Split Enz - True Colours (1980)

Volgend jaar zal ik ook albums van Split Enz aanschaffen maar ze zijn niet gemakkelijk te vinden.

Bij mijn vaste platenboertje staan ze allemaal in het rekje Luc. Geremasterd en wel.

Misschien proberen te bestellen ?

Inmiddels 3 albums van Split Enz besteld (deze, Time and Tide en Conflicting Emotions) maar het zal tenminste 3 weken duren eer dat ze binnen zijn.

Leuk om naar uit te kijken Luc

Dan mis je hun beste Waiata, of heb je die al?

Waiata heet op CD Corroboree. Misschien belangrijk om te weten.

True Colours is inmiddels binnengekomen (samen met Conflicting Emotions, zal ik later beoordelen) en valt best mee. Stilistisch de voorloper van Crowded House nl. Beatles-achtige popsongs maar hier nog in new wave-omgeving. De Finns bleken toen al een meester te zijn in het schrijven van pakkende en ambachtelijke popsongs en het album klinkt hoewel in de tijdgeest nog fris en hoegenaamd niet gedateerd. I Got You en I Hope I Never (dat ik steeds meer waardeer) kende ik reeds maar de overige songs zijn beslist ook de moeite waard.
Time and Tide verwacht ik nog, Waiata was niet meer te verkrijgen (misschien wel Corroboree?).

Halfje verhoogd. Constante plaat met vrijwel louter sterk materiaal.

Positief verrast door dit album van Split Enz. Dit weekend een solo album van Tim Finn geluisterd en daardoor bij Split Enz terecht gekomen, waarvan dit album hoes mij een belletje deed rinkelen. Ik had die in de kast staan en nog niet gedraaid, dus daar maar eens verandering in aan gebracht. Helder geproduceerd, gevarieerd en goed gemusiceerd album. Pakkende liedjes die de aandacht weten vast te houden met een gaaf instrumentaal eindnummer als The Choral Sea. Toch benieuwd geraakt naar ouder werk van deze band.

Gewoon doorzetten.

Opvolger Wataia: meer van hetzelfde met iets donkerder randje
Daarna Time & Tide: hun beste omdat de songs zowel inhoudelijk als muzikaal meer diepgang kregen
En Escapade: eerste solo-album van Tim, boordevol pakkende liedjes
Tenslotte Conflicting Emotions: in het verlengde van Time & Tide, maar met een optie op Crowded House

Daarna zeker ook hun jaren 70 werk (complexer, experimenteler en eclectisch) proberen
met achtereenvolgens Second Thoughs en Dizrythmia. Tenminste, als je er dan nog zin in hebt.

Helemaal eens met dazzler. Heb het ook zo gedaan. Alleen heb ik Conflicting Emotions even vooruit geschoven.
Ik was razend benieuwd naar het 70's werk. Waar vooral nog een soort progessieve rock in combi met Artrock wordt gehanteerd.

True Colours is in ieder geval een sterke instap plaat.
Het doorbraak album in Europa. Toegankelijker en met een New Wave bite.
Een onmisbaar album in de Enz collectie.

Het verschil tussen True Colours en Waiata is miniem....

Wat een verrassend goed album, meer dan dat ik ervan had gedacht. Niet gedacht dat deze beter zou zijn dan 'Woodface' van het latere Crowded House. Het zijn niet alleen de hits 'I Got you' en 'I Hope I never' die goede nummers op het album zijn, maar ook de vele tracks die er nog meer op staan. Het instrumentale 'The Choral sea' is ook heel mooi, dansbaar.

Split Enz is wat onderschat gebleken. Die uitspraak durf ik wel aan.
Vind het oevre ook wat boeiender dan die van Crowded House, en dat is al niet misselijk.
Tim Finn is meer de man van de aparte wendingen. Wat eigenzinniger dan broertje Neil, die in grote mate voor het melodieuze liedje gaat.
Juist die combi werkte perfect.

