Epica - Consign to Oblivion (2005)

dit is dus de opvolger van TPA van Epica, naar het schijnst Neerlands nieuwste talent. Dit 2e plaatje is zeker even goed als het debuut. Epica levert hier weer gewoon een stukje stevige gothic-metal af. Mark Jansen weet zeker goede songs neer te pennen, want er is niet echt een nummer waarop ik iets op aan te merken heb. Voorlopig geef ik deze plaat dus ook rustig 4*.

Normaal gesproken vind ik dit soort muziek wel goed. Maar hier vind ik eigenlijk niets aan. Daarom geef ik ook 2*

ik raad je ook aan het niet teveel op te zetten dit is namelijk zo'n album wat een beetje zijn kracht kan verliezen. maar er staan zeker leuke nummers als qietus, mother of light en the last crusade op. gewoon hier even de tijd voor nemen, zou ik zeggen

Ik vind het een erg goed album. Epica is in mijn ogen de beste gothic band wat NL te bieden heeft.
Deze cd is een vooruit gang op hun debut album en raad hem dan ook echt aan.

3.5

Dit is echt het beste album wat Epica ooit gemaakt heeft... Wie weet wat er nog op de agenda staat voor 2006 ??

Ze hebben ook al zoveel studio albums op hun naam staan...

Degelijk tweede album, al is het eerste sterker qua stootkracht en composities. De verrassing is er een beetje af en bepaalde songs kennen te weinig variatie. Desondanks klinkt het album als een klok en luistert het geheel lekker weg. Beste track is het titelnummer, waarin de band bewijst het brutere werk nog niet verleerd te zijn.

Dit is typisch zo'n album wat bij mij veel tijd nodig heeft gehad om te leren kennen, vooral omdat ik The Phantom Agony (en hun 2 Meter-dvd) zovaak gedraaid heb.
Dit is een heel ander album dan hun debuut en als je albums gaat vergelijken gaat het fout.

CTO is inmiddels een fantastisch album geworden, met een eigen verhaal en eigen sfeer. En The Score is ook een op zichzelf staand album.
Hoogtepunten op CTO zijn voor mij The Last Crusade, Trois Vierges, Another Me "In Lack'ech" en de singles Solidary Ground en Quietus.
4,5 *

DE WARE SPIRIT

Consign To Oblivion, het tweede album van Epica, is een must-have voor iedere Goth Metal liefhebber. Waar zusterband After Forever de laatste jaren een
andere, mijns inziens minder succesvolle, weg is ingeslagen, behoudt Epica het vermogen om de luisteraar mee te slepen naar een mysterieuze, sprookjesachtige
wereld. Luisteren naar Consign To Oblivion is dan ook een waar avontuur voor diegenen die een combinatie van (opera)klassiek en metal kunnen waarderen.
Hoogtepunt is de prachtige ballade Solitary Ground, waarin de stem van de getalenteerde vocaliste Simone Simons helemaal tot zijn recht komt. Ook met de snellere
nummers zit het wel goed. De composities zijn van grote klasse en de band is prima op elkaar ingespeeld. Hier en daar is een enkele grunt te vinden, maar gelukkig blijft dit element beperkt. Een dikke 10 voor dit meesterwerk!

