My Bloody Valentine - Isn't Anything (1988)

hahaha
hebben jullie slowdive wel eens live mogen aanschouwen?
damn.........
ik als my bloody valentine fan werd daar toch wel erg blij van

Alle Isn't Anything liefhebbers zouden is naar de bootleg Live in Boston 1989 moeten luister.. een enorme bak noise, in één woord geweldig.

ik heb 'm meteen maar even geupload voor de liefhebber:
http://www.sendspace.com/file/le107a

Lieve mensen, waarom toch altijd die Slowdive in elke Shoegaze discussie? Of ik weet totaal niet wat shoegaze is of er ontgaat mij iets. De chillmuziek van Slowdive is naar mijn mening in geen enkel opzicht te vergelijken met de gitaarnoise sound van My Bloody Valentine, The Jesus and Mary Chain of Ride. Het haast onmenselijk piepende en scheurende Psychocandy in vgl met een dutje doen op de o zo rustgevende muziek van Slowdive...
Ik vind dat Slowdive eerder aanleunt bij Talk Talk.

Shoegaze is meer dan de harde gitaarnoise van My bloody valentine en Ride. Naast MBV is Cocteau twins de grote inspirator van shoegaze en die band hoor je heel duidelijk terug in Slowdive, dat duidelijk een representant is van de dromerige kant van shoegaze. De term shoegaze heeft betrekking op het gebruik van effectpedalen op de gitaar. Die pedalen kun je ook gebruiken om een dromerig sfeertje te creëren

Een (zware) ontgoocheling dit album. Hopelijk is het een fameuze groeier.

Dat is het! En hoezo een ontgoocheling?

l

Slechtere nummers en een véél slechtere sound dan Loveless. Ik zal het (vanzelfsprekend) nog enkele kansen geven, maar de eerste indruk was ronduit slecht.

Was die van mij ook. Maar dat gaat wel over.

ja, tis wel een duidelijk verschil kwa sound, ma op één of andere manier is dit album even sterk, zij het uit een ander standpunt, raar, maar tis zo, na een tijdje althans

Een slechtere sound? Ligt er een beetje aan wat je gewend bent e.d.. Isn't Anything heeft niet de hoge productiewaarden van Loveless, maar klinkt wat mij betreft juist des te warmer en intiemer. Loveless vind ik soms bijna gladjes - hier is het gewoon nog zonder opsmuk, rauw, en met emotie. Geweldig. Nog altijd 5*.

Daar sluit ik me volledig bij aan.

Toch echt een uitspraak voor iemand die veel noise-muziek gewend is (wat ik cool vind)

Ik vind dit een mooi album (stuk of vijf keer geluisterd). Heel anders dan Loveless, in ieder geval wat simpeler.

Je kunt dit wel rauwer, zonder opsmuk en met meer emotie noemen. Dat is niet gek.

Maar is Loveless niet rauw? Loveless heeft meer opsmuk ja, als je het zo wilt noemen, maar dat maakt het rijker in mijn opinie. En in Loveless geen emotie?

deze plaat met loveless vergelijken is hetzelfde als appels met peren vergelijken.
zoveel is duidelijk.

Onzettend goed is het ook niet, maar het heeft zeker iets.

4,0

na loveless wel even wat anders, maar na een paar luisterbeurten was ik verkocht

my bloody valentine betere shoegaze is ver te zoeken

4*

Kan een mens loskomen van de muziek uit de tienerperiode? Ik denk het niet, terwijl ik opnieuw luister naar deze "Isn't Anything".

Ik wéét dat dit muzikaal voorbijgestreefd, ik wéét dat Shields zeurderig zingt, ik wéét dat er interessantere dingen te beluisteren zijn. En ja - nummers als "Feed Me With Your Kiss" zouden misschien gebaat zijn met een extra opnamesessie.

