The Maccabees - Given to the Wild (2012)

... En de eerste tegenvaller van het jaar staat op naam van The Maccabees. Een van de weinige bands die ik sinds het begin volg - en met bovengemiddelde interesse ben blijven volgen. Colour It In was een leuke plaat met een hint naar meer.

Wall Of Arms was een stap in de goede richting; duisterder, volwassen, bij vlagen briljant en bij andere vlagen een gevalletje 'goed geprobeerd'.

Het derde album liet lang op zich wachten. En het stelt teleur. The Maccabees zijn hun, voor mij charmante en boeiende, gezicht verloren. Given To The Wild is te episch geworden. De band heeft zich verloren in reverb, echo en andere frutsels die mij gevaarlijk veel aan bands als Snow Patrol en Kings Of Leon doen denken.

Er zijn nog steeds goeie liedjes. Pelican, Forever I've Known en Go zijn van bijzonder hoge kwaliteit. Maar alle liedjes worden, door de redelijk eenkennige sound van dit album, gevangen in een verstikkende storm van reverb, echo en de hoge stem van Orlando Weeks.

Zoals gezegd gaan er onder deze dikke lage productie enkele popjuweeltjes schuil. Dat is echter niet genoeg om mijn verwachtingen van deze plaat overeind te houden. Voor het moment kom ik niet verder dan drie sterren. Jammer.

In 2009 stond deze band in de kleinste tent op Lowlands en werden ze bijna overstemd door de toen bedroevend spelende Arctic Monkeys die het festival afsloten in de grootste tent. Dat was vreselijk jammer want het optreden van The Maccabees was vele malen beter dan dat van de poolapen die alleen nummers speelden die nog niemand kende omdat het nieuwe album net was uitgekomen.

Dit was in de tijd van Wall of Arms dat een zeer positieve indruk op me achter liet niet in de laatste plaats vanwege de vergelijkbaarheid met een van mijn favoriete bands Arcade Fire. Het was welliswaar allemaal wat poppy en catchy, maar het leverde destijds een heerlijk album op dat zeker niet onderdeed voor Humbug van Arctic Monkeys.

In 2012 zijn ze een van de eerste bands van betekenis met een release. Het album dat Wall of Arms moet doen vergeten is Given to the Wild getiteld en laat een heel ander geluid horen. De vergelijking met Arcade Fire kan de afvalbak in, iets wat enerzijds negatief - het is namelijk geen schande om met die band vergeleken te worden - maar anderzijds ook positief genoemd kan worden omdat het vernieuwend is. Vernieuwing is voor mijn progressief denkende persoontje natuurlijk altijd een pre.

Nummers die mij opvallen zijn Feel to Follow, Ayla en Pelican. Feel to Follow begint heerlijk rustig, maar eindigt echt fantastisch, flitsende gitaren met een vleugje mystiek. Het hierop volgende Ayla doet het daarna niet minder, maar het nummer dat echt blijft hangen is Pelican. Catchy zoals we gewend zijn, maar zonder de invloeden van Arcade Fire. Ik vind dit een uitstekende opvolger van Wall of Arms.

klik

buiten het feit dat het een geweldig album is ben ik weg van de bijbehorende clip bij feel to follow .van bijzondere schoonheid en onderdsteunen de beelden de muziek en v v . mooie mini docu.
klasse. ZIN IN 08 02 PARADISO.

Een muzikaal nieuwjaarkado van formaat.
Wat vooral opvalt is het opbouwend karakter van veel songs. Bijvoorbeeld Child & Forever I've Known ontploffen pas na 3 minuten, om vervolgens een verpletterende indruk achter te laten.
Pelican is de enige die direct met een startschot begint en waar de trein nergens inhoud.
De song-volgorde is zowiezo gewaagd. de ingetogenheid bij de eerste nummers is verrassend
Voorop staat een eigenzinnige muzikaliteit ; verfrissend.
Enige minpunt: overbodig intro. zeuren we niet over. één skip en klaar.
Favoriet nu : Ayla !!

Een echte groeier dit album.
De nummers komen langzaam op gang maar ontpoppen zich mooi.
Vooral Unknow is erg mooi.
Ik zou erg graag naar het concert in paradiso willen, kheb alleen belangstellenden in mijn omgeving.

