Arena - The Visitor (1998)

Ik heb deze nog op 4½* staan, maar al lange tijd niet meer geluisterd. Andere Arena-albums zijn hier langzamerhand wat aan decorum aan het verliezen, dus ik vrees dat dat voor deze ook gaat gelden. Toch is het in zijn soort (neoprog 2e golf) wel een klassieker... en zo niet, dan toch tenminste een publieksfavoriet.

Inderdaad een mooie plaat, misschien wel de mooiste van Arena, maar vooral.. wat een fantastische cover toch

Nou, een halfje eraf. 't Is niet direct wereldklasse, maar niettemin nog wel een van de beste van Arena. Een vloeiend verhaal en niet al te drammerig. Alleen zo'n Serenity, daar druipt de David Gilmour inspiratie iets te hard van af...

Als jij mij een heldere synopsis kunt geven van het verhaal op dit album maak je mij blij want ik heb er nooit veel van begrepen.

Hele mooie plaat, maar voor mij niet de beste van Arena.

De drums van Mick Pointer lijken wel uit een drumcomputer te komen, veel te klinisch.

Wel heel mooi vezorgde hoes.

Het prijsnummer is natuurlijk 'The Hanging Tree'

Vrij matige imitatie van Fish met Marillion 3*

1-na-beste van Arena.
Komt heel dicht in de buurt van Contagion.

4 sterren

wel een hele mooie hoes, zou iemand mij kunnen vertellen waar dit naar klinkt?

Tja, wat zal ik ervan zeggen... het is precies neoprog zoals neoprog eind jaren '90 klonk. Een geïnstitutionaliseerd type muziek dus: wat AOR voor de hardrock is, is neoprog voor de prog in het algemeen.

Kortom: muziek die het niet van het avontuur of andersoortige vernieuwing moet hebben maar van composities en melodieën. De pretenties die samengaan met het idee van een conceptalbum zijn hier misschien net wat veel van het goede, maar de melodieën en dergelijke zijn best in orde. Ik repte hier in beginsel nog over 4½*, nu is er toch nog 3½* van over. Voor neoprogliefhebbers evenwel een klassieker.

Voor geinteresseerden: de hoes is van Hugh Syme (het gebruik van een bolhoed is zo'n beetje zijn handtekening) die ook bijna alles voor Rush heeft gedaan.

heh... gewoon het hoesje blijven bekijken en het daarbij laten...

ja daar was ik ook al bang voor , ik denk dat ik jou advies ook maar ga uitvoeren

Wanneer je toch van plan bent om het hoesje te bekijken, kan het geen kwaad om de CD, die met het hoesje meegeleverd wordt, aan een luistertest te onderwerpen.

of dienst te laten doen als onderzetten of een ander decoratief doeleinde te verzinnen voor het meegeleverde schijfje

Niet aan te bevelen als onderzetter voltazy, er zit nl. een gaatje in. Bovendien past hij wel precies in je cd speler.

Nou, het enige soort glas waar je misschien last van dat gat zou kunnen hebben is bij een borrelglas of zo'n tequila shooter glas, maar voor de rest zou hij prima dienst kunnen doen als onderzetter. Echter, ik vind het dan toch zonde van de muziek die best goed te pruimen is als je van een iets modernere variant op het geluid van Marillion uit de jaren 80 houd.

Volgens mij gebruik je een onderzetter als je geen vlekken op je tafel wilt hebben, maar goed...nu terug naar de inhoudelijke discussie

Met dit album ging voor mij - toen - een nieuwe wereld open. Niet alleen die van Arena, maar ook van de NeoProg in het algemeen... Die dagen had ik een collega die wist dat ik een goede snee Pink Floyd, Genesis en Alan Parsons, maar ook Dream Theater wel kon appreciëren... Hij gaf me eens wat CD'tjes mee, waaronder Pendragon, Saga, maar ook deze Arena. Toen ik dit album hoorde overviel mij meteen een ongeloofelijk fijn gevoel, een wow-gevoel met de grote W....

Dat gitaarspel.. die mooie knappe melodieën, die stem (toen nog Paul Wrightson - vind het ook de beste Wrightson-plaat) ... die sfeer die opgewekt werd/wordt....