Maar waarom ben ik dan nog ongeloofelijk blij wanneer ik de "oeee-ooee" hoor in "Lose My Breath"? Waarom veer ik nog steeds op bij het voortjakkerende ritme van "When You Wake (You're Still in A Dream)"?

Het zijn popsongs, volgeladen met kerosine, beste mensen

wat een onzin. 'interessantere dingen' pff.

beste om dat soort dingen gewoon te laten.., ik weet ook niet voor wie hij het doet.
ben wel erg blij dat ik hier veel 5 stemmen zie, deze plaat is niet minder melancholisch of gevoelig dan loveless, loveless is gewoon MEER hemels klinkend zeg ik het goed?
en dat is al een hele presatie want soft as snow, lose my breath, all i need, en vooral no more sorry geven bijna net zo'n gevoel alsof je duizend keer achter elkaar gekust wordt.
de gitaren zijn soms net cirkelzagen , maar daarnaast heeft de muziek van mbv een hoog teddybeer-gehalte en dat is nou juist zo leuk.

Voor zover die vergelijking hoeft gemaakt te worden vind ik hem een stukje minder dan Loveless. Op dit album hoor ik iets teveel songs die neigen naar wat heel wat experimentele Amerikaanse Rockbandjes deden eind jaren '80/begin jaren '90. Ik denk dan aan Sonic Youth, Dinosaur Jr. of early Nirvana. Ik hou meer van die typische MBV sound die vooral te horen is vanaf No More Sorry. Sueisfine behoort ook tot mijn MBV favorieten. Van de eerste vier nummers zijn er toch minstens twee waarvan de titel mooier is dan het nummer zelf.

Jaja, de remaster van dit album (promo) is op de een of andere manier toch op het net verschenen. Loveless is niks mis mee, maar dit album, kon altijd al wat gebruiken, vond ik. Ben benieuwd.
Voor nieuwsgierigen, pm maar, niet allemaal tegelijk please

Edit:
Na wat vergelijkingen:
Alles is vooral duidelijker. Instrumenten zijn afzonderlijk veel beter te horen. Voorheen vond ik het wat modderig/rommelig. Waar ik de drums voorheen heel erg vond klinken als koekblikken, staat er hier tenminste een goede ritmesectie als basis.

Bij de langzamere nummers is er nog het minst te merken, behalve dat alles dus beter te onderscheiden is. Het is pas bij een nummer als (When You Wake) You're Still in a Dream of Feed Me With Your Kiss dat ik ECHT duidelijke veranderingen merk. Ook de noise vond ik vaak wat dun, mede omdat er veel te weinig onderling te onderscheiden viel. Nu dat veel steviger staat, komt de noise ook veel harder over. Zeg maar gerust OORVERDOVEND, zo af en toe. Iets waar ik bij de normale editie weinig last van had.

Qua volume is het nagenoeg hetzelfde. Opvallend, aangezien er tegenwoordig toch wel met een harder volume wordt gewerkt op de productie. Niiets is hier echter omhoog geboost, zodat je gewoon je volumeknop omhoog moet draaien, om het gewenste volume te bereiken.

4.5* maar nu

Nice. . Dat had dit album wel nodig ja.

Ik heb gisteren de remastered versie gehoord en ik sluit me bij TEC aan. De productie is veel duidelijker en de muziek is veel minder een brij van geluid, je hoort de afzonderlijke instrumenten veel beter. Zeker een verbetering ten opzichte van het origineel.

ik weet het nooit zo met remasters........
Ik hoor maar ietsiepietsie verschil en of het nou veel toevoegd.........
voor mij was het niet nodig geweest.......denk ik op het eerste gehoor

Veel minder gepolijst dan Loveless, maar feitelijk doet hij niet onder. De songs zijn alleszins even sterk, en zijn zeker vergelijkbaar met de beste nummers op Loveless. Meer zelfs, ik vind dat het meest beklijvende Valentine-nummer hierop staat: het ongelooflijke 'Lose my Breath'; dat nummer kan me nu echt eens in andere sferen brengen.
Ook vind ik dat deze plaat persoonlijker klinkt, het lijkt alsof ze zeer gevoelige onderwerpen aansnijden (dan heb ik het over 'No More Sorry' en het schitterende 'Sueisfine'). Dit dan in tegenstelling tot het naar mijn mening meer afstandelijke Loveless. Soit, ik ga voor de 4.5 sterren.

