Flying Colors - Flying Colors (2012)

Inderdaad verrassend mainstream voor zoveel proglegendes + Casey McPherson, die naar mijn mening klinkt als een combi tussen Chris Martin, Noel Gallagher en Corey Taylor. Ik zou zelfs willen zeggen dat er vrij veel cliché refreintjes zijn bedacht. Maar tóch klinkt het ongelooflijk lekker. Het vaak nét dat ene loopje voor het refrein, nét die ene drumfill of juist dat te gekke tussenspel dat elk nummer de moeite meer dan waard maakt. En dan komen de ware gezichten tevoorschijn en vliegen de kleuren in het rond. Op het eerste gezicht vrij standaard pop/rock, maar al gauw merk je dat er meer achter zit. Pas bij Infinite Fire gaan de muzikanten écht los op zijn ouderwets progs.

Mike Portnoy verveelt nooit met zijn drumfills. Hij houdt zich kalm en past zich aan elk nummer, maar op momenten dat hij los kan gaan, gáát hij ook los en pakt hij groots uit met de meest geweldige fills. Steve Morse bij Deep Purple viel me nooit echt op als een geweldige gitarist, maar hier is élke solo raak, melodieus en kenmerkend. Dave LaRue staat met zijn bas ook regelmatig in de schijnwerpers. Hij is goed te horen en zeer leuk om te volgen. Casey McPherson is de toegankelijkheid zelve, maar zijn melodieën niet altijd even origineel. Wel een feel good zanger. Dit is mijn eerste kennismaking met Neal Morse, maar er is me niet veel bijzonders opgevallen over zijn spel. Hij vervult zijn rol als toetsenist zeer degelijk, dat wel, maar van zo'n legendarische toetsenist had ik meer verwacht.

Favoriete nummers: Blue Ocean, Kayla, Forever in a Daze en Everything Changes. Leuk overigens nog is het Oasis-achtige Love Is What I'm Waiting For en Fool in my Heart, waar Mike Portnoy de lead vocalen op zich neemt, en hij doet me nogal denken aan Edward Reekers van Kayak, wat mij zéér positief stemt. Al met al een zeer geslaagde plaat denk ik zo.

Wanneer is een samengestelde band uit anderen een "supergroup"? Dat is de vraag die bij mij rees bij Flying Colors. Ze kunnen allen een goed potje musiceren daar twijfel ik niet aan, maar dat is bij een "gewone band" doorgaans ook. Steve Morse en Mike Portnoy zijn bekende namen en in mindere mate Neal Morse ook.....maar is dat genoeg? Steve en Mike zouden onderdeel kunnen zijn van een "supergroup" omdat zij van bovengemiddelde klasse zijn, maar kunnen ze ook supersongs componeren? Maar al te vaak wordt met de term lichtzinnig omgesprongen. Om het voor mijzelf makkelijk te houden vind ik het pas een "supergroup" als bekende artiesten samen ook een superalbum kunnen produceren. En dat is Flying Colors met dit album net wel geslaagd....... net inderdaad, omdat alle nummers van hoog niveau zijn en 4 tracks halen ook de volle 5 sterren ( Blue Ocean, Forever In A Daze, Better Than Walking Away en Infinite Fire ). maar het is net allemaal wel wat aan de veilige kant en had wat meer progressiviteit verwacht en gehoopt.
Maar laat deze overdenkingen voor de rest voor wat ze zijn en geniet van deze plaat want dat kan je zeker!

Net als OzzyLoud heb ik het niet zo op "supergroepen": de uitkomst is in de meeste gevallen minder dan het meeste materiaal van de leden bij hun andere bezigheden. Van tevoren had ik dus géén zin in Flying Colors (mooie groepsnaam, slaat ongetwijfeld op hun ontstaan) en hun gelijknamige debuut.

Beluistering leert echter onmiddellijk dat het geen album is geworden van "kijk eens hoe virtuoos we zijn", maar eentje waarin de individuele capaciteiten steevast ten dienste staan van het liedje en dán heb je me.

