Adrenaline Mob - Omertá (2012)

Lekker plaatje, qua muziek en zang een soort combinatie van de hoekige metal van Disturbed en de meer traditionele hardrock van Ronnie James Dio. Het resulteert overwegend in goede songs, al kent de plaat met de curieuze/ dubieuze cover van Duran Duran's Come Undone en de slappe ballad Angel Sky wel een paar uitglijders. Vooral het gitaarwerk is bijzonder fijn- er is flink wat ruimte ingebouwd voor solo's en de stoere riffs vliegen je om de oren. Tekstueel houdt het allemaal niet bepaald over, maar goed, je kunt niet alles hebben. Zanger Russell Allen (Symphony X) is prima op dreef, net als drummer Mike Portnoy (ex-Dream Theater).

Tijden niet gehoord dit album, tot ik het onlangs uit een tweedehands partijtje plukte.

Ik was bijna vergeten hoe sterk het eerste album van dit gezelschap is. Russel Allen klinkt rauw, fel en krachtig. Waar dat bij Symphony X naar mijn smaak op sommige albums teveel is, past het uitstekend bij de groevende metal van Adrenaline Mob. Ook gitarist Mike Orlando steelt de show met zijn vette riffwerk en solo's. Een beetje over-the-top, maar dat past wel bij dit album. Helaas zijn de albums hierna toch een tandje minder.....

Ook live op Graspop en Bospop stond deze band als een huis.