Het is ook niet voor niets dat - nog tot voor kort - deze plaat lang in mijn all time top 10 prijkte, zelfs nog toen ik eigenlijk voor mezelf beslist had dat "Contagion" toch nog een ietsiepietsie beter is, alhoewel.. nu twijfel ik weer..... (het is ook een heel andere soort van Arena... met Sowden, en wat steviger... ) een muzikaal festijn...
Net zoals deze The Visitor.... Maar ik laat de 5/5 toch lekker staan voor The Visitor, Contagion is dan ook die 5 nog steeds wel waard.. Elk op hun manier zijn het prachtplaten

The Visior is een fraaie collectie songs met als absolute toppers "The Hanging Tree", "Don't Forget To Breathe", "Tears in the Rain", "Running From Damascus" en "The Visitor".

"Crack in the Ice" is natuurlijk ook erg knap...

In de beweringen als zou het een soort 'Marillion Light' of zelfs kloon zijn kan ik me niet vinden. Waar ik wel mee akkoord kan gaan is de soms wat kleffe sound van de drums van Mick Pointer op dit album. Verder is het genieten van de knappe songs en muzikaliteit van met name Clive Nolan en John Mitchel. Nog wat Marillion betreft: misschien zou je kunnen stellen dat Arena klinkt zoals Marillion zou kunnen klinken hebben àls ze door waren gegaan met Fish/ of met de sound die ze toen opgebouwd hebben.. dan begrijp ik de verwijzingen weer wel....
Al - en dan ben ik misschien de enige in progland, maar: so be it - kan IK zowel de muziek van Marillion met Fish, Marillion met Hogarth, Fish solo als Arena waarderen

Als we dan toch gaan vergelijken.... het album heeft wat mij betreft op veel momenten een heus Pink Floyd feel overzich, en ja, dan heb ik het ook over het gitaarspel, maar ik bekijk dat meer dan een compliment dan wel dan een nadeel...

1998. The Visitor. Toen ik het pas hoorde was ik "blown away". Plus het was ook de start van meer me te gaan verdiepen in Prog en Neo-Prog (en die arme geldbeurs!). De (hernieuwde) kennismaking met het genre....
Anno 2007 vind ik het nog altijd een zeer erg knappe plaat! En eigenlijk moet die, samen met Contagion eigenlijk (terug) in mijn top 10, maar daar is ook zo weinig plaats he...

Weet er trouwens iemand wat er met Paul Wrightson gebeurd is? Destijds vond ik hem met zijn prachtige keel beter passen bij een hardere sound/ band, en als dan uitgerekend Arena later met een hardere sound zou uitpakken, was Wrightson al van het toneel verdwenen. Wat doet de man nu?

The Visitor. Goh. Ga hem zo nog maar eens draaien. Met deze review te schrijven kreeg ik daar weer enorm veel zin in. U mag dat gerust weten...

Iemand sprak van een Klassieker in het genre... ja, dat is het zeker!

Of de tweede plaats die hij nu in mijn top 10 heeft, terecht is, weet ik nog niet, daarvoor zou ik veel meer van Arena moeten luisteren. (ik doe niet twee keer dezelfde artiest in mijn top 10) Binnenkort ga ik beginnen met 'Contagion'...

Waar Marillion mij (voorlopig) helemaal niet raakt, was Arena met deze plaat in een keer vol in de roos. Wat een sfeer, wat een veelzijdigheid...
Ben nog steeds zeer onder de indruk van deze cd, met als enige minpuntje misschien, zoals Casartelli al zei, het nummer Serenity. Gilmour doet dit nét iets beter, naar mijn mening...

Desalniettemin 5*

De vraag dateert alweer van een tijdje geleden, dus wellicht weet je het inmiddels zelf ook al, maar Paul Wrightson is tegenwoordig betrokken bij Blind Ego, een nieuwe supergroep rond John Mitchell (o.a. ook Arena), John Jowitt (o.a. IQ) en Kalle Wallner (RPWL). De muziek doet wel wat denken aan zo'n andere supergroep met John Mitchell, namelijk Kino: lekkere prog-pop met hier en daar een scherp randje.

Ik vond deze cd altijd al een beetje overgewaardeerd. De lijn die met 'A Crack in the Ice' wordt ingezet, houdt men tot en met 'The Hanging Tree' goed vol, toen ik dat voor het eerst hoorde dacht ik ook nog in termen van 'klassieker' e.d. want het gebodene is geweldig.
De nummers daarna leunen m.i. teveel op het thema dat uitgebeeld moet worden (kreeg dat idee helemaal bij de verkleedpartijtjes tijdens de optredens), en dan valt op dat de kwaliteit op de tweede helft toch wat achteruit gaat. 'Serenity' en het einde van 'The Visitor' bevat nog diepgang, maar 'Enemy Without' en 'Running from Damascus' hebben dat wat mij betreft weer net te weinig. Moeilijke cd om te beoordelen. Ik hou het op 3,5*.

