurten voelt dat je met het album van het jaar te maken hebt en na de tiende keer zegt ‘dit moet een van de beste dingen ooit zijn’.

The Maccabees hebben het geflikt. Hun laatste worp, Given to the Wild, is van een zelden geziene schoonheid. Het is een meesterlijke groeiplaat die zich maar stukje bij beetje prijsgeeft. Als een bloem die langzaam maar zeker open bloeit. Als een rups die zich wonderlijk ontpopt tot een bonte vlinder. Zo moet ook Given to the Wild eerst uit het ei kruipen en verward de wereld rondom zich aanschouwen, om vervolgens langzaam maar zeker haar vleugels uit te slaan en de wijde wildernis in te trekken.

Het gros van de songs balanceert tussen het kleurrijke spelplezier van Arcade Fire (de blaasinstrumenten!) en de zorgvuldig opgebouwde postrock van Explosions in the Sky (elk nummer barst genadeloos los). Een slappe koord waar menig artiest van af zou tuimelen, maar niet zo met The Maccabees. Schijnbaar moeiteloos combineren de Londenaars het frivole met het subtiele, waarbij ze het geheel overgieten met een eigenzinnige saus van weemoed en weidse geluiden. Alsof je je midden in de Amerikaanse Great Plains bevindt. Kijk maar naar het desolate landschap op de hoes.

Given to the Wild is zo’n album waarop je niet alleen favoriete nummers hebt, maar ook favoriete momenten ín de songs. De gitaarveeg in ‘Forever I’ve Known’ die het losbarsten aankondigt, de magnifieke stem van gastzangeres Catherine Pockson die haar intrede doet in ‘Unknow’, het speelse getokkel in ‘Heave’. You name it.

Veelzeggend is dat ‘Pelican’, de razend aanstekelijke radiohit, volledig uit de toon valt met de rest van het album en in feite verre van het beste nummer is op Given to the Wild. Die eer is weggelegd voor – u kiest zelf maar uit – het ontroerende ‘Ayla’, waar een verrassende piano opduikt; het stuwende ‘Went Away’; het beklijvende ‘Feel to Follow’ – op hoeveel manieren kan zanger Orlando Weeks die ene zin uitspreken?; het ontroerende liefdesverdriet in ‘Forever I’ve Known’ - “forever I’ve known nothing stays forever / couldn’t you just lie”. Zeer juist, Given to the Wild is één lange ode aan de nostalgie.

Recensenten en ander gespuis schrijven wel eens dat het zangspel van Orlando Weeks doet denken aan Chris Martin. Daar is nochtans maar weinig van aan. De kwatongen die dat beweren, mogen hun op maat gemaakte earplugs in de pedaalemmer smijten en nog eens goed luisteren naar Given to the Wild: Weeks is absoluut de evenknie van Arcade Fire-zanger Win Butler. Het fragiele stemgeluid en het heerlijke, door merg en been gaande gekreun: geen twijfel mogelijk.

Given to the Wild is het derde album van The Maccabees, en naar verluidt ook het meest volwassene. Maar daar kan ik geen oordeel over vellen: het was pas mijn eerste ontmoeting met The Maccabees. Aangename kennismaking. De publieke opinie beseft het nog niet helemaal, maar over een jaar of vijf zal blijken dat Given to the Wild tot dusver dé plaat van de eenentwintigste eeuw is.

Met Given to the Wild pakken The Maccabees het anders aan. Het geluid is een stuk grootser en ook kent het album wat meer variatie dan zijn 2 voorgangers. Helaas is dit geen garantie voor een beter album. Op Pelican, Went Away en Feel to Follow na ontbreekt het aan de echte topnummers en verder lijkt de band vergeten te zijn wat hun kwaliteit was, namelijk korte rocknummers met een zogenaamde twist aan het einde en de veelal choatische en urgente zang van Orlando Weeks. Ik kan begrijpen dat zij na een tweetal gelijkaardige albums iets nieuws proberen, maar helaas is dat deze keer niet helemaal gelukt.

Na deze band eindelijk live te hebben gezien ben ik maar eens opnieuw naar hun platen gaan luisteren. The Maccabees live is een fantastische ervaring. De positieve energie die deze band uitstraalt, komt op het podium nog veel beter tot uiting dan op de platen. Persoonlijke favorieten van vorig werk, zoals Wall of Arms, Can You Give It en Precious Time werden gespeeld en zorgden gelijk voor een feeststemming. Ik kan de springerige, chaotische sound van Colour It In ook beter behappen als ze afgewisseld worden met het volwassener werk van de latere albums.

Live viel mij vooral weer eens op hoe goed de betere songs van Given To the Wild zijn. Gedreven, melancholisch, verassend en verrekte melodieus! Dat begint al bij Child, dat de opener was bij het concert op Best Kept Secret. The Maccabees weet door middel van fijne baslijnen, zeer strak drumwerk en regelmatige tempowisselingen een vrolijke noot te houden in de melancholische, contemplatieve onderwerpen die de leadzanger bezingt. Andere favorieten die gespeeld werden zijn Pelican (een nummer dat zowel tekstueel als muzikaal prachtig uitdrukking weet te geven aan het fenomeen van de biologische klok die begint te tikken) en Feel to Follow. Laatstgenoemde is een knaller van formaat. Een jammerlijke afwezige was Ayla, maar ja, je kan niet alles hebben.

Als ik dan weer Given to the Wild in zijn geheel luister, val ik terug op mijn vorige conclusie: Het album heeft fantastische momenten en hangt qua sound en thematiek sterk aan elkaar. Echter duurt het te lang en heeft het teveel nummers die voor de climax gaan. Nummers Unknow en Slowly One doen mij niks. Wellicht omdat "Go" al zoveel als een afsluiter klinkt. Zo groots en wat bombastisch ook. Jammer dat The Maccabees niet iets vaker voor het kleine gebaar kiezen. De enkele keren dat zij een lied bewust klein houden (Toothpaste Kisses, Glimmer) leidt het vaak tot prachtige resultaten. Dat is misschien nog wel de grootste uitdaging voor deze band in de toekomst. Een mooie, uitgebalanceerde plaat maken. Aan talent ontbreekt het niet. Aan oprechtheid evenmin. Ook live ervoer ik het als een zeer sympathiek collectief. Het gebrek aan balans op de platen weerhoudt mij ervan The Maccabees aan te voeren als een van de grote bands van deze generatie, hoewel ik in mijn hart al lang overtuigd ben.