Blackfield - Blackfield (2004)

Melancholische gitaarrock is wel aan mij besteed. Dus Blackfield moest er ook eens een keer aan geloven.
Ik had echt geen idee wat ik er van moest gaan verwachten en ben er heel erg blanco in gegaan. Of me dat bevallen is zal ik hier proberen te omschrijven.

Opener Open Mind zegt het al: gewoon met een open mind en lekker onbevangen deze band over je heen laten komen. Dat lukt heel aardig met het akoestische begin en als er dan na 1 minuut vol gas gegeven gaat worden op lekker bombastische/symfonische wijze begint het vermoeden als snel te rijzen dat dit wel eens een heel leuk plaatje zou kunnen gaan worden. De eerste klap is een daalder waard nietwaar?!
Blackfield heeft een mooi piano-intro. Voor piano's heb ik altijd wel een zwak. Zeker als dit gegoten is in een vooral erg mooi nummer als dit. Het orgeltje na ruim 3 minuten is overigens ook niet te versmaden. Pompeus? Ja, misschien een beetje, maar met kwalitatieve pompeusheid is helemaal niks mis mee.
Glow heeft wat zweverigs. Melancholie ten top ook. En goed te horen dat het een leuke twist kent na verloop van tijd, hierdoor zakt het niet weg in een niemandalletje maar is het gewoon een ijzersterk nummer.
Scars heeft een wat afwijkender ritme terwijl het toch netjes voortborduurt op de stijl van de eerdere songs op het album. Ik vind de oplevingen in het nummer uiterst aangenaam en het heeft wel wat meeslepends.
Lullaby opent al weer erg goed. Voeg daarbij de ietwat zweverige zang en het plaatje is af. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat de zang me niet naar de keel weet te grijpen en dat ik de instrumentatie graag wat echter had willen hebben hier en daar (ik wil een echte cello of strijkers horen potdomme).
Pain is wederom een goed in elkaar zittend nummer. De zang is hier en daar op het randje en blijft een beetje de zwakke schakel, maar echt storend vind ik dat niet, zeker ook omdat ik dit een enorm mooi nummer vind. Maar eerlijk is eerlijk, het bevat ook een zekere vlakheid waardoor het net niet genoeg naar mijn strot weet te grijpen.
Summer is ook een prima nummer met een hemels sfeertje. De scherpe randjes mis ik wederom een klein beetje (ik had het al over vlakheid), want waren die er wel dan was dit album echt een absolute klassieker.
Maar ja echt veel te klagen heb ik nu ook weer niet want het album gaat door met Cloudy Now en dat is zeker geen verkeerde song. Het bevat iets ingehoudends en dat maakt het wel zo spannend.
The Hole in Me heeft een Kate Bush achtig sfeertje (Army Dreamers???). En dan kan je bij mij niet meer stuk. Ik vind het een van de betere nummers van de cd.
Grappig om je album af te sluiten met Hello. En Hello was mijn kennismaking met dit album zeer zeker. Want van begin tot eind is het een aangename luistertrip geworden.
Ik laat de bonus cd even onbesproken, maar deze 10 nummers hebben zeker weten klasse.

Multi-instrumentalist, muzikale duizendpoot en workaholic Steven Wilson levert samen met Avi Geffen een prima plaat af. De muziek heeft duidelijk overeenkomsten met Wilson's hoofdbaan bij Porcupine Tree, maar "Blackfield" klinkt wat toegankelijker en meer ingetogen. Mooie melodieën, stemmige zanglijnen en een rijk palet van instrumenten zijn kenmerkend voor deze verzameling liedjes. Beide heren hebben van "Blackfield" een mooi sfeeralbum gemaakt, waarbij je lekker weg kan dromen. Knap dat Wilson in staat is om met Porcupine Tree, met No-Man, met Bass Communion, met zijn solo projecten en met Blackfield in staat is om muziek te blijven leveren van een constante hoge kwaliteit.

