Arena - Songs from the Lions Cage (1995)

Ik heb veel goeie herinneringen aan dit album. Toen ik serieus muziek begon te luisteren behoorde dit tot één van de eerste cd's die ik hoorde. Dat was op vakantie bijna 15 jaar geleden. Daar zit je dan, tussen de bergen. Heerlijk zonnetje erbij en dan dit album in mijn vertrouwde discman. Nog steeds denk ik aan die vakantie als ik naar dit album luister. ("Contagion" was overigens één van de andere cd's die ik op die vakantie mee had genomen.)

Er is voor een Neo-Prog enthousiasteling veel te genieten. Out Of The Wilderness begint wat dat betreft meteen goed. Na een (toegegeven) wat matig intro begint Clive Nolan na een minuutje zo'n typisch synthesizer-loopje te spelen. Dat komt drie minuten later weer terug en daar gaat mijn hart toch wel sneller van kloppen. (Misschien ben ik zo'n simpele ziel, maar ik kan het niet helpen.) Als John Carson op driekwart van het nummer "Who gives a damn!" uitroept en daarmee het optimistisch klinkende gitaarstuk inluidt dan weet ik dat Arena en ik een uurtje plezier tegemoet gaan en dit is niet eens het beste nummer van de cd.

Valley Of The Kings komt daar eerder voor in aanmerking. Nog voor er een zin gezongen wordt, is de eerste gitaarsolo een feit. Ik vind Keith Moore dus wel degelijk een goede gitarist. Maar het is wederom Clive die met de eer gaat strijken en alweer zo'n heerlijke synth-solo voor ons achterlaat. Ondersteund door akoestische gitaar en mellotron. Ik vind het prachtig. Ook bij dit nummer slaat de melancholische mineur tegen het einde om naar een opgetogen majeur waardoor je achterblijft met een hoopgevend gevoel.

Jericho wordt samen met Solomon nog steeds live gespeeld. Dit nummer is daar ook gewoon geschikt voor. Na een ingetogen gitaarstuk gaat halverwege het nummer het opzwepende gedeelte beginnen. "Gonna turn the tide against you! Gonna make this private revolution!"

Midas Vision heeft een prima Gilmour-achtige gitaarsolo maar is verder niet opzienbarend. Het past niet helemaal in de rest van het album, vind ik.
De Crying For Help 'intermezzi' zijn samen goed voor een kwartier sympathieke 'zweverige' muzak. Het kabbelt af en toe net iets te lang door. Crying For Help IV is de uitzondering. Dit is gewoon een lekker nummer in de traditionele Neo-Prog stijl.

Maar het beste is voor het laatste bewaard: Solomon.
Het is weer lekker overladen met mellotron-koren. "Back to paradise!" en dan die slepende gitaarsolo. Ik hou er wel van! Tekstueel lijkt het te gaan over iemand die zich verraden voelt. Een vriend verandert in een vijand. Bedrog, misleiding, leugens: het zijn wel een beetje de tekstuele stokpaardjes van Clive. Dan gaat het vervolgens over het bekende verhaal van twee moeders, een doodgeborene en een levende baby. De twee vrouwen beweren beiden de moeder van het levende kind te zijn. Koning Salomo neemt de beslissing: "Cut the child in half, give a piece to each woman", etc. Dit alles bezien vanuit het kind. Dan komt een geweldig instrumentaal gedeelte (bijna vier minuten) met zeer gave gitaar- en toetsensolo's.
Na het instrumentale intermezzo wordt de vraag gericht tot de luisteraar: "Does it matter to you?". Ik ben altijd dol op die laatste drie minuten. Alle muzikale middelen worden uit de kast getrokken. Sommigen noemen dit bombastisch. Het zij zo. Ik vind het een geweldige manier om een kwartier spectaculaire muziek mee te beëindigen.

Tja, het album heeft misschien wat kleine 'foutjes'. De instrumentaaltjes passen niet helemaal bij de rest. Ook Midas Vision wil ik nog wel eens overslaan. De zang komt af en toe niet helemaal over. Toch wil ik dit album niet minder dan 4,5 ster geven. "Songs From The Lions Cage" staat wat mij betreft zeker garant voor 40 minuten genieten. Het is echt wel één van de betere Neo-Prog albums van de jaren negentig.

Ik vind het allemaal eigenlijk niet zo bijzonder. Alles klinkt lekker, het geluidsbeeld is aangenaam en na een paar keer draaien stoor ik me ook niet meer zo aan de vele malen dat ik aan Fish, Tony Banks en Genesis moet denken, maar de melodieën vind ik gewoon niet zo sterk en de arrangementen springen er maar zelden echt uit – eigenlijk ga ik alleen bij de instrumentale gedeeltes van het openings- en slotnummer rechtop zitten. Misschien heb ik onderhand teveel prog gehoord en raakt het redelijk goede daardoor ondergesneeuwd doordat ik op een gegeven moment het kaf van het koren wil scheiden, maar ik hoor hier gewoon te weinig bijzonders in, ondanks de onbetwijfelbare ambitie. Zelfs de solo van Steve Rothery komt niet uit de verf op deze melodie en met deze begeleiding.