Zie recensie op http://www.progwereld.org/

"Het verhaal draait om een man die wordt uitgedaagd om over een bevroren meer vol scheuren te lopen. Eenmaal op het ijs schiet de man er doorheen. Men zegt wel eens dat als je dood denkt te gaan, dat je hele leven als een flits aan je voorbij trekt. Dit moment is de basis van de rest van de tekst. The Visitor neemt de man mee naar het verleden en confronteert hem met zijn verschillende persoonlijkheden en met diverse momenten uit zijn leven. Als je de tijd neemt om de teksten goed te bestuderen, zul je tal van bijbelse referenties terug vinden, iets wat Clive Nolan wel vaker doet in zijn teksten."

In Kees Baars' jaarlijkse ons-kent-ons-feestje (aka de Symfo 25, hoewel, 31 dit jaar) was The Hanging Tree van dit album dit jaar verder opgestuwd in de vaart der volkeren tot een 2e plek, slechts van de 1e plek afgehouden door Comfortably Numb. Logisch, want dit nummer maakt in zijn eentje het voltallige repertoire van Genesis, Yes en Camel overbodig.

Alle ironie op een stokje, ik constateerde weer dat de finale van de hangboom toch behoorlijk kippenvelopwekkend is. De meeste andere nummers komen er echter niet in de buurt.


Inmiddels 2½ and counting back...

Wow, dat zou ik niet willen zeggen...

(EDIT: Aan je top 10 te zien zou je het wel eens over de boom kunnen hebben, in dat geval zeg ik niks )

Het verbaasde mij overigens wel ontzettend dat The Hanging Tree wederom een plek was gestegen, nadat hij vorig jaar al op een onrealistische derde plaats stond.
Als je echter tot een beste nummer van Arena zou moeten komen, kom je al snel terecht bij dit bewuste nummer. In dat opzicht is deze tweede plek wel te begrijpen, als je weet dat een groep als Genesis vele pareltjes heeft afgeleverd en deze nummers dus min of meer verdeeld worden over de stemmers.

Over deze plaat in het algemeen: hij stond ooit met een vijfsterrenwaardering op een tweede plaats in mijn top 10. Nu is hij daar nergens meer te vinden, maar blijft hij op een 4.5 ster staan. De eerste keren dat ik deze cd hoorde heeft hij heel veel indruk op mij gemaakt. Dit gevoel heb ik nog altijd als ik in het eennalaatste nummer weer 'I defy you to stand on the crack in the ice' hoor.

Overigens had ik in mijn symfo 31-lijstje een ander nummer van Arena staan: zijnde het (bij voorbaat kansloze) Cutting The Cards van het album Contagion. Maar bij deze cd zijn de nummers het sterkste als je ze achter elkaar hoort. En dat ga ik nog zeker met plezier doen

@ Bush Beast :

Tja, die ken ik want ik heb hem er denk ik zelf opgezet als webmaster zijnde maar het probleem is dat ik in de teksten hier eigenlijk helemaal geen aanknopingspunten voor kan vinden. Die me allemaal veel en veel te nietszeggend. Zelfs niet na het zien van de licht-theatrale live show kwam ik er niet echt uit. En dat was dus bij genre-genoten IQ na het zien van de Subterranea show heel anders, toen vielen al veel puzzelstukjes op hun plaats.

Nee, deze zal nooit in mijn rijtje van superbe concept-albums komen.

Dat is de Groningse Ironieslagboom die blijkbaar weer naar beneden staat. (ik geef toe deze is voor intimi)

Wel grappig om te zien dat Cas hem gaandeweg heeft verlaagd van 4,5* naar 2,5*

Wat betreft dit album, ondanks het feit dat The Hanging Tree inmiddels tot meezingklassieker is verworden, blijf ik het een fenomenaal nummer vinden. De rest haalt het bij lange na niet dat niveau, heb een beetje 'been there, done that'-gevoel bij. 3* Toch nog wel, vooral voor The Hanging Tree.

Ja, ik voel me bijna alsof er een Waldo Jeffers of Kasperbert in mij gevaren is.

Dan wordt je er in ieder geval wel jonger op

Als symfo/prog. liefhebber ben ik me destijds wat meer in neoprog.bands zoals Arena gaan verdiepen. Dit album draai ik nog wel regelmatig (mooie hoes ook)