John Talabot - ƒin (2012)

Nja, weet niet. Ik zet vaak een plaat op om een bepaald gevoel te krijgen. Lekker knallen of enorme chillout, maar niet door elkaar heen.

Is meer my loss, ik weet het.

De diversiteit weet de plaat juist van het begin tot het eind spannend te houden. Heerlijke plaat, techno met een emmer aan disco-invloeden en een duister sausje.

Mwoaaaaah... dat is het album verwoord in een woord. Ik ben zelf een zeer grote deephouse fan, maar dit klinkt allemaal iets te gepolijst. Waar bijvoorbeeld Delano Smith's album An Oddysey mij wel kan bekoren laat deze het na. Wellicht dat de Circo Loco, Jamie Jones etc / "nu"-sound me niet meer kan interesseren.

Check ter vergelijk bijvoorbeeld ook eens het remix album van Pepe Bradock, nu-disco/disco/deephouse zoals het hoort: Pépé Bradock: Confiote de Bits: A Remix Collection

Het schurkt wat meer tegen ambient aan ja. De grooves zijn niet zo 'deep' als de deep house die ik ken (waaronder Pépé) en daarbij wordt er volgens mij meer gebruik gemaakt van samples van instrumenten om het wat natuurlijker te laten klinken. Het klinkt niet zo heel synthetisch of industrieel als sommige andere house.

Deze muziek is (in elk geval op de plaat) niet per se gemaakt om stevig op te dansen. Je kan het gerust loom noemen en spreekt daarmee meer/andere muziekliefhebbers aan (noem ze hipsters of indieliefhebbers). Daarbij is het denk ik wat melodieuzer en speelt de beat een minder prominente rol. De productie is gepolijster inderdaad, maar maakt dat het slechter? En ik kan niet zoveel met opmerkingen als 'zoals het hoort'. Dat is net zo'n argument die sommige hardrockers geven als zij softere rockmuziek afkraken (ik was ooit 'one of them' dus ik kan het weten). 'Met de [lees: mijn] kennis van nu' is dit volgens mij een nonargument, want er bestaat geen allesbepalende norm van het archetype muziek, net als ik niet in de autoriteit van een 'God' of een 'Heilig Boek' geloof...

Smaken verschillen maar ik denk dat de opzet van de muziek die jij meestal goed vindt (deep house dan) afwijkt van de muzikale mindset van John Talabot op deze plat, en dat is natuurlijk prima . Misschien is zijn live-set wat ruiger, maar daar kan een ervaringsdeskundige zich beter over uitlaten...

Nu mijn eigen mening. Ik vind het hele prettige muziek om naar te luisteren en vooral de nummers in het begin en aan het einde springen eruit (de eerste 4 en de laatste 3) waardoor je de plaat vaak op laat staan omdat je weet wat voor moois er aan komt. Hoogtepunt is het hypnotiserende Destiny met de etherische vocalen van Pional (met het prettig lichte Spaanse accent). Ook de combinatie van het electrische orgel aandoende synthloopje en het upbeattempo op Oyo Y Sangre spreekt me heel erg aan. Het doet me een beetje aan The Knife denken en dat is positief.

4*

'zoals het hoort' had ik welliswaar wat subjectiever kunnen neerzetten, laten we er maar " zoal ik het graag wil horen" van maken;) Echter vind ik deze gehele stroming, die afgeleid is van de jaren 90 en 00 deephouse wat te plat en geen recht doen aan die periode. Tevens ben ik van het label "Permanent Vacation" sterkere releaser gewend (luister maar eens naar "If This Is House I Want My Money Back Zwei"). Neem bijvoorbeeld Motor City Drum Ensemble die briljante producties weet neer te zetten (Motor City Drum Ensemble - Keep Up; Motor City Drum Ensemble - Raw Cuts #3; Space Ranger - Plastic Romance (Motor City Drum Ensemble remix) ) en tevens dit weet te uiten in zijn dj-kicks compilatie.

@Chronos85: ik ben trouwens ook wel benieuwd wat je vind van John Roberts - Glass Eights.

ps; ik wil zeker geen criticaster zijn, eenieder die op deze manier de EDM binnen komt rollen moedig ik alleen maar aan!

Ik ga er eens achteraan. De laatse tijd luister ik regelmatig naar Four Tet, Burial, Nicolas Jaar, Portico Quartet en dus John Talabot en op die manier ben ik een beetje de electronische muziek ingedoken.

Ken je ook de eerdere ep's van Talabot? Misschien is dat meer iets voor jou. (zie link hieronder)
YouTube - [If This Is House I Want My Money Back] John Talabot - Naomi

Ik ben ook wel een fan van Permanent Vacation, maar ik vind John Talabot toch wel een van hun sterkste troeven hoor. Eigenlijk al sinds die EP met Naomi van een paar jaar terug.

Ik heb vorig jaar een liveset van hem meegemaakt in zijn thuisstad en die was qua intensiteit overigens niet veel harder dan dit. Gewoon lekkere zomerse house.

Dis is gewoon de plaat die Lindström had moeten/kunnen maken: luchtig, losjes, en eclectisch - een van de beste in dit genre, dit jaar.

Weinig aan toe te voegen. Heerlijk! Luister hem back to back en verveelt geen minuut. Waar komt dit ineens vandaan?

Ineens? Hij timmert al een paar jaar aan de weg hoor.