Bol.com had een vooruitziende blik? Ze beweren dat Loveless remaster al augustus 2008 uit was en Isn't Anything ook nog dat jaar?
In ieder geval kun je de beide remasters daar nu doodleuk bestellen met een levertijd van 5-10.
Echter, ze zijn hier wel de enige, want deze edities zijn 99% zeker nog steeds niet uit?

Wat moet ik hier nu van zeggen. Ik zie heel veel hele hoge waarderingen hier. Claims als "bijna even goed als Loveless". Maar na drie luisterbeurten hoor ik toch een heel duidelijk kwaliteitsverschil tussen de twee albums.

Loveless is echt mijn ontdekking van het jaar geworden tot nu toe. Dit album mist toch wel wat. Inderdaad de productie. Dat wat Loveless perfect maakt is hier toch wat ondermaats. Ten tweede de stijl. Wat ik zo geweldig vind aan Loveless is dat zelfs het stemgeluid helemaal vervlochten is geraakt met de gitaar en andere instrumenten, dat zelfs de drum zich met lichtelijke moeite gescheiden houdt van het geheel. Dit is wat Loveless onderscheidt.
Hier hoor ik een veel meer typische shoegaze band (ik vergelijk nu alleen met Ride en Jesus and Mary Chain, mijn enige andere shoegaze uitstapjes tot nu toe).

Het is allemaal gewoon een stuk simpeler. De stem van Shields klinkt niet meer mysterieus, maar eerder saai en vlak. De liedjes hebben lang niet allemaal dat halmark effect van Loveless. Ieder nummer is een soort instituut doordat het zo uniek is en een zeer aantrekkelijke, kenmerkende melodie bevat. Ook het oog voor detail is hier minder aanwezig.

Zoals ik al eerder heb gezegd: Ieder werk van MBV is een stapje in de richting van het meesterwerk Loveless geweest. Van een typische jaren 80 rock band wordt langzaam het ene na het andere element toegevoegd. Hier zijn ze al een heel eind op weg. Er staan zeker mooie dingen op dit album. Maar het voelt zo in de steigers. Het mist die volheid, die perfectie.

Over een meesterwerk gesproken.....
Ken je de EP van mijn avatar ook?

Zelden lees ik iets waar ik het meer mee eens kan zijn, zelfs onze cijfers hiervoor sluiten naadloos aan. Waarschijnlijk willen sommigen het "maar ik was er al bij toen de band nog in de baarmoeder zat"-gevoel uitdrukken in hoge waarderingen, maar deze plaat doet echt onder, is zelfs niet te vergelijken met het meesterlijke epos dat Loveless heet. Jammer (ik had ook liever meer van dat soort wereldse platen gekend), maar het zal immer en altijd hun unieke landmark blijven in muziekhistorie. Isn't Anything is niet meer dan een leuke steen in de weg naar dat meesterwerk toe..

Nog niet. Dat is een van de weinige EP's van MBV die ik nog moet luisteren. Maar dat is slechts een kwestie van tijd



Dat gevoel heb ik ook een beetje. Dat men iets te graag goed wil vinden uit liefde voor eerder werk. Wel begrijpelijk. Ik betrap mijzelf er ook weleens op. Misschien ben ik hier op tijd begonnen aan ander materiaal voordat ik helemaal in de hemel raakte met Loveless (wat ik inmiddels ben).

Dan heb je iets om naar uit te kijken