Consign To Oblivion gaat van start met het filmische Hunab K’u en zet meteen de toon voor de rest van het album. Het stampende Dance Of Fate beukt er stevig op los en brengt ons enkele krachtige en bondige koorpartijen en een vloeiende zang van Simone. De onheilspellende koorzangen aan de intro van The Last Crusade worden al snel afgewisseld met een stevige gitaarriff overgoten met het typische betoverende Epica-geluid.
Met Solitary Ground zet de band een ballade in. Simone’s engelachtige zang drijft mooi over de piano en de strijkers heen. De mooie piano intro van Blank Infinity laat niet vermoeden dat na een paar seconden deze song hevig zal losbarsten met enkele stevige koorpartijen en krachtige zang van Simone. Force Of The Shore begint met een heftige koorzang waarna voor de eerste maal op dit album de grunts van mark volgen. Simone zingt de refreinen die mooi samenvloeien met de koorzangen.
De intro van Quietus begint met een vleugje Europese Folk maar barst na enkel seconden los. De zang van Simone is heel dynamisch en het vloeiende refrein maken van Quietus een heel toegankelijke song. Mother Of Light gaat van start met het strijkerorkest. Dreigende koorpartijen en grunts van Mark in contrast met Simone’s Mezzosopraan, deze song heeft het allemaal. Mede dankzij het moordende tempo is dit een van de toppers op Consign To Oblivion. Na de agressiviteit van de vorige song zet Epica nu de dramatische ballad Trois Vierges in. Deze zingt Simone in duet met Kamelot-frontman Roy Khan. Hun prachtige samenzang past uitstekend over de symfonieën van de strijkers.
Met Another Me brengt Epica een song met een overload aan koorzang en een wat monotone opbouw. Als afsluiter heeft Epica hun 10-minuten durende titelsong Consign To Oblivion. Deze begint onheilspellend griezelig en zit vol krachtige koorzangen, grunts van Mark en minder zang van Simone. Consign To Oblivion sluit krachtig af en zal nog even blijven nazinderen…en je opnieuw doen beluisteren.
Wel zijn de songs soms nogal voorspelbaar, maar toch blijft dit een meesterwerk van een meesterband!

De productie is erop vooruit gegaan, qua songmateriaal moet dit album het dan wel weer afleggen tegen over het debuut, hoewel het titelnummer en the last crusade misschien wel tot hun beste songs behoren.

Ik heb Epica gisteren zien optreden, en hoewel ze enorm hun best deden en met veel passie en plezier stonden te spelen, maakte deze band toch stukken minder indruk op me dan wat bijvoorbeeld Nightwish wel gelijk op mij maakte.
Overigens niet dat ik Epica echt slecht vond hoor, zo is het ook weer niet.
En als ik dan toch de positieve berichten hierboven lees, mischien dat ik me in de toekomst toch eens aan een album van deze band ga wagen en verander ik nog van mening. Maar tot nu toe in ieder geval nog niet.

Ik vind het een erg goed album, vooral morher of light en force of the shore en natuurlijk Consign of Oblivion zelf. Ik vind Mark 1 van de beste muziek schrijfers naast Tuomas van Nightwish.

Leuk album van een interessante band. Epica bezit de power en de spontaniteit die Nightwish verloren had na Wishmaster. (Ik wil hiermee geen Nightwishfans provoceren, dit is gewoon mijn mening.)

'Dance Of Fate', 'The Last Crusade' en 'Mother Light' zijn imo de beste nummers op dit album. 'Trois Vierges' laat me dan weer helemaal koud.

Ik dacht niet dat het album hierna *the divine conspiracy* deze kon overtreffen. Maar dit album is toch wel een juweeltje te noemen met in mijn ogen één zwak puntje...Trois vierges. Misschien komt het omdat ik niet van kamelot hou of omdat het het gewoon nét niet heeft. Verder is het album subliem

topalbum, beste die ik van ze hebben gehoord. the phantom agony verveelt gewoon simpelweg na een paar nummers

Nederlands beste Gothic metalband: Ben ik het helemaal mee eens! Deze geweldige CD is daar gewoon weer een bewijs van. Epica heeft met TPA bewezen een krachtige, magische Gothic metalband te zijn en dit album bewijst beide dingen weer. Gewoon een geniaal in elkaar gezette CD dat bewijst dat Epica hun kracht niet verloren is na TPA. Wat mij opviel is dat de grunts op dit album veel minder aanwezig zijn dan in TPA en ik had verwacht dat ik die zou missen, maar dit album is zo in elkaar gezet dat je het niet merkt, omdat er andere dingen voor in de plaats komen. Ja ik kan rustig een 5,0 geven voor deze geweldige CD.

Net iets minder dan het debuut, maar wederom een knap staaltje werk.