Ik had nog nooit van de goede man gehoord. Waarom heb je me niet even een tip gegeven Herman

Ben ik volledig met je eens Streup.
Vind ik ook wat tegenvallen van herman.

Mijn god wat is dit een prachtplaat. Maar ik ben wel vaker enthousiast over een album en dan moet ik uiteindelijk de waardering wat naar beneden bijstellen, dus nu "slechts" 4,5*.
Depak Ine en Oro Y Sangre kende ik al van dit geweldige topic.
Een behoorlijke diversiteit is hier toch wel te bespeuren, ondanks het genre.
Vooral een overgang naar Last Land of When the Past was Present is geweldig. Wat een genot.

Hij maakt er volgens mij ooh een beetle ten sport van die mystery status the behouden... Lees Residentadvisor: mei 2010: "It's not a real secret," he says. "Some people know what I've done before. I just didn't want to be associated with my other projects. I only want people to judge the music that was made for John Talabot."

Als het hipstergezelschap erachter komt dat je stratenmaker van beroep bent, wordt je toch al gauw minder interessant. Ik snap dat mysterie dan ook wel.

Ik heb altijd gedacht dat John Talabot ergens rond 1986 geboren was. Heb nooit zo aan eerdere releases gedacht, maar op zich is het in de dance redelijk gewoon onder meerdere pseudoniemen muziek uit te brengen, meer dan in de rockmuziek. Kan me voorstellen dat het even duurde voordat ie 'zijn' geluid gevonden had en het daarom niet zo belangrijk vindt dat iedereen dat spul van voor 2009 gaat opzoeken.

Of kutmuziek... Denk idd dat ie zn "stilo" nog een beetje moest vinden....

Ik heb weinig kennis van dit genre, maar dit album doet me bij vlagen aan James Blake denken, vooral als Pional meedoet. Vergeef me als ik finale onzin uitkraam.

Op Depak Ine en Last Land na, doet mij dit weinig.

Hier wordt de lente wel mee ingeluid. Kan me voorstellen dat John geen slecht figuur slaat op de Awakenings en Open Airs van deze wereld

Allicht géén standaardkeuze van mij als "rocker", maar deze plaat heeft danig indruk op mij gemaakt. Het is zelfs zo dat ik bij iedere draaibeurt de plaat beter vind worden.... Veelbelovend!

Het ene moment pakt het album je beet en laat je dansend meevoeren; een volgend moment zet het je aan het denken en gaat het naar je ziel.... Een fraai staaltje dance, af en toe wat voortkabbelend (niet vervelend overigens) en dan weer een meer poppy sound. Met deze plaat is de slagzin "laat de zomer maar komen" een juiste. Dikke ***** voor dit eerste volwaardige John Talabot album.

Erg, erg fijn album! Ligt niet helemaal in mijn straatje maar het klinkt heerlijk!!!!

Heb de afgelopen maanden de muziek wat minder nauw gevolgd, door afstudeerdrukte en een reis door Afrika. Daardoor kan het zijn dat een album dat precies in mijn straatje ligt, al bijna 100 stemmen hier heeft vergaard en toch tot nu toe slechts rakelings in mijn aandachtsveld gekomen. Zelfs genre-vreemdgangers zijn hier eerder dan ik. Daar komt nu verandering in. Eerste luisterbeurt klinkt veelbelovend, het album maar meteen besteld.

Prima muziek dit van John Talabot. Vooral de opening is fenominaal. Dit album moet ik toch nog eens vaker beluisteren.

Waardering; voorlopig 4,0*, maar een verhoging zit er denk ik wel in.

Had ik al gezegd dat dit album best wel geniaal in elkaar zit? Nee? Ok, bij dezen.

So Will Be Now... Potjandosie, wat een onwijs fijne plaat.

Zet deze plaat net voor het eerst op omdat meneer Talabot het affiche van Lowlands siert en ik weet nu al dat dit eindlijst materiaal is. Wat een verdomd lekkere sound is dit zeg.

Ondanks dat ik erg gecharmeerd ben van John Talabot, heb ik een beetje twijfels bij dit album als geheel. Soms is het heel erg raak, "Oro Y Sangre" en "Missing You" gelden voor mij bijvoorbeeld als twee van de beste nummers van het afgelopen jaar. Maar af en toe vind ik de productie net iets te vlak en in de maat. Ik wil graag dat muziek wringt, of juist een prachtige harmonie is, maar dit ligt er soms/vaak net iets teveel tussenin.

In een podcast die hij voor XLR8R heeft gemaakt zit trouwens een geniale remix van Earth, Wind & Fire's "System of Survival", die het meerendeel van dit album met gemak overstijgt!

Fijne plaat die nooit inzakt, maar me buiten de afsluiter nooit echt volledig in z'n greep had.
De vocals in Destiny & Journeys vind ik ook maar zwak. Voor de rest een mooi stukje electronische muziek.

Blijven luisteren, dan krijgt ie je vanzelf in zijn greep.

Was ik zeker van plan.
De afsluiter doet me op de een of de andere manier in de verte wat denken aan Too Long van Daft Punk. Niet qua melodie of sfeer, maar gewoon de steeds herhalende vocals en dan de kleine en subtiele wijzigingen instrumentaal.

Één van de beste platen van dit jaar en sowieso samen met Kindred het beste wat elektronische muziek ons dit jaar te bieden had!