Anneke van Giersbergen - Everything Is Changing (2012)

Letterlijk bij mij om de hoek is onlangs een poppodium gekomen. Afgelopen december trad Blaudzun daar op en die wilde ik wel een tweede keer zien maar helaas kon ik die avond niet.
Toen kreeg ik de mededeling van vrienden uit dezelfde stad dat zij naar Anneke zouden gaan. Puur omdat het wel leuk is om die popzaal eens te zien en Anneke is verder een sympathieke zangeres dus een optreden bezoeken van haar is dan wel een leuk uitje. Waarom niet dacht ik en zo had ik een kaartje in handen voor haar optreden in maart.

En als je daar dan toch heen gaat moet je de nummers van dit album natuurlijk wel kennen en zo volgde al rap een voorbestelling van de cd. Ik doe dat niet vaak meer zo op de gok maar soms heeft dat juist ook wel zijn charme. Daarbij vind ik de vorige albums onder de naam Agua de Annique zo slecht nog niet; Pure Air krijgt zelfs 4*.

Zou het hem daar dan in zitten dat ik eigenlijk wel een beetje schrok van deze cd? Zijn haar eigen nummers gewoon minder goed? Nee, dat valt ook wel mee want de andere albums bevallen me ook wel als categorie 'aardige plaatjes'.
Everything Is Changing hoopte ik graag goed te vinden maar het lijkt wel of het één grote, langerekte brei is. Ik mis het gevoel hier. Veel nummers zijn dichtgeplamuurd en ademen niet echt. Ik zou haast zeggen dat ik die Pure Air mis.
Als het dan nog eens echt zou rocken maar dat doet het ook niet en hierdoor klinkt het stuurloos.

Ja, dit was toch even slikken. Cd cancellen dan maar? Nee, ik wil het nog wat kansen geven en daarbij hoop ik dat ze live wel weet te overtuigen en als ik grote liefhebbers mag geloven doet ze dat wel. In dat geval moet de cd maar als souvenir dienst doen.
Tot die tijd zal ik dit zeker nog wat vaker gaan draaien en misschien wijzigt mijn mening nog wat over deze liedjes zonder echt duidelijke kop en staart. Ik hoop het maar.....

Steviger (en beter) dan alles dat Anneke eerder solo heeft gedaan. Na de laatste paar grotendeels akoestische (en wat saaie) platen is dit album een welkome verademing. De songs liggen makkelijk in het gehoor en hebben een fijne melancholische sfeer. Af en toe doen bepaalde songs bijna poppy aan, maar door het lekker zware gitaarwerk is dit hoofdzakelijk toch een overtuigend rockalbum geworden.