Blackfield - Blackfield (2004)

Vandaag nog gekeken, maar de releasedatum is nog erg in nevelen gehuld...

plaat is klaar, begin dit jaar opgenomen in tel aviv.

komt wss ergens november/december uit, in januari/februari een toernee, daarna is het weer porcupe tree time. daarna dan hopelijk (!!!) een no-man album cq toernee alsmede bass communion concerten.

Ik las net dat nieuwe album januari 2007 zal uitkomen. De titel zal zijn Blackfield II. Ik kijk er erg naar uit want vond eerste album behoorlijk goed, ofschoon dat pas kwam na een aantal luisterbeurten.

dit is een goed album

In februari omt Blackfield inderdaad naar Nederland.
Op 17 februari in Helmond http://www.poppodiumplato.nl en op 28 februari in de http://www.boerderij.org/ in Zoetermeer

Heb dit album vandaag voor het eerst beluisterd, en ik moet zeggen dat de vergelijking PT Blackfield wel opgaat. Met het verschil dat dit album niet de "harde" nummers van bijvoorbeeld In Absentia en Deadwing bevat. Beide artiesten hebben wat mij betreft zo hun voordelen.

4*

deadwing en in absentia kun hiermee niet goed vergelijken, stupid dream en lightbulb sun wel, trouwens in beide gevallen draaid het om steven wilson, dus de artiest is hetzelfde, de band niet

zoals i.e.m. een vervolg was op de porcupine tree ten tijde van sunday/downstair, zo is blackfield een vervolg op de porcupine tree ten tijde van dream/lightbulb. het zou me niet verbazen als wilson na absentia/deadwing een nieuwe weg met porcupine tree inslaat en deze periode een vervolg geeft met het project van hem en akerfeldt waarvoor hij eind deze maand naar zweden vertrekt.

het wordt wel steeds duidelijker waarom die band Porcupine TREE heet

terwijl het niet echt een takke(n)band is, m.i.

Melancholische gitaarrock is wel aan mij besteed. Dus Blackfield moest er ook eens een keer aan geloven.
Ik had echt geen idee wat ik er van moest gaan verwachten en ben er heel erg blanco in gegaan. Of me dat bevallen is zal ik hier proberen te omschrijven.

Opener Open Mind zegt het al: gewoon met een open mind en lekker onbevangen deze band over je heen laten komen. Dat lukt heel aardig met het akoestische begin en als er dan na 1 minuut vol gas gegeven gaat worden op lekker bombastische/symfonische wijze begint het vermoeden als snel te rijzen dat dit wel eens een heel leuk plaatje zou kunnen gaan worden. De eerste klap is een daalder waard nietwaar?!
Blackfield heeft een mooi piano-intro. Voor piano's heb ik altijd wel een zwak. Zeker als dit gegoten is in een vooral erg mooi nummer als dit. Het orgeltje na ruim 3 minuten is overigens ook niet te versmaden. Pompeus? Ja, misschien een beetje, maar met kwalitatieve pompeusheid is helemaal niks mis mee.
Glow heeft wat zweverigs. Melancholie ten top ook. En goed te horen dat het een leuke twist kent na verloop van tijd, hierdoor zakt het niet weg in een niemandalletje maar is het gewoon een ijzersterk nummer.
Scars heeft een wat afwijkender ritme terwijl het toch netjes voortborduurt op de stijl van de eerdere songs op het album. Ik vind de oplevingen in het nummer uiterst aangenaam en het heeft wel wat meeslepends.
Lullaby opent al weer erg goed. Voeg daarbij de ietwat zweverige zang en het plaatje is af. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat de zang me niet naar de keel weet te grijpen en dat ik de instrumentatie graag wat echter had willen hebben hier en daar (ik wil een echte cello of strijkers horen potdomme).
Pain is wederom een goed in elkaar zittend nummer. De zang is hier en daar op het randje en blijft een beetje de zwakke schakel, maar echt storend vind ik dat niet, zeker ook omdat ik dit een enorm mooi nummer vind. Maar eerlijk is eerlijk, het bevat ook een zekere vlakheid waardoor het net niet genoeg naar mijn strot weet te grijpen.
Summer is ook een prima nummer met een hemels sfeertje. De scherpe randjes mis ik wederom een klein beetje (ik had het al over vlakheid), want waren die er wel dan was dit album echt een absolute klassieker.
Maar ja echt veel te klagen heb ik nu ook weer niet want het album gaat door met Cloudy Now en dat is zeker geen verkeerde song. Het bevat iets ingehoudends en dat maakt het wel zo spannend.
The Hole in Me heeft een Kate Bush achtig sfeertje (Army Dreamers???). En dan kan je bij mij niet meer stuk. Ik vind het een van de betere nummers van de cd.
Grappig om je album af te sluiten met Hello. En Hello was mijn kennismaking met dit album zeer zeker. Want van begin tot eind is het een aangename luistertrip geworden.
Ik laat de bonus cd even onbesproken, maar deze 10 nummers hebben zeker weten klasse.

mooi dat je het weet te waarderen en een mooie recensie. Ik kan ook Porcupine Tree en No-man aanraden als je dit goed vind. Al is Blackfield het meest pop en toegankelijke wat steven wilson gemaakt heeft. De albums van Porcupine tree van 1999 tot 2001 (zijn er 3) hebben hier best wat van weg, alleen dan beter (naar mijn mening ).

