Judas Priest - Angel of Retribution (2005)

De afscheidstour wil alleen zeggen geen wereldtournees meer. Er zullen nog wel één of meerdere albums verschijnen.

Daar is natuurlijk wat aan de hand. Want het is best gek dat Ken Downing er nu a la minuut de brui aangeeft. Eventjes wachten en hij kon sowieso met pensioen.

Angel Of Retribution? Nog steeds een gaaf album in mijn beleving. Op en top klassiek Priest materiaal tussen een aantal albums waarop de band enigszins van haar huisstijl afweek.

Normaal gezien zou later vandaag of morgen nog een statement van Downing volgen over het hoe & waarom van zijn vertrek. Voor mij hoeft de band in ieder geval niet meer - de laatste twintig jaar waren al niet echt hoogstaand maar nu de helft van het fameuze gitaarduo niet meer aanwezig zal zijn is het verhaaltje Priest wat mij betreft over & uit.

Ongetwijfeld een medische reden? Enige andere zou ik als een grote kaakslag ten aanschouw van de vele fans beschouwen.

Geen medische redenen dus...gewoon lekker bonje in de band.

K.K. DOWNING STEEL MILL :: Keep Feeding the Flames! - kkdowning.net

Ik ben wel nieuwsgierig nu. Ze gaan ver terug met ups en downs en hij heeft nooit de band verlaten en na al die jaren plots wel.

Judas Priest is een van mijn favoriete metalbands, maar toch volgde ik al enige tijd niet meer wat ze uitbrengen. Dat blijkt met Angel of Retribution echter onterecht te zijn. Nog eens een sterk album dat echt de moeite is. Bij de lange afsluiter Lochness fronste ik eerst de wenkbrauwen, maar ook dat blijkt van klassieke kwaliteit te zijn.

De terugkeer van Rob Halford, en wat voor een! Jugulator en Demolition waren regelrechte rampen, maar Angel of Retribution is een fantastische plaat geworden. Het begint heel rustig en krachtig met Judas Rising, gaat verder met lekkere rockers als Deal With the Devil en Worth Fighting For en word wat heftiger met Demonizer (waarbij Rob Halford even laat horen wat hij allemaal kan). Angel is een lekkere ballad die wat afwisseling geeft. Hellrider is mijn favoriet van deze plaat. Eulogy biedt een introductie voor Loch Ness, een andere favoriet en een van de weinige langere nummers van Priest. Al met al een prima comeback voor Halford.

Een prachtige terugkeer van Rob Halford. Het album opent geweldig met Judas Rising en zet dit eigenlijk alleen maar voort. Alleen Lochness is wat mij betreft iets aan de te lange kant. Verder is het gewoon op en top klassieke Judas Priest. De heren zijn het nog niet verleerd op deze plaat!

Heel aardige come back plaat van Judas Priest met als zanger Rob Halford. Er staan een aantal erg gave nummers op: Judas rising, Revolution, Demoniser en Hell Rider. Maar ook Lochness is goed te pruimen, Zwak vind ik Eulogy en Angel, maar Eulogy is misschien meer een introotje naar Lochness....
Het valt op dat Halford zo nu en dan nog flink uithaalt, zoals te horen is op Demoniser en Hell Rider. Het blijft een geweldige zanger, ook heden ten dage nog getuige de erg fraaie Epitaph DVD.
Al met al geef ik dit album 4 sterren.

Het album viert de terugkeer van Rob Halford die zijn uitstapje goed verteerd lijkt te hebben. Gelijk weer in het leer natuurlijk, daar is bij Priest geen ontkomen aan. Het album opent furieus met Judas is Rising welke ik, denk ik, de sterkste post-painkiller song vind van JP. Toch is het daarna een beetje wachten op een nieuwe vergelding. Bij Angel aangekomen zakt de moed wat in de schoenen, maar wacht, daar is Hellrider. Hoewel deze song niet spectaculair opent zit deze toch wel erg lekker in elkaar met prima twinsoloos. Daarna is het de beurt aan Eulogy waar ze zo lijkt het afscheid nemen van de korte daadkrachtige songs en met het ruim dertien minuten durende zware maar goed te verteren Lochness alvast de toon zetten voor Judas Priest - Nostradamus (2008)

Matige plaat van Judas Priest. Ik had er meer van verwacht.
Er staan voor mij maar 3 top nummers op:
Judas Rising, Demonizer en Worth fighting For.