Tof album, ben de band toch een beetje vergeten na het optreden op Sziget afgelopen jaar, dat toch zeer degelijk was. Blij dat ik ze onlangs toch weer ben gaan luisteren en dit album heb beluisterd.
Een zeer degelijk album met een sterk intro en nummers die een goeie opbouw hebben. Na twee luisterbeurten zijn de toppers voor mij op dit moment: Unknown en Forever I've known. Ook pelican kon me zeker boeien, maar in tegenstelling tot de meeste hier vond ik dit nummer minder aanspreken dan de meeste andere nummers. Misschien omdat pelican meteen erin knalt, waar de andere nummers opgebouwd worden en dan ineens losbarsten. Al met al een band om in de gaten te blijven houden.

Ik vond het wel een goed optreden van Arctic Monkeys hoor... Maar de meeste mensen vonden het inderdaad saai. Wat ik wilde vragen: hoe kon The Maccabees bijna overstemd worden door Arctic Monkeys als de bands niet tegelijk optraden? Want de optredens in de Alpha en de Charlie gaan om en om.

The Maccabees waren toen goed, maar dat eerste half uur van die apen was geniaal, ik kende het hele album niet (waarom dat uberhaupt iets met de kwaliteit van het optreden te maken heeft is mij een raadsel), maar het is 1 van de beste half uurtjes live-muziek die ik ooit heb gezien, na dat half uur ging het tempo er uit, was de samenhang er uit en werd het minder, maar als ik terugdenk aan dat eerste half uur dan gaat het gloeien, daar kon zelfs het briljante optreden van Godspeed you! Black emperor begin vorig jaar niet tegen op, maar die zijn dan wel weer ruim 2 uur subliem.

Maar moet toch even achter dit plaatje aan, de vorige beviel namelijk erg goed.

Gekeurd en goed bevonden:

CD-review The Maccabees Given to the wild - rockmuziek.be

Dit is het eerste album van het jaar dat ik heb beluisterd.
Ik kan moeilijk een betere manier bedenken om 2012 te starten.
Man, wat hebben The Maccabees de lat hoog gelegd.
Als Forever I've Known vorig jaar was uitgekomen stond het in mijn top 3 van 2011.

Dit album begint bij mij nu toch de middelmaat te ontstijgen. Het wordt met de keer beter.

De gitaar in Went Away doet me trouwens aan het laatste album van Coldplay denken, weet zo even niet welk nummer. En in Go denk ik aan The Antlers, met name het album Burst Apart. Pelican is een fijne single trouwens.

Vandaag gekocht en gratis de vinyl single van Pelican erbij gekregen.
Prima aankoop !

Er zijn maar weinig nummers op dit album die meteen overtuigen. Een groeier heet zoiets. Want het wordt beter en beter!

Dat hoop ik dan maar. Inmiddels drie of vier keer gehoord, maar echt indruk wil het nog niet maken. Klinkt als een aardige indie plaat, maar ook niets bijzonders. Ik heb het idee dat ik dit al veel vaker gehoord heb.

Oeh Bauke, ik mag hopen dat jij er helemaal naast zit, anders wordt dit denk ik ook voor mij een teleurstelling. Ik vond de eerste plaat wel aardig, met enkele geweldige nummers (About your Dress, Precious Time, Toothpaste Kisses) en op de tweede plaat ben ik definitief fan geworden. Een stap in de richting van stadionbands als KoL zou ik erg jammer vinden...

De vergelijking met bands met zero diepgang is al niet te maken. Bands als KOL en SP spelen op safe door precies te doen wat er van hen verwacht wordt, en dat uit zich vaak in saaie composities. Dat epische klopt wel maar voor mij klinkt het als een band die zich wil doorontwikkelen. De liedjes van dit album zullen gecombineerd met het oudere werk een bijzonder aangename live-setting geven. en buiten dat is dit gewoon een prima plaat geworden waarin bijna elk nummer een bijzonder aangename climax bevat.

Dat is juist een beetje mijn probleem. Ik heb het idee dat ze de blauwdruk van No Kind Words gepakt hebben, en die hebben toegepast op, wel, zo'n beetje driekwart van het album. Altijd weer die versnelling, altijd weer die echo, ik word er op de een of andere manier een beetje moe van.