Een hele goede plaat deze, maar ze hebben er wel meer die de moeite waard zijn.
Gewoon een beetje de reactie's peilen adri.
Vooral dazzler heeft heel zinnige stukjes geschreven bij de albums.

Zelf vind ik dit album duidelijk wat minder dan bijvoorbeeld Conflicting Emotions. De nummers zijn in mijn ogen niet zo sterk, maar er gaat wel wat dynamisch en energiek van uit.

mooi dat smaken verschillen, want True Colours en Waiata stel ik boven Conflicting Emotions

Wat ik nergens lees is dat het zeer prettige I Wouldn't Dream of It in de coupletten als twee druppels lijkt op Fraction too much Friction. Ook het instrumentale tussen stukje (zo rond de 2 minuten) lijkt erg op de solo hit. In het refrein dan weer niet dan is Split Enz heel krachtig, donker en rauw en Finn's hit juist vrolijk en speels.
Verder is dit toch wel een van de betere platen van de jaren 80. Volop dreiging en frivoliteiten maar ook luchtig en dan weer gevoelig. Ook de instrumentale stukken laten horen welke muzikaliteit er in deze band zat.

Overigens is mijn hoes rood met groene vlakken

Inderdaad lijkt de zanglijn van 'Fraction too much Friction' verdacht veel op 'I Wouldn't Dream of It'. Nooit eerder opgevallen.

Is Missing Person zitten ook nog van die Genesis/Collins achtige koortjes, het lijkt bewust maar ik weet niet of de heren ook die kant van de muziek waardeerde

Hun jaren 70 werk (met het album Second Thoughts voorop) is een mooi voorbeeld
van progpop (om die term eens te lanceren). Producer is Phil Manzanera en wat Genesis
en Roxy Music zo uniek maakte in de vroege jaren 70 doet Split Enz op z'n down unders.

Luister maar eens naar het tweeluik
Split Enz - Stranger Than Fiction - YouTube
Split Enz : Time for a Change - YouTube

Weer een paar pareltjes uit het grijze verleden gevonden. Ik wist niet (meer) dat deze van Split Enz waren, maar de zoektocht is ten einde! Dankzij jullie!

Prachtig ‘ontdek’ album, onlangs weer gevonden in mijn collectie. Lekker springpunkerig begin met Shark Attack, gevolgd door super single I Got You.

Bij What’s the matter with you lijkt de gitaarriff 1:47 inspiratie voor Nirvana’s beginriff van Smells Like Teen Spirit

DE 12 PLATEN VAN 1980 DIE MIJN LEVEN HEBBEN GERED

vervolg van: Orchestral Manoeuvres in the Dark - Organisation (1980)

09. SPLIT ENZ 1980 TRUE COLOURS

Begin 1980 verschijnt True Colours, het vijfde album van Split Enz. En de titel liegt er niet om: weg zijn de papegaaienkostuums en geschifte arrangementen. In plaats daarvan krijgt de liefhebber elf pure popparels op zijn bord. Negen ervan zijn bij elkaar gepend door de Lennon & McCartney van de Nieuw-Zeelandse scene. Maar de gebroeders Finn schrijven in tegenstelling tot de beide Beatles niet samen. Tim draagt zes stuks aan en Neil drie. De twee resterende tracks zijn van de hand van toetsenist Eddy Rayner. De liedjes van Tim hebben op het gevaarlijke Shark Attack na, waarin de zanger bijna doodgebeten wordt door een iets te fanatieke vrouw, allemaal iets romantisch over zich. In I Wouldn't Dream Of It droomt hij natuurlijk wel van een liefde met een dame uit de jet set. De bitterzoete ballad I Hope I Never werd een bescheiden hitje in Europa. In de UK mochten het verongelijkte Nobody Takes Me Seriously en de langeafstandsrelatie van Poor Boy op single. My love is alien, I picked her up by chance... Tijdens mijn puberteit kon niemand zo ingrijpend over mijn eerste, vaak Platonische liefdesperikelen zingen als Tim. How Can I Resist Her? Zijn jongere broer Neil schreeft opvallend volwassener en scoort met de instant classic I Got You meteen een dijk van een hit down under. De single en het album breken alle verkooprecords in Australië en het thuisland. Het record zou echter niet lang standhouden, want in 1981 verpulvert Men At Work het op zijn beurt. Het stevig rockende What's The Matter With You wordt een single in de States en het nummer waarvan de band zelf het meeste succes verwacht, wordt nergens een single. Het gaat om Neils mistroostige Missing Person. Als de recensenten het in 1980 hebben over new wave uit Nieuw-Zeeland, dan wordt die omschrijving gerechtvaardigd door de twee uitstekende en met meer ballen uit de boxen knallende instrumentals van Rayner. Double Happy en The Choral Sea worden als b-kant ingezet van de diverse wereldwijde singlekeuzes.

