My Bloody Valentine - Isn't Anything (1988)

Wat moet ik hier nu van zeggen. Ik zie heel veel hele hoge waarderingen hier. Claims als "bijna even goed als Loveless". Maar na drie luisterbeurten hoor ik toch een heel duidelijk kwaliteitsverschil tussen de twee albums.

Loveless is echt mijn ontdekking van het jaar geworden tot nu toe. Dit album mist toch wel wat. Inderdaad de productie. Dat wat Loveless perfect maakt is hier toch wat ondermaats. Ten tweede de stijl. Wat ik zo geweldig vind aan Loveless is dat zelfs het stemgeluid helemaal vervlochten is geraakt met de gitaar en andere instrumenten, dat zelfs de drum zich met lichtelijke moeite gescheiden houdt van het geheel. Dit is wat Loveless onderscheidt.
Hier hoor ik een veel meer typische shoegaze band (ik vergelijk nu alleen met Ride en Jesus and Mary Chain, mijn enige andere shoegaze uitstapjes tot nu toe).

Het is allemaal gewoon een stuk simpeler. De stem van Shields klinkt niet meer mysterieus, maar eerder saai en vlak. De liedjes hebben lang niet allemaal dat halmark effect van Loveless. Ieder nummer is een soort instituut doordat het zo uniek is en een zeer aantrekkelijke, kenmerkende melodie bevat. Ook het oog voor detail is hier minder aanwezig.

Zoals ik al eerder heb gezegd: Ieder werk van MBV is een stapje in de richting van het meesterwerk Loveless geweest. Van een typische jaren 80 rock band wordt langzaam het ene na het andere element toegevoegd. Hier zijn ze al een heel eind op weg. Er staan zeker mooie dingen op dit album. Maar het voelt zo in de steigers. Het mist die volheid, die perfectie.

Toch minstens zo goed als Loveless... het varieert nog wel eens welke ik echt de beste vind.
Sowieso beide top 25 allertijden-waardig.

Eigenlijk ook wel echt een groeier. Vroeger luisterde ik veel meer naar Loveless en liet ik dit meer links liggen, maar voor één of andere reden ben ik de laatste tijd veel meer into early MBV sounds dan vroeger, en heb ik continue veel meer zin in eerst de EP's en nu ook dit album, waardoor ik het een stuk beter begin te kennen, en ook hier blijkt dat nummer na nummer valt en fenomenaal is, zelfs tracks als No More Sorry, Sueisfine, Several Girls Galore en I Can See It (But I Can't Feel It) vind ik al echte "klassiekers" in mijn geheugen. Er zijn weinig albums die me beter liggen dan dit.