Voor de mensen die Epica 24/7 volgen, hun nieuwe album genaamd Design Your Universe wordt het vervolg van Consign To Oblivion met drie nieuwe delen van "A New Age Dawns" lijkt me echt super aangezien er zoveel wijsheid in die nummers zit.
Weet trouwens iemand of de serie van "The Embrace That Smothers" nou afgerond is op The Divine Conspiracy? Ik dacht zelf van wel maar ik weet het niet meer zeker.

prachtig album, met maar 1 minder nummer: trois vierges, maar die wordt weer goedgemaakt door de 2 knallers die erop volgen

Trois Vierges is ook mijn minpunt van het album, de zang van Roy boeit me helemaal niet en irriteert me soms zelfs. Toch wordt dat goedgemaakt door Simone maar een favoriet nummer zal het niet worden bij mij.

van wie is dit ook het favoriete album van epica?
ik heb het gevoel dat ik zo'n beetje de enige ben

Helemaal niet. Hoewel de laatste plaat heel erg dicht in de buurt komt, is deze misschien nog net ietsjes beter. De latere is wat beter uitgewerkt qua symphonische stukken, maar hier houdt de grunter zijn strot dicht. De eerste paar nummers zijn echt geweldig. Ze kunnen de kracht nog behouden, maar het zwakt een klein tikkeltje af. In ieder geval geen slechte plaat. Of het de beste is, daar ben ik nog niet helemaal uit. Maar een tweede plaats is het op zijn minst.

Oh. Is deze plaat uberhaupt nog te verkrijgen? Ik heb in de platenzaken gekeken en op allerlei cd websites gezien en al wat ik vind zijn peperdure Japanse versies voor een album van eigen bodem??

Als ik het goed heb is Transmission, het label waaronder de eerste albums van Epica verschenen, enkele jaren geleden failliet gegaan. The Phantom Agony en Consign to Oblivion zijn sindsdien niet meer herdrukt.

Ja daar was ik eigenlijk al bang voor. Ik had hetzelfde probleem met Gamma Ray's albums. Groot effect van dat vreselijk gedownload. Gelukkig zullen reuzen als Blast nog overeind kunnen blijven.
Phantom Agony had ik tweede hands in Noorwegen kunnen kopen. Anders moet ik maar eens op internet kijken of deze daar nog ergens te vinden is, jammer.

Onnodige quotes verwijderd. Het quoten van hele berichten die direct boven je eigen reactie staan, is niet zinvol en komt opmaak en leesbaarheid van de site niet ten goede.

Goed album, al moet ik zeggen dat voornamelijk de alom aanwezige bombast op deze plaat me over de streep trekt. Om die reden zijn Force of the Shore, Another Me "In Lack'ech" en natuurlijk Consign to Oblivion (A New Age Dawns - Part III) mijn favorieten.

Net als het vorige album The Phantom Agony moest Consign to Oblivion er even over doen om bij mij binnen te komen, maar nu het eenmaal binnen is, zit het er ook goed in. Ik dacht eerst dat ik dit album een lagere score zou geven dan de andere Epica-albums, maar het heeft zoveel sterke kanten dat ik dat zeker moet herzien.
Tijd voor een uitleg

Wat gelijk opvalt aan dit album is de verbetering ten opzichte van het vorige meesterwerk. Proloog Hunab K'u is sterker en bijzonderder dan zijn al prima klinkende voorganger Adyta, ballad Solitary Ground is mooier, emotioneler en oprechter dan Feint van het vorige album, hoewel die ook al erg mooi klonk, en het titel- en slotnummer Consign to Oblivion is gevarieerder en epischer dan zijn al bijzonder machtige voorganger The Phantom Agony. Sommige melodieën zijn wat catchier dan voorheen (het hele Quietus is een hitachtig en erg leuk nummer, maar ook een Blank Infinity is in bijna dezelfde mate pakkend). Verder is Simones stem flink gegroeid. Ze gebruikt haar normale stem vaker en waar ze klassiek zingt, klinkt het beter dan eerst. Ik hou alleen niet zo van haar stemgeluid zelf op dit album; later vind ik haar daarin weer gegroeid. Tot slot zijn de grunts en screams opvallend afwezig op dit album; pas bij het zesde nummer Force of the Shore denk je: hee, Mark, ben jij er ook? Maar van de afwezigheid merk je eigenlijk nauwelijks iets, ook al klinkt het erg lekker als Mark zijn strot wel opentrekt.