De rest vind ik matig tot slecht.

Heb ik dit geschreven? Terloops dit album nog eens opgezet en het gaat met plezier mijn oren in. Bij tijden inderdaad niet de meest originele Priest-plaat, maar het was dan ook voor het eerst sinds 1990 dat ze met Halford aan de haal gingen. Daarnaast gebeuren er ook best spannende dingen zoals 'Lochness', wat geheel nieuw was voor de band (als we 'Cathedral Spires' niet meetellen). Het is zeker nog niet zo taai als 'Redeemer of Souls' en ook Halford heeft nog wat screams in zich.

Het begint met een echo van Victim of Changes. Ook in het tekstboekje wordt verwezen naar Sad Wings of Destiny. Een terugkeer is dit evenwel niet. De opvolger Nostradamus duikt meer in het verleden. Angel of Retribution is een verademing na de albums met Tim Owens maar ik blijf toch wat op mijn honger zitten.

72/100

Stiekem had ik gehoopt dat je die albums met Tim Owens mee zou nemen in je marathon, maar ik had kunnen weten dat die niet in je collectie zouden zitten.

[off topic]
De twee albums zitten wel in mijn collectie en ik heb ze onlangs nog eens beluisterd. Ze behoren natuurlijk ook tot de discografie maar ik heb er geen Judas Priest gevoel bij (is subjectief natuurlijk). Aangezien ik er amper vertrouwd mee ben en ook geen zin heb ze vaak te gaan beluisteren sla ik ze liever over. Hetzelfde zal gelden voor Iron Maiden met Blaze Blayley.

Volledigheid is nooit mijn uitgangspunt geweest. Wel om meer verfijning te krijgen in mijn beoordeling van albums van favoriete bands. De eerste zeven albums van Iron Maiden bijvoorbeeld vind ik elk vijf sterren waard maar daarom nog niet allemaal precies even goed. Vandaar ook het cijfer op 100.
[/off topic]

De comeback van Halford voelt weer heerlijk aan, en met een plaat als 'Angel of Retribution' knalt de band weer binnen als een bom, en ben ik toch wel blij dat Owens niet zo lang in Priest is gebleven maar Halford snel zijn plekje weer terug genomen heeft. Met morgen het nieuwe album op komst, die ik zeker ga luisteren maar nog niet in mijn marathon verwerk want na dit album moet ik er nog sowieso twee, kan ik toch wel zeggen dat ik met 'Angel of Retribution' wel weer aangenaam vermaakt ben en, dat de jongens van priest weer beter in één gareel spelen.

Hoewel ik zie dat 'Judas Rising' door de MusicMeter gebruikers als het beste word verkozen vind ik dat persoonlijk niet, en ga ik al snel naar 'Revolution' en 'Hellrider' die voor mij de hoogtepunten waren in de dit album, in revolution zat een perfecte solo werk in verwerkt en 'Hellrider' is gewoon gaaf. Enige uitschieters wat het album toch niet voldoende goed maakt was 'Lochness', hoewel het nummer toch door je koptelefoon héén schiet vond ik hem iets langdradig, en hoewel hij best te beluisteren valt zou ik het persoonlijk niet snel nog eens doen. Ja, Priest is terug in hun oude vertrouwde formatie waar ik maar al te blij mee ben, en het was weer genieten geblazen.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Angel of Retribution
08. Stained Class
09. Turbo
10. Killing Machine
11. Point of Entry
12. Rocka Rolla
13. Demolition
14. Ram It Down
15. Jugulator

Ik ben altijd erg enthousiast geweest over dit album. Nu ik het na jaren weer eens draai, moet ik toegeven dat dit enthousiasme toch wel een beetje gezakt is. Halford maakt een prima rentree, maar imponeert minder dan hij eerder deed. Is ook geen schande, want hier zal hij halverwege de vijftig zijn? Ik heb wel de indruk dat dit album nummers bevat die eigenlijk voor Owens bedoeld waren. De groove wordt grotendeels achterwege gelaten en de band probeert weer wat oude glorie te laten herleven. Eigenlijk is het gewoon heavy metal in een passend modern jasje.

Judas Rising zet de traditie van fenomenale openers voort. Heerlijk nummer. Deal With The Devil zet de toon voor de rest van de plaat. Het is geen bijster interessant nummer, maar het wordt wel lekker gebracht. Het is simpel, maar de sfeer is goed. Hellrider is dan weer te gek en Eulogy en Loch Ness laten horen dat Priest zelfs doom kan spelen. Voor mij blijft dit een van de betere platen van Priest.


Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Angel Of Retribution
6. Stained Class
7. Screaming For Vengeance
8. Turbo
9. Painkiller
10. Rocka Rolla
11. British Steel
12. Demolition
13. Killing Machine
14. Point Of Entry
15. Jugulator

Angel Of Retribution voelt als een bloemlezing uit alle post-Killing Machine albums. Bij vlagen nog een lichte groove van Demolition, dan weer het rock-'n-rollerige van Killing Machine, dan weer de volledige powermetalaanpak van Ram It Down en Painkiller: in feite heeft het voor iedereen die fan is wel iets te bieden. Niet alles werkt even lekker, zo vind ik Revolution een matige single en ben ik ook maar matig te porren voor Worth Fighting For, maar Judas Rising, Demonizer en Hellrider zijn dan weer toptracks. Angel doet het voor mij ook niet echt, maar Eulogy is dan weer wel een wonderschone ballad.

Loch Ness keek ik eigenlijk nog het meeste naar uit om te leren kennen. Ik heb begrepen dat dit nummer een flinke scheuring bij fans teweeg heeft gebracht en dat intrigeert me dan toch wel. Ik geef het uiteindelijk het voordeel van de twijfel, al snap ik wel waar de afkeer bij sommigen vandaan komt. De herhalende doommetalriff en algehele lengte zijn verre van een hoogtepunt te noemen, maar de melodieuze zangstukken en gitaarmelodielijnen werken toch wel erg goed. Interessante afsluiter.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Angel Of Retribution
7. Turbo
8. Screaming For Vengeance
9. Demolition
10. Painkiller
11. British Steel
12. Rocka Rolla
13. Jugulator
14. Killing Machine
15. Point Of Entry

Weer eens een rondje laten doen. En nog steeds, wat een verrukkelijke plaat. Knalt lekker meteen met "Judas Rising", verder een zalig "Revolution" die veel mensen niet kan bekoren op één of andere manier. Het wijkt wat af, juist lekker daardoor. Een andere favoriet is "Worth Fighting for", fijne tekst ook en "Wheels of Fire". De laatste oer-simpel en een nummer die ik zelf nog wel eens oppakte met de gitaar, zo'n simpele effectieve riff, ik hou ervan.
De heftigere krakers zijn "Demonizer" en "Hellrider" met een haast bezeten Halford. Angels is een fraaie ballad, brengt me een beetje terug naar de 70'er jaren. "Lochness" heb ik een beetje Love/Hate relatie mee. Heerlijke logge riff, loodzwaar... het refrein echter is mij te fucking glad, typische PowerMetal mee-zingbaarheid... dat kan ik maar slecht behappen. Net geen braakneigingen. Het had een klassieker in hun oeuvre kunnen worden, nu blijf het hangen in goede bedoelingen.
Al met al: een pareltje !

Na wat jaren gesukkel komt JP terug met een goed album. Twee nummers kende ik al van de dvd 'Rising In the East' en ze zijn beiden de toppers van het album.

'Judas Rising' is een hard nummer, maar wel één dat gewoon heel sterk is en in de lijn ligt van 'The Ripper'. Het lijkt me te gaan over de apocalytische eindstrijd tussen goed en kwaad, waarbij Judas verwijst naar de duivel, of zie ik dat verkeerd? Wie het kan uitleggen, graag!

'Worth Fighting For' is gewoon een mooi en melodieus nummer. Het zou evengoed van een niet-metalband kunnen zijn.

Verder een eervolle vermelding voor 'Lochness'. Eindelijk een echt episch nummer in de stijl van Iron Maiden. Geen topper, maar wel meer dan degelijk.

3 sterren

Tussenstand:

1 Rocka Rolla (3,5) (minder topnummers dan 'Painkiller', maar ook geen draken van songs)
2 Screaming For Vengeance (3,5)
3 Painkiller (3,5)
4 Sad Wings of Destiny (3,25)
5 Angel of Retribution (3)
6 Point of Entry (3)
7 Killing Machine (3)
8 Defenders of the Faith (2,75)
9 British Steel (2,75)
10 Sin After Sin (2,75)
11 Stained Class (2,5)
12 Turbo Lover (2,5)
13 Ram It Down (2)
14 Jugulator (1,5)
15 Demolition (1,5)