Skids - The Absolute Game (1980)

Prachtig album van the Skids en de laatste waar Stuart Adamson volledig aan meewerkte.De punk is op the Absolute game zo goed als verdwenen en daar voor in de plaats doen de Keltische invloeden hun intrede.Adamson laat hier op gitaar al horen wat hij later met Big country voortzette.In tien songs (op mijn versie zijn het er meer en in een andere volgorde) laten de Skids horen dat ze van grote invloed zijn geweest op natuurlijk U2 en Big country maar ook op tal van andere Britse bands.Beste nummers,de prachtige single Circus games (met effectief kinderkoor),het stuwende Arena en ook de meezinger Out of town.Gelukkig doet de rest daar nauwelijks voor dus kunnen we spreken van een,minimaal vier sterren plaat.

Op reis door new wave van 1980 blijf ik in augustus, als de eerste single van de nieuwe Skids de Britse hitlijst haalt, afkomstig van het nog te verschijnen The Absolute Game. Verschijnt ongeveer gelijktijdig met mijn vorige station, Panorama van The Cars, de eveneens derde langspeler van die groep.
Op The Absolute Game beperkt zanger Richard Jobson zich niet meer tot alleen zang, hij speelt ook gitaar. Daarmee ondersteunt hij leadgitarist Stuart Adamson, die bovendien achtergrondzang, enige percussie en toetsen/synths doet. Dat laatste voorziet sommige nummers van een extra uptempo laagje, zoals de vinnige opener Circus Games dat bovendien een kinderkoor in het refrein heeft.

Waar ik echter vooral door word verrast, is dat de tweestemmige gitaarlicks regelmatig overeenkomsten vertonen met het werk van... Thin Lizzy. Was de Schotse ex-Lizzygitarist Brian Robertson van invloed op deze eveneens Schotse gitaarwavegroep? Ik vond het een vreemde combinatie voor een groep in dit genre, toch zitten zulke twinlijnen niet alleen in de opener maar ook in bijvoorbeeld licks en solo in Out of Town en de Lizzyaanse riff in de coupletten van Happy to Be with You.
Lekker is ook het springerige One Decree en slotlied Arena, dat bijna vooruitloopt op wat The Clash zou gaan doen, met in de refreinen zo'n typisch machtig Skidskoortje. En alweer hoor ik Thin Lizzy terug.

Goodbye Civilian heeft met z'n dansende synths dan weer weg van het vroege werk van Ultravox! en dankzij The Children Saw the Same hoor ik voor het eerst bij de groep iets van Big Country, de volgende groep van Adamson. In Hurry on Boys wordt een blik Tibetaanse monniken opengetrokken, vast een vondst van producer Mick Glossop die het wonderwel laat samensmelten met de folkachtige melodie.

Je kon The Absolute Game bij verschijnen zowel als enkel- als met bonuselpee kopen; geen 12" maar 33 toeren met nog eens acht nummers. Die bonus heet Strength Through Joy. De nummers hiervan zijn experimenteler, trager en wat somberder, of zo je wilt: postpunk. Vanaf Filming in Africa hoor ik zelfs de invloed van Kraftwerk. Alweer verrassend.
Op streaming te horen vanaf track 14, terwijl bonustracks 11 tot en met 13 afkomstig zijn van de 2008-cd, uitgegeven bij Captain Oi!, gespecialiseerd in de heruitgave van punk en wave.

De plaat werd hun grootste succes: #9 in september. Qua singles was er bescheidener succes: Circus Games reikte in de Britse hitlijst half september tot #32, Goodbye Civilian eind oktober 1980 tot #52 en Woman in Winter haalde eind november-begin december #49.
Het zou hun laatste hit blijken te zijn, al volgde in 1981 met Joy nog een vierde album. Ik blijf echter in augustus 1980, als een Nieuw-Zeelandse groep artrock ontgroeit en new wave omarmt: Split Enz en hun vijfde album True Colours.