Adrenaline Mob - Omertá (2012)

Ik ben benieuwd!

Wie vanwege de aanwezigheid van Russell Allen en Mike Portnoy een soort progsynthese verwacht zal, teleurgesteld achterblijven. Wie zijn hoofd niet stoot aan stevige hardrock á la Skid Row en Sebastian Bach KAN niet om Adrenaline Mob heen.
Wat een heerlijk dampende, groovende en en hardrockende plaat is Omertá geworden zeg!

Word ik heel enthousiast van.

leuke review on te leven Edwynn.

Tevens de gastzangeres is Lizzy Hale van Halestorm
En bij bandmembers mist John Moyer als Bassist.

Ah dank voor de info en het compliment ik zal de ontbrekende info doorpassen aan de webmaster

Album is gelekt! Nu aan het luisteren, ken de helft van de nummers al via de EP en facebook bandpage. Toch blijft het wel lekkere muziek.

Heb hem ook geluisterd, klinkt inderdaad wel lekker. Had hem al ge-preorderd. Lekkere CD maar denk een groeiertje. Voel hem nog niet helemaal..

3.5

Na één luisterbeurt: een heerlijk rockend album, van tijd tot tijd lekker hard.
Soms een beetje Black Label Society achtig, maar dan wat sneller. Ik geef nu 3.5 sterren, maar dat kan meer worden! Ik heb het idee dat dit een groeiplaat is, en dat zijn meestal de besten...

ik wacht nog even met een cijfer geven, het klinkt op het eerste gezicht allemaal een beetje hetzelfde, heb hem dan ook niet helemaal afgeluisterd.
ach zal hem de komende dagen nog wel eens beluisteren.

Veel beter dan 't EPtje........

Juistem, exact mijn eerste gedachte. Dat eptje heb ik maar één keer gedraait.
Dit knalt toch wel lekker de speakers uit.

nee, niet juistem, de nummers van de ep staan ook op deze cd.
Gek dat ze nu wel lekker klinken....

Ligt misschien aan het geheel. Nu is het een CD met onderandere een betere Cover en lopen de nummer misschien beter in elkaar over.

Van Mike Portnoy kun je alles verwachten ( zie zijn bijdrage aan de laatste Avenged Sevenfold cd ) maar van Symphony X zanger Russell Allen had ik deze stijl niet bij hem gezocht. Dat Allen met zijn krachtige strot alles aan kan bewijst dit heftige plaatje wel. Ik vind dit typisch een voorbeeld van moderne metal ( het gitaarwerk met name), korte en heftige nummers met een hedendaagse produktie. Het beste nummer voor mij is vreemd genoeg het rustigere en melodieuzere All on the Line! De rest van de nummers zijn verder prima maar mist wel wat afwisseling. Freight Train, Hit the Wall en Down to the Floor zijn wel nummers waar je lekker van uit je dak kan gaan.

Zoals ik eerder zei, een groeiertje. Toch wel een erg lekkere recht toe recht an rock - n roll plaat! aantal erg sterke nummers met als favorieten Hit The Wall, Undaunded, en de wat rustigere All on The Line en Angel Sky. De overige nummers zijn prima in orde! 4.

Oeh, dit klinkt lekker!! Heavy, herkenbaar, catchy. Lekkere muziek als je van Pantera BLS houdt! Russell Allen klinkt als een mix tussen RJ Dio en Phil Anselmo.

Heb hem al een flink aantal malen gedraait en hij klinkt toch verdomd lekker. Ik verhoog mijn stem naar 4.0 sterren.

Dit had ik eigenlijk niet meer verwacht, na dat slordige EP'tje.
Ik vind 't erg vreemd maar nu vind ik de oudere nummers juist wél goed.
Ik ben niet de enige zie ik al..

Zo te horen hebben ze de boel dan ook een stuk beter gemixed dan op de EP, speel maar eens een nummer af van de EP en daarna hetzelfde nummer op de cd, ik kan het verschil hier duidelijk horen

En na een paar luisterbeurten begint ie bij mij ook te groeien. Deze plaat moet vooral op een goed volume worden gedraaid, dan klinkt ie het beste.

Lekker plaatje, qua muziek en zang een soort combinatie van de hoekige metal van Disturbed en de meer traditionele hardrock van Ronnie James Dio. Het resulteert overwegend in goede songs, al kent de plaat met de curieuze/ dubieuze cover van Duran Duran's Come Undone en de slappe ballad Angel Sky wel een paar uitglijders. Vooral het gitaarwerk is bijzonder fijn- er is flink wat ruimte ingebouwd voor solo's en de stoere riffs vliegen je om de oren. Tekstueel houdt het allemaal niet bepaald over, maar goed, je kunt niet alles hebben. Zanger Russell Allen (Symphony X) is prima op dreef, net als drummer Mike Portnoy (ex-Dream Theater).

Leuk modern metalplaatje. Niet super bijzonder.

De eerste heavy plaat sinds jaren die me echt weer een beetje heeft gegrepen. Zelfs de softere nummers klinken goed en er staat niet een filler op. Puntje van kritiek is de productie die me iets te glad is. Had van mij wel wat rauwer gemogen.

De geweldige zang van Russel Allen steelt de show op deze CD. Daarnaast doet het ruige gitaarwerk het ook goed en valt Mike Portnoy vooral op door onopvallend in de band op te gaan. Wel wat jammer dat de ballads te dicht bij de suikerspinnen zijn opgenomen. Verder is dit qua sound een erg moderne metal CD in een wat minder moderne stijl.

Oh, wat bevalt deze mij beter dan de cd zeg!
Ik heb op sommige nummers wat moeite met de zang van Russel maar overall is het een sterke metal cd geworden.

beter dan welke CD Alexepex? of bedoel je de EP?

Idd, die bedoelde ik.

Mike Portnoy treedt op 21 oktober op in de Boerderij (Zoetermeer). Niet met Adrenaline Mob of Flying Colors (alhoewel beide ook wel nog langskomen), maar met een nieuwe band bestaande uit bassist Billy Sheehan (Mr. Big), toetsenist Derek Sherinian (ex-Dream Theater en nu Black Country Communion) en gitarist Tony MacAlpine (Steve Vai Band). Voor zover ik weet, hebben ze (nog) geen naam.

Na wat luisterfragmenten via internet besloot ik deze maar niet te kopen. Toen ik het cd'tje in de winkel zag liggen en daar nog eens met de koptelefoon een paar stukjes beluisterde raakte ik toch wel overtuigd.

En nu thuis, na verschillende draaibeurten op de stereo, overtuigt het zelfs in die mate dat het me bijna omver blaast.

De zang/stem van Russell Allen past echt geweldig bij deze muziek. Misschien wel beter dan bij die van Symphony X. Verder een heerlijk vet gitaargeluid, stevige riffs, sprankelende solo's en lekkere nummers. Portnoy laat zijn kracht gelden zonder opzichtelijke virtuositeit. Lichtelijk verslavend geheel is dit. De toffe hoes maakt het helemaal af.

Blijft een prima plaat. Klinkt erg lekker.

Een van de betere metalplaten van dit jaar zonder twijfel.

Daarstraks live gezien op Graspop en het moet gezegd dat zowel de nummers als de act live staan als een huis! Veel beuken en gitaarfrivoliteiten, maar alles werd toch juist gedoseerd.