FILE

01. Shark Attack
02. I Got You (single)
03. What's The Matter With You (US single)
04. Double Happy (b-side)
05. I Wouldn't Dream Of It
06. I Hope I Hever (single)
07. Nobody Takes Me Seriously (UK single)
08. Missing Person
09. Poor Boy (UK single)
10. How Can I Resist Her
11. The Choral Sea (b-side)
12. + Things (NZ single)

Things is een door Neil Finn geschreven single die het album een paar maanden vooraf gaat, maar zo weinig stof doet opwaaien dat hij er niet op terecht komt. Dat onze antipoders volop in Enz mania vertoeven wordt bewezen door het feit dat de albumhoes in meerdere kleurvarianten verkrijgbaar is en er ook een editie wordt uitgrebacht met een zogenaamd laser etched oppervlak waarin het hoesdisign is afgebeeld. Latere uitgaven van het album zetten de hitsingle I Got You aan het begin van kant 1. Toch wil het voor Split Enz niet echt lukken in Europa. Muziekkrant OOR bejubelt het bijhorende live concert, maar stelt tevens vast dat er erg weinig volk was komen opdagen in de Nederlandse muziektempel.

wordt hier vervolgd: Talking Heads - Remain in Light (1980)

Als liefhebber van Crowded House duik ik ook maar eens in de voorloper van hen: Split Enz. Muzikaal merk ik tot dusver niet echt veel vergelijkingen, maar dit kan me ook wel bekoren. Ik moet bij dit album regelmatig denken aan mijn grote held Phil Collins en Genesis vooral. Ik vind het lijken op het Genesis album Abacab bij vlagen, maar qua zang doet Tim Finn mij ook regelmatig denken aan Phil Collins. Verder vind ik er vergelijkingen in zitten met Marillion uit diezelfde periode. Ik hoor new wave en progressieve rock, maar met een pop randje.

Vooral herhaling vatbaar, al kom ik er soms wat moeilijker door!

Ik ben een GENESIS liefhebber, maar bij ABACAB allang afgehaakt. Goed dat smaken verschillen, want ik vind dit album totaal niet vergelijkbaar met Genesis.

Altijd wat een haat/liefde verhouding gehad met dit album. Heb 'm zeker honderd(en) keren in mijn handen gehad (mooie hoes), beluisterd en toch weer laten staan. Ik kon er niet veel mee, Crowded House later wel, maar Split Enz niet. Nu toch maar meegenomen uit de 2e hands bakken voor de completering van de jaren 80 verzameling en verrek het valt me nu niet tegen. De hitjes zijn natuurlijk bekend maar ook de rest kan mij ook prima bekoren nu. In ieder geval genoeg voor een 3,5 ster.

Grappig, ik luister dit album nu voor het eerst en kon er maar niet opkomen waar dit nummer me aan doet denken. Maar gewoon een nummer van Finn zelf dus.

