Arena - The Visitor (1998)

Met dit album ging voor mij - toen - een nieuwe wereld open. Niet alleen die van Arena, maar ook van de NeoProg in het algemeen... Die dagen had ik een collega die wist dat ik een goede snee Pink Floyd, Genesis en Alan Parsons, maar ook Dream Theater wel kon appreciëren... Hij gaf me eens wat CD'tjes mee, waaronder Pendragon, Saga, maar ook deze Arena. Toen ik dit album hoorde overviel mij meteen een ongeloofelijk fijn gevoel, een wow-gevoel met de grote W....

Dat gitaarspel.. die mooie knappe melodieën, die stem (toen nog Paul Wrightson - vind het ook de beste Wrightson-plaat) ... die sfeer die opgewekt werd/wordt....

Het is ook niet voor niets dat - nog tot voor kort - deze plaat lang in mijn all time top 10 prijkte, zelfs nog toen ik eigenlijk voor mezelf beslist had dat "Contagion" toch nog een ietsiepietsie beter is, alhoewel.. nu twijfel ik weer..... (het is ook een heel andere soort van Arena... met Sowden, en wat steviger... ) een muzikaal festijn...
Net zoals deze The Visitor.... Maar ik laat de 5/5 toch lekker staan voor The Visitor, Contagion is dan ook die 5 nog steeds wel waard.. Elk op hun manier zijn het prachtplaten

The Visior is een fraaie collectie songs met als absolute toppers "The Hanging Tree", "Don't Forget To Breathe", "Tears in the Rain", "Running From Damascus" en "The Visitor".

"Crack in the Ice" is natuurlijk ook erg knap...

In de beweringen als zou het een soort 'Marillion Light' of zelfs kloon zijn kan ik me niet vinden. Waar ik wel mee akkoord kan gaan is de soms wat kleffe sound van de drums van Mick Pointer op dit album. Verder is het genieten van de knappe songs en muzikaliteit van met name Clive Nolan en John Mitchel. Nog wat Marillion betreft: misschien zou je kunnen stellen dat Arena klinkt zoals Marillion zou kunnen klinken hebben àls ze door waren gegaan met Fish/ of met de sound die ze toen opgebouwd hebben.. dan begrijp ik de verwijzingen weer wel....
Al - en dan ben ik misschien de enige in progland, maar: so be it - kan IK zowel de muziek van Marillion met Fish, Marillion met Hogarth, Fish solo als Arena waarderen

Als we dan toch gaan vergelijken.... het album heeft wat mij betreft op veel momenten een heus Pink Floyd feel overzich, en ja, dan heb ik het ook over het gitaarspel, maar ik bekijk dat meer dan een compliment dan wel dan een nadeel...

1998. The Visitor. Toen ik het pas hoorde was ik "blown away". Plus het was ook de start van meer me te gaan verdiepen in Prog en Neo-Prog (en die arme geldbeurs!). De (hernieuwde) kennismaking met het genre....
Anno 2007 vind ik het nog altijd een zeer erg knappe plaat! En eigenlijk moet die, samen met Contagion eigenlijk (terug) in mijn top 10, maar daar is ook zo weinig plaats he...

Weet er trouwens iemand wat er met Paul Wrightson gebeurd is? Destijds vond ik hem met zijn prachtige keel beter passen bij een hardere sound/ band, en als dan uitgerekend Arena later met een hardere sound zou uitpakken, was Wrightson al van het toneel verdwenen. Wat doet de man nu?

The Visitor. Goh. Ga hem zo nog maar eens draaien. Met deze review te schrijven kreeg ik daar weer enorm veel zin in. U mag dat gerust weten...

Iemand sprak van een Klassieker in het genre... ja, dat is het zeker!

Mooie melodieuze progrock waarbij ik niet om de echo's van het verleden heen kan (Steve Rothery, David Gilmour, Fish) maar met meer dan voldoende eigens om de hele plaat lang te boeien. Nergens gemeen buiten de lijntjes kleurend, maar ook nergens door het ijs zakkend. Qua melodie een mooie mix van sober en poppy, tekstueel een soms schrijnend verslag van eenzaamheid dat nooit te zwaar wordt, en de mogelijke religieuze ondertoon blijft discreet op de achtergrond. Sterke troef is Paul Wrightson, wiens prettige stem de juiste dosis drama kan toevoegen zonder ergens uit de bocht te vliegen, en die overtuigingskracht trekt mij op aangename wijze de plaat in. Geen meesterwerk in mijn oren, maar wel een warm, serieus en emotioneel bevredigend album.

Dit voortreffelijke album vertegenwoordigt, samen met Immortal ? en Contagion naar mijn altijd bescheiden oordeel het allerbeste wat neoprog heeft voortgebracht. Driewerf hulde voor dit drieluik van Arena, waarvan deze plaat het meeste in huis heeft. Schitterend dat er muzikanten zijn die dit op plaat hebben kunnen zetten, zodat wij luisteraars er van mogen genieten. Echt onsterfelijke, tijdloze muziek waarvan je intens gelukzalig wordt, die troost, inspireert, heelt. Dank, dank, dank heren!