Als je collega track 2 als ringtone heeft dan wil je wel eens de rest horen. Welnu, niet slecht. Er zitten geen scherpe randjes aan, maar is zeer luisterbaar. Vooral het nummer Pain en Lullaby zjin prachtig. Muzikaal overigens sterker dan vocaal.

De eerste vijf nummers zijn echt heel goed, daarna wordt het wat minder... al met al genieten van deze super mooie, gevoelige plaat.

Maar dan is Hello wel weer een geweldige afsluiter, toch?!?

Hello is zeker een mooi nummer, heb deze plaat nu wat vaker beluisterd en mening bijgesteld: na de eerste 5 valt er nog genoeg te genieten. Ik verhoog naar 5*

Mooi gebaar.

Dit is een erg goede CD van Blackfield. Er staan schitterende nummers op als Blackfield, Pain, Cloudy Now en Hello. Deze nummers blinken uit met hypnotiserende melodiën en eenvoudige, maar erg pakkende zanglijnen. Het tweede album doet niet onder voor dit debuut.

Zonder meer de meest toegankelijke muziek van SW (en Aviv ). Echt blij dat ik beide cd's op de kop heb kunnen tikken. In de hele Fnac keten in België zou zgn. maar één exemplaar van Blackfield I beschikbaar meer zijn geweest, die moest dan overgebracht worden en blabla, ik heb 'm uiteindelijk toch. Blackfield II was makkelijker te verkrijgen. Anyway, in het begin viel ik meteen voor II en wat minder voor I, nu staan ze wat op gelijke hoogte. I heeft Blackfield, Hello, The Hole In Me (wat een ongelofelijk meeslepend refrein, zowel muzikaal als vocaal!!) en de prachtige verzen van Cloudy Now. Ook de rest ligt me erg goed. II heeft dan weer de fantastische opener Once en het leuke Christenings en nog wat moois. Duidelijk toegankelijker dan PT, maar qua complexiteit en compositie blijft PT voor mij het summum. En inderdaad, zoals hieronder wordt beweerd, kan dit het best vergeleken worden met albums zoals Stupid Dream en Lightbulb Sun van PT. Steven Wilson, ik vraag m af, kan die man rommel maken? Als no-man ook zo goed blijkt te zijn (ik heb alleen Schoolyard Ghosts)... Alleen jammer dat hij daar niet in zingt, Bowness is een goede zanger, maar het klinkt soms zo wat geforceerd en overdreven gearticuleerd... Niettemin, me like! ^^

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Ik zoek meer in de trant van...

Weer eens opgezet en voor mij toch zo langzamerhand een klassieker. Blackfield is op momenten de perfecte vorm van melancholie voor mij, met als toppers (in die sfeer) Glow, Hello en Cloudy Now (die coupletten... )

prachtige plaat, ik sla glow, pain en scars wel vaak over, omdat ze me minder kunnen boeien na een paar luisterbeurten

en ik vind nog steeds dat 'cloudy now' compleet word verkloot op het laatst met dat geshreeuw over die 'fucked up generation', zo jammer want het is een prachtig emotioneel nummer

Blackfield is zeker de moeite voor alle PT-fans.

Cloudy Now is inderdaad prachtig tot hij zo over the top gaat.

Nu op Steven Wilson's Soundcloud pagina: het lied 'Blackfield' (extended version - 6:03) gratis te downloaden in WAVE formaat (61Mb).

Dit klinkt echt geniaal goed. Extended version is nog mooier dan de gewone versie.

Steven Wilson - Tracks - SoundCloud

Deze werd mij getipt bij het Tip Topper-spel door Etiul. Dit wordt waarschijnlijk de beste tip, geweldig album. Ongelooflijk, elk nummer is bijna perfect. Echt een prachtig album, heb het in mijn top 10 gezet. Favorieten kiezen is bijna geen doen, alleen Scars is zeker een favoriet van me, ook al scheelt het maar een haartje. Geen mindere nummers.

Blackfield, Pain, Cloudy Now (die prachtige verzen - zowel melodisch als tekstueel!) en Hello vind ik ook van erg hoog niveau, inderdaad bijna alles dus Tweede album is ook enorm goed, voor mij nauwelijks een niveauverschil met deze hier. Nieuwe plaat komt uit eind maart volgend jaar + Europese tournee
Het hoofdproject van de (voornamelijke) zanger-gitarist van Blackfield is trouwens Steven Wilson van Porcupine Tree (progrock), dat - geloof het of niet - compositioneel, melodisch, artistiek meestal nog stukken beter is dan Blackfield (prog'pop' als je wil). Grappig dat iemand eerst Blackfield leert kennen en dan pas PT ipv omgekeerd (tenzij de voorbije drie zinnen overbodig waren en je ze uiteraard al kent)

Ehm ja, ik ken ze al
Heb echter alleen Fear Of A Blank Planet en Deadwing geluisterd (meerdere keren hoor ). Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze plaat beter vind...
Ga de 2e zeker nog luisteren (ook al schijnt die minder te zijn). Kijk zeker uit naar de 3e

probeer dan PT albums van 1999 tot 2001

Ja Stupid Dream en Lightbulb Sun zullen je wrs beter liggen als je Blackfield boven PT verkiest