Emeli Sandé - Our Version of Events (2012)

De singles zijn behoorlijk misleidend. Nummers als Heaven en Daddy worden sterk aangedreven door het geluid van vandaag dat ergens het midden houdt tussen dubstep, pop en R&B. De beats zijn ruw maar zinderend en de vocalen sterk maar beheerst uitgezet. Het blijkt echter allemaal een manier te zijn geweest om haar naam in het huidige muzieklandschap te doen gelden. Het hart van Emeli Sandé ligt duidelijk in de meer traditionele aanpak, in de soul van R&B. Waar de begeleiding subtieler is en ballades worden toegestaan, toegejuicht zelfs. Verwachtingen, welke dan ook, voor Our Version of Events zullen waarschijnlijk niet ingelost worden. Maar dat hoeft niet negatief te zijn.

De vele ballades doen het tempo bij momenten wel dof worden. Muziek lijkt soms compleet in het teken van de zang te staan. Dat doet de spanning wegnemen en durft nogal een eenzijdig beeld te geven van de artiest Emeli Sandé. Vooral de strijkers in de ingetogen nummers zijn soms te veel van het goede. Echt aanslepen doet gelukkig geen enkel nummer, alles bevat wel iets dat je geboeid houdt. Emeli is op haar best als ze een compomis weet te sluiten tussen haar instinctieve traditie en een wat speelse uitwerking. Heaven klinkt, nu met de rest van het album in gedachten, eigenlijk te geforceerd hip voor iemand als deze mevrouw. Al blijft het wel een ontzettend leuk nummer uiteraard! Nee, dan lijken My Kind of Love of Where I Sleep al gelijk meer haar ding, hoewel niet per se minder eigentijds. De scherpe toefjes zijn daar juister gedoseerd en vinden zo beter hun plaats op Our Version of Events. De nieuwe single Next to Me, een van de zeldzame uptempo momenten, weet daar ook uitstekend in te slagen!

Er staan een boel leuke nummers op het album, zowel bij de ballades als de rest. Alleen is de balans soms ver zoek. Niet alleen in tempo, maar ook in uitwerking dreigt het net dat beetje te veel naar eenzelfde, veilige kant te hellen. Iets dat met een tweede album gemakkelijk kan bijgeschaafd worden. Want met dit knap staaltje songwriting en een stem als een klok is het talent duidelijk aanwezig!

Met een goede stem kom je al een heel eind, maar je moet wel geschikt materiaal voor jezelf weten te produceren. Daar is Sandé uiteindelijk slechts deels in geslaagd. Heaven en Daddy zijn twee unieke nummers in het muzieklandschap van vandaag de dag. Of dat aan Sandé zelf ligt? Waarschijnlijk niet eens zozeer, ook al heeft ze aan deze nummers meegeschreven. Wat die beide nummers nou vooral bijzonder maakt, is dat ze zwaar tappen uit het jaren ’90 breakbeat-vaatje. Nee, geen pop, geen dance, geen hip-hop, geen R&B of dubstep, maar breakbeat! Nooit gedacht dat je met breakbeat in een jaar als 2012 nog zo verfrissend voor de dag kan komen; het is immers een stijl die ondertussen al jaren zo goed als dood was, maar nu weer nieuw leven ingeblazen krijgt en hot is dankzij Sandé. En terecht! Ook interessant op Our Version of Events zijn de door trip-hop beïnvloedde producties My Kind of Love (geproduceerd door de producent van Lana Del Rey’s Born to Die) en Lifetime, die Sandé ook meer eigenheid meegeven. Wanneer het allemaal meer standaard wordt, wordt het nooit vervelend, maar opmerkelijk of onderscheidend is het ook niet. De hit Next to Me ligt prima in het gehoor, maar ik vrees dat de repeat-knop hiervoor niet ingedrukt hoeft te worden en hetzelfde verhaal is van toepassing voor de negen andere nummers. Een beluistering af en toe kan geen kwaad, het album is niet slecht in zijn soort, maar de singles scheppen hoge verwachtingen die het album niet (helemaal) waar kan maken. Ze beloven een stijl die niet verder wordt doorgetrokken op de rest van 't album, en dat is best jammer.

Typisch het soort CD dat ofwel gesmaakt ofwel afgekraakt wordt. Maar het blijft erg braaf en conventioneel allemaal. Sandé trekt haar stoute sandalen niet aan en blijft als een anker vastzitten aan haar inspiratiebronnen : Massive Attack, Alicia Keys. De CD blijft hierdoor braaf en risicoloos, en wordt in geen enkel nummer al was het maar een beetje avontuurlijk. Een nummer als "Heaven" is een blijver en ook "Next To Me" blijft erg makkelijk hangen maar er zijn net teveel gemakkelijke ballades in voor mij.

Mijn roots ligt toch wel echt bij het keiharde gedreun van alles wat metal is. Heerlijk is het dan om onderweg zo'n pop-plaatje te draaien (al kwam het op initiatief van mijn moeder die wel gecharmeerd is van deze dame, ik liet het allemaal maar gebeuren). Wat mij gelijk bij haar eerste paar nummers opviel (ik kende haar niet verder dan de algemene hits ''Next to Me'' en in mindere mate ''Clown'') was niet alleen haar enorme stemcapaciteit, maar ook de perfectie die er rond zo'n album heerst wat Beyoncé-achtige praktijken begon aan te nemen. Het niveau is hoog en de commercie droop er niet vanaf (althans, minder wat ik normaal ben gewend wanneer ik accidenteel toch een paar nummers wan de hedendaagse popmuziek langs hoor komen), al had ik wel het idee dat er veel angst in zat voor een eventuele misstap. Dat is gelukkig niet gebeurd, maar je hoeft niet echt op iets verrassends te rekenen. Sandé is een aardige zangeres waar er al miljoenen van rondlopen in de wereld. Waarom was zij juist degene die na één plaat al mocht ruiken aan het sterrendom? Zoals ik al zei, de perfectie en de soul die in haar stem verborgen zijn zijn natuurlijk goud waard en als je dit met een beetje goede reclame promoot kom je al heel ver. Maar de regels staan vast en daar wordt rustig aan gehouden. Ik had al vernomen dat dit haar eerste en laatste plaat zou worden, want zij vond dat hele sterrenwereldje maar eng. Hoewel ze een dijk van een stem heeft en in staat is om catchy liedjes te schrijven zal ik haar niet missen. Daarvoor komt er een te grote golf van talent binnen.

Heb de special edition aangeschaft van dit album, dus met daarop de hier aangegeven bonustracks muv Tiger. Het valt me echter nogal tegen. Waar Beneath Your Beautiful, Clown en Read All About It, de singles, schitterende nummers zijn, bestaat de rest van het album uit brave, binnen de lijntjes gekleurde popnummers, die niet boeien en ook niet echt fijn wegluisteren.
Hope, Wonder en Next to Me zijn positieve uitzonderingen hierop. Emeli Sande is een geweldige zangeres maar dit werk bewijst dat een heel album redelijk saai is. Jammer. 3*, een krappe voldoende omdat het nergens echt onder de maat is, en de schitterende singles blijven we natuurlijk draaien