Misschien niet zo 'spannend' (meer) als de laatste paar Porcupine Trees of enkele van Wilson's sublieme soloalbums, maar ik heb genoten van deze Blackfield bij het 'schaarse' licht van de straatlantaarn. Muziek, dat wonderwel toch ook prima past als de gele streepjes op het behang gaan dansen. Sfeervol debuut van duo Steven Wilson en Aviv Geffen!

Mijn eerste kennismaking met Blackfield in de studio, na Live in NYC (2007/2009). Dat vond/vind ik een fraaie liveregistratie, dus ik was een beetje bang dat de "kalere" studioversies van die nummers daarna zouden tegenvallen, maar daar is gelukkig geen sprake van. Van Geffens solowerk ken ik helemaal niets, maar als ik dit met Wilsons projecten vergelijk kom ik inderdaad uit bij Porcupine Tree omstreeks de eeuwwisseling, zoals vele voorgangers hier reeds hebben opgemerkt. Wilson concentreert zich hier dus meer op puntige pop/rock-achtige ballades, die echter te veel dynamiek, duisterheid en scherpe instrumentatie bevatten om echt radiovriendelijk te kunnen worden genoemd. Misschien past het bij die beperking dat sommige nummers al beëindigd of weggedraaid worden nog voordat hun hele potentie benut lijkt te zijn, bijvoorbeeld Pain, Cloudy now en het krachtige Blackfield (en als ik de voorgaande berichten lees blijkt van dat laatste nummer dus inderdaad een twee minuten langere versie te bestaan), en evenzo zou je kunnen verwachten dat Wilson bij PT sommige van deze composities zou kunnen hebben gebruikt om eens even flink instrumentaal los te gaan, maar nergens wekt deze muziek de indruk dat het "gemankeerde" prog is, dus voor Wilson lijkt dit een serieuze uitwerking van een volwaardige andere kant van zijn muzikale persoonlijkheid te zijn. Behoorlijk indrukwekkend. (Mijn favorieten zijn trouwens de voorspelbare suspects Blackfield en Cloudy now, maar dat gebeurt met pijn in het hart, want The hole in me heeft zó'n geweldig refrein dat het eigenlijk ook wel een vinkje verdient, om van het slotnummer nog maar te zwijgen.)

Prachtig debuut van Blackfield in een periode dat alles wat Wilson aanraakte van goud leek te zijn. Toegankelijke songs, zeer sterke songwriting en de stemmen van Geffen en Wilson vormen een mooi geheel. Bij vlagen verbluffend mooie muziek, die fier overeind blijft staan. Echt een onwaarschijnlijk talent die Wilson, om zon album als dit, waarvoor vele artiesten een moord zouden doen, als side project uit te brengen. Vier dikke sterren !

Vind deze toch wel een stapje minder dan die hierna. Er staan inderdaad enkele zeer sterk geschreven songs op maar Geffen is wel moeilijk te verdragen als zanger. Dat is toch een beetje zonde van verder sterke tracks als Pain en The Hole in Me. Daarnaast vind ik Open Mind, Scars en Glow weinig bijzonder. Sommige nummers vallen een beetje te veel in herhaling (Summer).

Toch nog steeds een prima album. Blackfield, Lullaby en Cloudy Now zijn van grote klasse.

Over het album:
Het album Blackfield, uitgebracht in 2004, is het debuutalbum van de band en bevat enkele van hun bekendste nummers. Dit album laat de typische Blackfield-sound horen: melancholische melodieën, warme zang en emotionele teksten. De liedjes op het album gaan over thema’s als eenzaamheid, liefde en reflectie, en roepen een rustige, soms droevige sfeer op. Het album Blackfield werd goed ontvangen en trok veel aandacht door zijn bijzondere stijl en gevoelige teksten. Voor liefhebbers van melodieuze rock en introspectieve muziek is dit album een mooie kennismaking met de band.

