Skids - Joy (1981)

Kom op mensen, luisteren dit album!
Brothers heeft een prachtig loopje, and the band played waltzing Mathilda is erg mooi (voorloper op Richard Jobson Crepuscule follow up), the men of the fall en the sound of retreat zijn lopen prachtig in elkaar over en Fields is gewoonweg "gorgeous"
HOe kan je in ruim 2 jaar na Into the valley zo'n plaat maken? Gewoon durven maar was helaas wel hun zwanenzang.

De vierde elpee van de Skids uit Dunfermline. De bezetting was al niet stabiel geweest met vertrekkende én terugkerende leden, maar als vierde album Joy verschijnt is het helemaal mis. Stuart Adamson vertrok voor de tweede maal: tijdens de opnamen van het debuut had hij al zijn biezen gepakt, maar keerde terug voor de promotietour. Deze keer is zijn adieu definitief, hij is druk doende om Big Country te beginnen. Wél is hij te horen op Iona, dat kant 1 van Joy afsluit.
Bandleider Richard Jobson is met bassist Russell Webb overgebleven, want ten opzichte van voorganger The Absolute Game is drummer Mike Baillie ook weg. De twee nodigen de nodige gasten uit, zoals Mike Oldfield op het al genoemde Iona.

Het meest opvallend aan de muziek van Joy is dat er de nodige ingetogen folk klinkt. Na de te verwachten gitaarwave van opener Blood and Soil volgt traditionele Schotse muziek in Challenge, miniatuurballade Men of Mercy en A Memory, de laatste als de soundtrack bij een film klinkend. Ook Iona is kalm - mét doedelzakken.

Kant 2 opent met het filmische kleinood In Fear of Fire, dat overgaat naar een grommende basgitaar in Brothers, waar folk en rock worden gecombineerd. Daarna de grotendeels a capella uitgevoerde traditional And the Band Played Waltzing Matilda en The Men of the Fall, dat wederom klinkt als muziek bij een nooit gemaakte film. Het instrumentale The Sound of Retreat leunt op saxofoon en piano, om de plaat met het uptempo Fields af te sluiten; het heeft wel iets van Big Country met z'n folkwave.

Qua teksten is het album een ode aan Schotland; opvallend is echter dat net als Days in Europa van twee jaar eerder enkele verwijzingen naar de nazi-ideologie zitten. De man op de voorzijde als verwijzing naar de Arische kunst, titel Blood and Soil als echo van de ideologie van 'Blut und Boden'. In 1979 leidde het ertoe dat BBC-dj John Peel de groep niet meer wenste te steunen, maar of die beschuldigingen ook hier klonken? Ze zouden niet terecht zijn geweest, al wordt het onderwerp in een interview met Jobson door Classic Rock Magazine in 2022 slechts kort genoemd. Al zijn de verwijzingen minimaal, misschien zijn er MuMensen die meer weten?

Joy kreeg in 2009 een mp3-editie met bonussen die ook op streaming zijn te horen, zo meldt Discogs. Muzikaal gezien een vrij ingetogen afscheid van Skids, want hierna stopte de groep. Jobson ging solo en bracht in 1985 een elpee uit met The Armoury Show, om zich daarna vooral op tv-werk te richten. Vanaf 2007 spelen de Skids weer af en toe samen, in 2018 leidend tot album Burning Cities en in '21 tot Songs from a Haunted Ballroom. Anders dan dit Joy halen die wel (weer) de Britse albumlijst.

Mijn muzikale reis door new wave bevindt zich in 1981. Vorige halte was Collision Drive van Alan Vega, volgende halte wordt het bekende Rio van Duran Duran. Dat verscheen weliswaar in 1982, maar single My Own Way verscheen al in november '81 en staat op mijn afspeellijsten met new wave.

Een bijzondere band met een bijzondere zanger. Dit album heb ik nog op vinyl, maar ik had ze nog nooit live gezien, maar daar komt verandering in: dubbelconcert met Theatre of Hate. Ook niet te versmaden. Die wel ooit live gezien in de Tagrijn in Hilversum.

Live waren ze een feestje onlangs. Wat een energie!

De man op de albumcover is Richard Jobson himself. Jobson heeft altijd deze verwijzingen verworpen (net als Joy Divsion/New Order trouwens).