Cloud Nothings - Attack on Memory (2012)

Ik mag hier schijnbaar twee favoriete tracks aankruisen, maar ik kom echt maar tot één: 'Wasted Days', de ruggegraat van deze plaat, met een laatste zes minuten die waarlijk rock ´n roll zijn, op zo´n manier dat je zin krijgt met veel morsen tequila te drinken en een televisie kapot te gooien in de tuin van de buren. Toptrack, die me in eerste instantie richting dit album dreef.

Maar wat een tegenvaller, zeg. De rest van de plaat bevat nog wel enkele gave momenten, en zo lang die zanger zijn kop houdt is het allemaal nog best uit te houden (vooruit, we vinken 'Separation' aan als tweede favoriet), maar wat betreft liedjes wordt deze plaat gedomineerd door het soort zeurderige, verveelde, richtingsloze indiepunk waarmee je misschien de gemiddelde recensent van Pitchfork blij maakt, maar mij in ieder geval niet. Matige liedjes plus krijsen als Black Francis plus Steve Albini die je plaat produceert, het is nog steeds genoeg om jezelf in de kijker te spelen. Maar van mij krijgt het niet meer dan twee sterren voor de moeite en het aardige gitaargeluid.

Niet dat ze zich daarvan iets zullen aantrekken, natuurlijk, en dat geldt ook voor alle critici die inmiddels wildenthousiast zijn, en de mensen hier die er blijkbaar iets bovengemiddelds in horen. Ieder zijn mening. Maak me maar wakker als ze een echt boeiend liedje opnemen.

Zoals nu wel duidelijk is zijn de eerste twee nummers van deze plaat Attack on Memory wel erg goed. No Future / No Past knalt er zo ongelooflijk lekker in. Het is een fraai mengsel van grunge en indierock wat een lekker ruig, vuig, maar toch nog wel melodieus nummer oplevert. Wasted Days gaat op dezelfde voet verder, maar dan nog wat vetter en langer aangezet. Een vrij briljant nummer.
Ook ik vind de twee meer poppy nummers daarna een stuk minder, maar het einde van Fall In en het gehele Stay Useless is zo slecht nog niet. Gelukkig volgt na deze pauze weer muziek die aansluit op de openingstracks: het instrumentale Seperation vind ik echt geweldig, maar het grungy rauwe No Sentiment is zelfs een topnummer. De twee slottracks zijn net wat minder, maar dan nog heb je het over prima indierock. Kortom: een erg fijne indierock plaat, die er wezen mag. Ben ik echt net te laat voor mijn jaarlijstje...

Er is helemaal niets mis met een bak herrie, bijv. Nine Inch Nails' Downward Spiral of My Bloody Valentines Loveless vind ik erg sterk, veel herrie, iets interessanter.

Laat ik de melodieën gewoon lelijk vinden, het ontbreekt me aan een melodieuze zanglijn, dat is het zo'n beetje, en de sound is ook niet in mijn straatje (indie geneuzel voor echte mannen, bah). Dit doet me qua sound trouwens sterk denken aan de Pixies - Doolittle, wat ik ook geen hoogvlieger vind, zanger met zelfde soort grafstem, m.u.v. ook daar enkele nummers die ik wel enig vind.