Over de nummers op het album
Opener Open Mind gaat over het verlangen naar openheid en vrijheid in het leven. De tekst beschrijft gevoelens van opgesloten zijn en de wens om nieuwe mogelijkheden te ontdekken. De sfeer is melancholisch en reflectief. De zang is ingetogen en straalt zowel pijn als hoop uit (8).
Blackfield gaat over verlies en verdriet na het einde van een belangrijke relatie. De tekst heeft het over gevoelens van leegte en pijn, alsof alles donker is geworden. De sfeer is somber en melancholisch en de melodische zang heeft een zachte, droevige klank die de emoties van verlies versterkt (9)

Het nummer Glow gaat over een gevoel van eenzaamheid en het verliezen van levensvreugde. De tekst beschrijft hoe het licht en de energie uit iemands leven lijken te verdwijnen. De sfeer is melancholisch en zacht, met muziek die gevoelens van leegte en stille pijn goed overbrengt (7).
Vervolgens Scars dat handelt over de emotionele littekens die blijven na moeilijke ervaringen en pijnlijke relaties. De tekst geeft weer hoe deze littekens iemand blijven beïnvloeden, ook al zijn de gebeurtenissen voorbij. De sfeer is melancholisch en intens De pijn en kwetsbaarheid zijn voelbaar. Fijne maatwisselingen versterken dat gevoel (8).

Lullaby gaat over troost zoeken in een moeilijke tijd, alsof het een slaapliedje is voor rust en ontsnapping. De tekst drukt een verlangen uit om even te ontsnappen aan zorgen en pijn. De sfeer is kalm en zacht, met een ondertoon die geruststelling biedt (7,5).
Het nummer Pain gaat over het leven met emotionele pijn en de worsteling om deze gevoelens te begrijpen en te verdragen na het eindigen van een lange relatie. De tekst beschrijft hoe de pijn diep van binnen zit en moeilijk te verwerken is. De sfeer is intens en somber, met muziek die de zwaarte van verdriet uitdrukt (8,5).

Summer handelt over het verlangen naar betere, gelukkige tijden die voorbij zijn, zoals de zomer. De tekst beschrijft gevoelens van verlies en de leegte die blijft na een mooie periode. De sfeer is melancholisch en nostalgisch, met een warme klank die gemis en herinnering oproept (8,5).
Dan het nummer Cloudy Now wat gaat over frustratie en teleurstelling in de wereld en het gevoel dat dingen niet goed zijn. De tekst uit kritiek op de maatschappij en het gebrek aan hoop. De sfeer is donker en gespannen, met muziek die gevoelens van onvrede en somberheid uitstraalt (8).

The Hole in Me gaat over een gevoel van leegte en gemis dat niet gevuld kan worden. De tekst beschrijft innerlijke pijn en het zoeken naar iets of iemand om die leegte op te vullen. De muziek versterkt deze kwetsbaarheid en de sfeer is ook melancholisch en intens (8).
Afsluiter is Hello met als thema eenzaamheid en het verlangen om gehoord en begrepen te worden. De tekst vertelt over het zoeken naar contact en betekenis in een wereld die soms afstandelijk aanvoelt. De sfeer is melancholisch en reflectief. De muziek versterkt het gevoel van isolatie en verlangen (8,5).

Conclusie en Aanbeveling
Blackfield is een indrukwekkend debuutalbum dat gevoelens van verlies, eenzaamheid en verlangen prachtig weet uit te drukken. De samenwerking tussen Steven Wilson en Aviv Geffen brengt een unieke mix van melancholie en melodie. Elk nummer vertelt een eigen verhaal en raakt diep, met een warme, introspectieve sfeer. Dit album is perfect voor wie houdt van rustige, emotionele muziek met mooie teksten en een zachte, soms sombere klank. Voor liefhebbers van melodieuze rock is Blackfield een aanrader en een goede kennismaking met de unieke stijl van de band.

Waardering: 8,1