Dry the River - Shallow Bed (2012)

Ergens begin zomer 2011 (welke zomer?!) leerde ik Dry the River kennen met het nummer No Rest.
Het boeide me enorm en de band liet me niet meer los. Nader onderzoek leerde dat het noeste arbeiders waren die veel optraden en hun roots in een veel harder genre hadden. Mannen met tattoos en baarden weet u wel. Maar een album was nog niet uit. Ik moest het doen met wat singles en EP's en allemaal bevielen ze. Een band om te blijven volgen. Een band die ook wel eens groot zou kunnen gaan worden in 2012.

Toch liet ik vorig jaar een optreden in Bitterzoet Amsterdam schieten (spijt), ben ik deze week ook niet naar Utrecht gegaan (spijt) en ben ik geen Lowlandsbezoeker dus heb ze daar ook niet kunnen zien (is niet anders).
Totdat ik zag dat ze in Londen gaan optreden waar ik begin mei ben. Het was kiezen tussen een optreden van Rufus Wainwright of Dry the River aldaar. Het werd Rufus dus ook nu nog steeds geen live-optreden. Gezien hun vele optredens verwacht ik dat dat nog wel goed gaat komen en tot die tijd moet ik het doen met de cd die eindelijk verschijnt.

Het is zoals al te horen op de EP's en singles folkrock met een bite. Ietwat pompeus bij tijd en wijle en zang waar je tegen moet kunnen. Ik denk dat juist die aspecten ervoor zorgen dat ik er enthousiast over ben. Ik hou wel van wat dramatiek en die hoor ik zeker terug in de composities en zang. Het onderscheidt de band net wat van andere folkrock-acts. Het grote gebaar ligt telkens aardig op de loer maar zorgt wel voor een meeslepend gevoel dat de band je geeft.
En ook daar moet je tegen kunnen. Het zal ongetwijfeld allergische reacties oproepen bij liefhebbers van kleinere muziek. Dry the River zou zomaar de stadions kunnen gaan veroveren zeg maar. Coldplay deed er voor velen niet goed aan en het zou mij niet verbazen dat mocht deze band ook groot worden je hetzelfde effect gaat krijgen.

Veel nummers op Shallow Bed kende ik uiteraard al waardoor het niet heel erg verrassend meer was. Heerlijk meezingbare liedjes en een sfeer waar ik gek op ben: op de juiste momenten viool en akoestische gitaar afgewisseld met soms een wat harder rockend geluid.
Zanger Peter Liddle maakt het af met zijn wat hoge stemgeluid.

Of Dry the River echt groot gaat worden moeten we natuurlijk maar afwachten. Ik geef ze wel een kans. Of ik deze cd zo geweldig blijf vinden is ook nog even een kwestie van tijd. Juist dit soort albums slaan in het begin erg goed aan om vervolgens na een lange tijd langzaam te verdwijnen in anonimiteit (ik noem uit het verleden een Mumford & Sons: grijsgedraaid en komt nu de kast niet meer uit terwijl ik het nog steeds prima muziek vind).

Voor nu: dik genieten van een geweldig album.

heb kaarten voor optreden in de effenaar, wordt genieten