Half augustus 1980. True Colours is al een half jaar oud als single I Got You de Britse hitlijst betreedt. In Nederland bleef het nog stil rond de groep, al was de recensie in Oor lovend (even scrollen). Split Enz kende ik slechts van een foto met gekke schmink en kapsels, waarschijnlijk in de Hitkrant ergens in '77 of '78.

Met True Colours is daar hun vijfde album, de eerste waar ze volop new wave maken en ook de eerste die enig verkoopsucces in Nederland genereert. Na de foto was er dan ook geluid, waarna bleek dat ze de schmink en maffe kapsels in de prullenbak hadden gedeponeerd.
Split Enz heeft een lange weg afgelegd, zoals bikkel2 in zijn heldere stuk bij voorganger Frenzy van het jaar ervoor uiteenzet. Daarin de zin "Hier en daar flirts met disco/funk beats, de bekende arty eigenzinnigheid, en de eerste treden naar de New- Wave." Dat laatste begrip domineert op True Colours, resulterend in een verzameling frisse liedjes én de introductie van de groep in mijn afspeellijsten genaamd 'New wave & co'.

De veelgemaakte vergelijking van het schrijversduo Tim en Neil Finn met de Beatles is logisch, maar wordt te makkelijk gemaakt. Ik hoor eenvoudigweg liedjes met goede hooks, kop & staart en sterke arrangementen. Wie hen met de Lennon/McCartney vergelijkt zou bijvoorbeeld ook The Hollies kunnen noemen. In Missing Person dankzij het koortje wél duidelijke invloed van The Beach Boys.

De nummervolgorde op MuMe wijkt af van de oorspronkelijke Europese/Nederlandse persing, zie hier. Die laatste houd ik aan.
True Colours is gevarieerd. Eerst kant 1: In I Got You (als single in oktober 1980 #12 in het Verenigd Koninkrijk) melancholische coupletten en een vrolijk refrein in fraai contrast, Shark Attack is rockend en vlot, in het hupsende What's the Matter with You de invloed van jaren '60 beat.
Het instrumentale Double Happy slaagt erin om Amerikaanse r&b te combineren met een dansende sequencer á la Giorgio Moroder; van de hand van toetsenist Eddie Rayner. I Wouldn't Dream of It heeft wel iets van Buddy Holly in het jasje van 1980; omgekeerd aan de opener zijn nu de coupletten vrolijk en is het refrein melancholiek.
Veel verdriet en frustratie in I Hope I Never, dat in Nederland zowaar in februari 1981 #30 haalde. Een rustig poplied, qua stijl anders dan de rest van deze plaat en nog altijd niet mijn ding; ik verwarde hen met The Korgis, die van Everybody's Got to Learn Sometimes dat vanaf juni '80 een hit was en weer later, december '81, gebeurde hetzelfde met Ph. D.'s I Won't Let You Down.

Kant 2 begint met de volgende aangename oorwurm: Nobody Takes Me Seriously is uptempo, pop in Missing Person met alweer zo'n sterk refrein. Interplanetaire liefde in Poor Boy met een fraaie toetsenpartij, een lekker orgeltje in How Can I Resist Her en een sterk instrumentaal slot dankzij The Choral Sea, dat leunt op een discobeat en als geluidseffect zo'n slurf die bij ronddraaien geluid maakt - ik had er als kind één, heb ik vele rondjes mee gedraaid... Als spannende muziek bij een tv-serie, mijn favoriet van de plaat.
In 2020 kreeg het album een Australische 40th Anniversary Remix Edition met bovendien livebonussen: zie daar.

Je zou het popwave kunnen noemen: lekkere liedjes verpakt in frisse geluiden, herkenbaar anders dan die van tijd- en genregenoten. Oftewel, de reis door wave biedt afwisseling.
Mijn vorige album was van de Schotse Skids. Op mijn afspeellijst volgen singles van The Beat (Best Friend), The Cure (A Forest) en The Selecter (The Whisper), afkomstig van albums die ik al besprak. Nog altijd uit augustus 1980 is de volgende halte, album Laughter van Ian Dury & The Blockheads.