Het enige probleem dat dit album heeft, is dat het voor mij een dipje heeft tegen het einde. Trois Vierges is een vrij ontoegankelijke ballad die best wel zijn gevoelige kanten heeft, maar er wel erg lang over doet om een beetje binnen te komen. De stem van de meezingende Roy Khan is soms mooi maar af en toe toch wat zeurderig. Maar, naarmate je het nummer beter kent, wordt het mooier en het is sowieso een mooi rustpunt. Another Me "In Lack'ech" begint vervolgens sterk maar duurt eigenlijk gewoon te lang. Het tempo wordt dan te traag en vooral de koorstukjes worden te vaak herhaald, wat erg jammer is, want het koor met zijn eigen echo erdoorheen is mooi gevonden en het nummer heeft zeker zijn goede kanten. Deze dip wordt echter gelijk goedgemaakt door het weergaloze titelnummer Consign to Oblivion. Over het hele album ligt het niveau al hoog, maar de drie delen van de hier gestarte A New Age Dawns - serie zitten net nog een trapje hoger, van het stoere gitaartje in The Last Crusade, een nummer dat ondanks zijn korte lengte een erg mooie opbouw weet neer te zetten, tot de hevige en gevarieerde metal in Mother of Light, die nog sterker weerklinkt in, ik noem het nog maar eens, het geniale titelnummer Consign to Oblivion. Geen wonder dat dit ruim 9 minuten durende meesterstuk nog steeds de vaste afsluiting van iedere Epica-show vormt. Eén van de vele bijzondere dingen aan dit nummer is dat het, net als Mother of Light, af en toe in erg vage ritmes terechtkomt en ook door het hele album zitten soms leuke details die het geheel een interessant progressief tintje geven.

Waar de sfeer in The Phantom Agony vooral traditioneel klassiek klonk, is het nu een beetje meer middeleeuws. De teksten zijn soms filosofisch, soms persoonlijk en er valt weer veel uit te halen. Het is vooral leuk dat Simone er meer heeft geschreven deze keer, dat brengt haar en Mark wat meer in balans.

Het album is nog niet zo avontuurlijk, gevarieerd en gedetailleerd als de volgende albums, maar het heeft, net als voorganger The Phantom Agony een eigen plekje veroverd in mijn hart, ook al zijn deze twee albums vergeleken met het nieuwe werk relatief saai (maar wel zeer relatief!). Ik vind het alleen wel moeilijk te zeggen of ik dit album nou wel of niet beter vindt dan de vorige, ondanks dat ik heb gezegd dat er een sterke verbetering is opgetreden. Je hoort vooral dat de band is gegroeid; de muziek is - pas op, cliché - niet per se beter maar gewoon anders. Ach ja, vergelijken loopt altijd op niets uit bij mij en het is zinvoller om dit album te bekijken zoals het is: Consign to Oblivion is gewoon het tweede topalbum van topband EPICA.

Deze ben ik met terug werkende kracht gaan beluisteren, want ik vond het debuut niet veel aan. Ik ben daarna afgehaakt, maar met de geweldige opvolger toch de band gaan volgen. Voor mij zit er een stijgende lijn in de releases van Epica. Mijn angst voor overheersende grunts is niet terecht gebleken en ik kan deze CD best waarderen, vooral op momenten dat er mooi uitgewerkte melodiën voorbij komen.

De grunts zijn in de loop der tijd sterk verbeterd, en al stukken beter dan op Phantom Agony. Op zich een prima plaat met een aantal sterke nummers. Goede zang overigens.