Epica - Consign to Oblivion (2005)

Degelijk tweede album, al is het eerste sterker qua stootkracht en composities. De verrassing is er een beetje af en bepaalde songs kennen te weinig variatie. Desondanks klinkt het album als een klok en luistert het geheel lekker weg. Beste track is het titelnummer, waarin de band bewijst het brutere werk nog niet verleerd te zijn.

Net als het vorige album The Phantom Agony moest Consign to Oblivion er even over doen om bij mij binnen te komen, maar nu het eenmaal binnen is, zit het er ook goed in. Ik dacht eerst dat ik dit album een lagere score zou geven dan de andere Epica-albums, maar het heeft zoveel sterke kanten dat ik dat zeker moet herzien.
Tijd voor een uitleg

Wat gelijk opvalt aan dit album is de verbetering ten opzichte van het vorige meesterwerk. Proloog Hunab K'u is sterker en bijzonderder dan zijn al prima klinkende voorganger Adyta, ballad Solitary Ground is mooier, emotioneler en oprechter dan Feint van het vorige album, hoewel die ook al erg mooi klonk, en het titel- en slotnummer Consign to Oblivion is gevarieerder en epischer dan zijn al bijzonder machtige voorganger The Phantom Agony. Sommige melodieën zijn wat catchier dan voorheen (het hele Quietus is een hitachtig en erg leuk nummer, maar ook een Blank Infinity is in bijna dezelfde mate pakkend). Verder is Simones stem flink gegroeid. Ze gebruikt haar normale stem vaker en waar ze klassiek zingt, klinkt het beter dan eerst. Ik hou alleen niet zo van haar stemgeluid zelf op dit album; later vind ik haar daarin weer gegroeid. Tot slot zijn de grunts en screams opvallend afwezig op dit album; pas bij het zesde nummer Force of the Shore denk je: hee, Mark, ben jij er ook? Maar van de afwezigheid merk je eigenlijk nauwelijks iets, ook al klinkt het erg lekker als Mark zijn strot wel opentrekt.

Het enige probleem dat dit album heeft, is dat het voor mij een dipje heeft tegen het einde. Trois Vierges is een vrij ontoegankelijke ballad die best wel zijn gevoelige kanten heeft, maar er wel erg lang over doet om een beetje binnen te komen. De stem van de meezingende Roy Khan is soms mooi maar af en toe toch wat zeurderig. Maar, naarmate je het nummer beter kent, wordt het mooier en het is sowieso een mooi rustpunt. Another Me "In Lack'ech" begint vervolgens sterk maar duurt eigenlijk gewoon te lang. Het tempo wordt dan te traag en vooral de koorstukjes worden te vaak herhaald, wat erg jammer is, want het koor met zijn eigen echo erdoorheen is mooi gevonden en het nummer heeft zeker zijn goede kanten. Deze dip wordt echter gelijk goedgemaakt door het weergaloze titelnummer Consign to Oblivion. Over het hele album ligt het niveau al hoog, maar de drie delen van de hier gestarte A New Age Dawns - serie zitten net nog een trapje hoger, van het stoere gitaartje in The Last Crusade, een nummer dat ondanks zijn korte lengte een erg mooie opbouw weet neer te zetten, tot de hevige en gevarieerde metal in Mother of Light, die nog sterker weerklinkt in, ik noem het nog maar eens, het geniale titelnummer Consign to Oblivion. Geen wonder dat dit ruim 9 minuten durende meesterstuk nog steeds de vaste afsluiting van iedere Epica-show vormt. Eén van de vele bijzondere dingen aan dit nummer is dat het, net als Mother of Light, af en toe in erg vage ritmes terechtkomt en ook door het hele album zitten soms leuke details die het geheel een interessant progressief tintje geven.

Waar de sfeer in The Phantom Agony vooral traditioneel klassiek klonk, is het nu een beetje meer middeleeuws. De teksten zijn soms filosofisch, soms persoonlijk en er valt weer veel uit te halen. Het is vooral leuk dat Simone er meer heeft geschreven deze keer, dat brengt haar en Mark wat meer in balans.

Het album is nog niet zo avontuurlijk, gevarieerd en gedetailleerd als de volgende albums, maar het heeft, net als voorganger The Phantom Agony een eigen plekje veroverd in mijn hart, ook al zijn deze twee albums vergeleken met het nieuwe werk relatief saai (maar wel zeer relatief!). Ik vind het alleen wel moeilijk te zeggen of ik dit album nou wel of niet beter vindt dan de vorige, ondanks dat ik heb gezegd dat er een sterke verbetering is opgetreden. Je hoort vooral dat de band is gegroeid; de muziek is - pas op, cliché - niet per se beter maar gewoon anders. Ach ja, vergelijken loopt altijd op niets uit bij mij en het is zinvoller om dit album te bekijken zoals het is: Consign to Oblivion is gewoon het tweede topalbum van topband EPICA.

Dit tweede album van Epica is in alle opzichten een enorme stap vooruit wanneer je het vergelijkt met het debuut. De algemene sound is veel beter, de composities zijn beklijvender en ook de zangeres klinkt hier een stuk aangenamer. Het enige wat mij nog altijd tegenvalt, zijn de matige grunts en shrieks. Niettegenstaande vind ik de nummers waar ze vaak in voorkomen net wel de sterkste composities.

Mijn drie favoriete tracks op dit album zijn The Last Crusade, Force of the Shore en Mother of Light. Als fan van Kamelot was het ook een aangename verrassing om Roy Khan zijn stem plots te horen.

Ik ben alvast benieuwd naar de volgende albums!

Verschillende keren is al gezegd dat Consign To Oblivion beter is dan het debuut en daar ga ik volledig in mee. Hoewel er nog echt wel ruimte is om verder te groeien, is het verschil met het debuut best groot. De productie is nog steeds wat ielig, maar lang niet zo hopeloos. De songs zijn uitdagender, orchestraties beter geregeld en stiekem ben ik wel blij dat Mark Janssen niet zo veel grunt. Dat Simone geweldig zingt, mag duidelijk zijn, maar van de grunts ben ik geen fan.

Verder vind ik het wel belangrijk om op te merken dat dit album een heel stuk coherenter is dan de voorganger. Bij The Phantom Agony blijf ik de indruk hebben dat een stel losse songs noodgedwongen bij elkaar gezet zijn. Het Maya-thema helpt hier natuurlijk wel. Alles klinkt net wat doordachter en dat maakt de luisterervaring een stuk aangenamer. Ik heb 4 sterren overwogen, maar ik houd het toch bij een dikke 3,5*.

Tussenstand:
1. Consign To Oblivion
2. The Phantom Agony

Beduidend beter dan het debuut. Het is jammer dat Sasha Paeth hier nog steeds de productie doet, want wederom missen de gitaren echt wat kracht, maar de composities en zang zijn allemaal wel beduidend beter geworden. De sound evolueert hier ook langzaam al meer naar de symfonische power metal die de band tegenwoordig speelt. Heeft met Blank Infinity, Quietus en de titeltrack ook een aantal ijzersterke tracks die ik met plezier meerdere malen opzet. Een voorzichtige 4 sterren van mijn kant.

Tussenstand:
1. Consign To Oblivion
2. The Phantom Agony