Begrijp me niet verkeerd, dit album is wat mij betreft op geen enkele wijze slecht te noemen. Alleen een tikje karakterloos. Of misschien beter: geen karakter dat mij aanspreekt.

(Tussen haakjes, ik ben tevens geen fan van KOL en SP, maar die bands hebben beiden, al dan niet in het verleden, weldegelijk diepgang getoond. Luister voor de grap eens naar Kings Of Leon tot die kutplaat (titel kwijt) en geniet!)

Geweldig nummer dat Unknown.

Ik vind dit een mooi begin van het jaar. Eerste twee luisterbeurten bevallen goed. Ken deze band nog niet, ik vind het niet klinken alsof ze een trucje doen. Kan je natuurlijk ook niet beoordelen als dit de eerste plaat is die je beluisterd. Ik denk dat dit wel rond de vier sterren komt.

De band heeft zich verloren in reverb, echo en andere frutsels die mij gevaarlijk veel aan bands als Snow Patrol en Kings Of Leon doen denken.

Jammer, je mag als band niet "lijken" op Snow Patrol of de Kings of Leon....
Vreemde vergelijking trouwens maar het is schijnbaar een straf om die muziek leuk te vinden.
Ik vindt het in ieder geval een heerlijk album. Zeker nu ik er voor de 3e keer naar luister.
Een echte groeiplaat !

Als je iemand citeert moet je dat wel met de quote-tags doen, nu lijkt het net alsof het je eigen tekst is. Beetje verwarrend.

Ben dit album nu voor het eerst aan het luisteren en het klinkt me goed in de oren. Die vergelijking met SP en KoL hoor ik godzijdank ook niet, dit heeft veel meer diepgang. Op basis van de single Pelican had ik meer een regulier indie-bandje verwacht, maar de Maccabees hebben gelukkig wel meer te bieden dan fantastische popliedjes. Met wat goede wil zou je dit nog kunnen vergelijken met zoiets als Doves.

Juist Herman, Doves dacht ik muzikaal gezien ook aan bij dit album, vooral de wat rustigere nummers zijn ook prachtig.

Erg fijn album! De vergelijking met bands als Snow Patrol en Kings of Leon slaat echt nergens op. Grote aanverwanten zijn inderdaad Doves en vooral The Phoenix Foundation.

Wat is er mis met een band als Snow Patrol ? Buiten het feit dat ze wat commerciëler gericht zijn, blijft het een geweldige band die perfect met emoties speelt om een goed nummer uit te brengen.

Dit klinkt echt heel mooi. Het klinkt lief, vertrouwd en klein ondanks enige boembast op veel momenten. Ik denk dat dit live wonderschoon moet zijn...

Ik snap de vergelijking met bands als Kings of Leon en Snow Patrol ook niet helemaal, vind dit eerder in de lijn liggen met de richting die bijvoorbeeld Foals namen met Total Life Forever. I like it.

Eerste keer beluisterd. Maar zeker niet ontevreden hoor! The Maccabees wijken hier van hun hitgevoelige sound en komen met een vrij lang en diepzinniger klinkende plaat. De plaat is echter ook een logisch vervolg op Wall of Arms, waar de band ook al een stap richting muzikale volwassenheid maakte. Snow Patrol, Kings of Leon? Ik hoor ze niet. The Maccabees hebben ondanks drie albums die behoorlijk anders klinken, een sterk eigen geluid. De zang, de gitaar riffs en de bekende (fijne) tempowisselingen komen steeds weer terug. Ik ga nog wat meer luisteren alvorens te stemmen. Voorlopig ben ik tevreden met Given to the Wild.

Forever I've Known blows me away (zeker na 2:50). Kende deze groep niet, maar blij dat ik (per toeval) dit kreeg te horen. En unknow - heerlijk die bijna continue gitaarriff

En ook ik heb hem voor de eerste beluisterd en ik heb gemengde gevoelens. Aan de ene kant vind ik dat het iets heeft, maar aan de andere kant ergerde ik me toch wel aan de ietwat saaie nummers die soms na een tijdje saai beginnen te worden. Maar misschien lag dit aan het feit dat ik moe was tijdens het luisteren.

Wat vaker draaien, Louis. Dan wordt 'ie vanzelf beter en valt het allemaal vanzelf wel op zijn plaats.