Daar komt bij dat de mij onbekende Casey McPherson een lenige stem heeft, niet zo opvallend maar uitermate geschikt voor deze melodieuze hardrock met een randje van progrock. De genrenaam adult oriented rock die Broem in 2012 liet vallen, klopt. Net als zijn constatering "deze heren kunnen meer dan ze laten horen." In mijn beleving valt dat juist goed uit. Wel verraden de gitaarsolo's en details in toetsen, bas en drums dat de vijf klasbakken zijn.
Om nog een andere reden is dit album opvallend: na jaren van dominantie van de cd, verscheen Flying Colors gelijktijdig op cd en vinyl. De getijdenwisseling was ingezet.

Zwakke nummers kom ik niet tegen. De stevige opener Blue Ocean start verrassend met de pratende heren bij aanvang van de opname; oftewel, een album dat in takes is opgenomen en niet in afzonderlijke lagen met eerst drums, dan bas, dan... etcetera.
Hierna verstrengelt Shoulda Coulda Woulda op dezelfde wijze energie en melodie. Uit details blijkt de voorliefde voor progrock, maar het blijft toegankelijk. Kayla opent akoestisch om uptempo te vervolgen waarbij alweer een pakkend refrein volgt met soms zingende gitaarlijnen.
Symfonische bombast in The Storm. Misschien is dát wel de juiste muzikale term: niet aor maar symfonische (hard)rock, toegankelijker dan we tegenwoordig onder progrock verstaan. Het nodige slappende baswerk van Dave LaRue in het rockende Forever in a Daze en met de pianoklanken van Neal Morse (leuk, de twee Morses bij elkaar, geen familie geloof ik) in het intro van Love Is What I’m Waiting for volgt edelpop, alsof dit 10CC of Muse is. Vergelijkingen die TheInvisibleMan meteen in 2012 terecht maakte.

Melancholie klinkt in Everything Changes, een onverwacht pareltje met nogmaals warme jaren '70-sfeer, mede dankzij de (bijna) Moogklanken die (door gasttoetsenist Brian Moritz?) uit het klavier worden getoverd.
Better than Walking Away is verrassend klein en brengt daarmee een rustpunt; voor een ballade best lekker, sterker nog, de melodie blijft zo hangen, waarna ik met de dubbele basdrums van All Falls Down overeind veer, waarbij dat nummer iets van Muse wegheeft.
Daarna overkomt me met Fool in My Heart wat in de beschrijving van OzzyLoud staat: "wel wat aan de veilige kant en had wat meer progressiviteit verwacht en gehoopt". Voor de 3'48" die het duurt is het nummer echter nog altijd okay. Zeker als vervolgens Infinite Fire het album sterk besluit, dat pas echt op gang komt bij de gitaar- en toetsensolo. Fraai opgebouwd, deze 12 minuten die desondanks pakkend blijven.

Op reis door het oeuvre van Steve Morse is het lekker om de man na Dixie Dregs en al zijn instrumentale solowerk eens met een vocalist aan het werk horen, wat bij zijn vorige project Angelfire met de piepjonge zangeres Sarah Spencer ook al het geval was. Zijn werk met Kansas en Deep Purple laat ik deze weken buiten beschouwing en dan kom je eenvoudigweg vooral instrumentaal werk tegen.
Ben benieuwd of MuMensen als vielip en gaucho dit album kennen, dit past wellicht in hun smaak. Zo ja, wat vinden jullie ervan?

Een jaar later bracht Morse met Deep Purple het sterke Now What?! uit en het jaar dáárop was er al de tweede Flying Colors.

Fijn album, draai het nog regelmatig. “Symfonische hardrock” schreef RonaldjK. En nog goed in het oor liggend ook.
Overigens met Qobuz is het muziekaanbod zo groot geworden. Alle albums van Flying Colors staan er op.