Flying Colors - Second Nature (2014)

Misschien vinden de heren het wel eens leuk om eens iets anders te doen dan pretentieuze, ingewikkelde prog te maken? Hoeft niet meteen een commercieel argument achter te zitten. Daar is deze muziek dan ook weer te prog voor. Denk ook niet dat ze het financieel nodig hebben.

Is het vernieuwend ? Nee...integendeel.

Flying Colors bestaat uit leden van andere (al dan niet) progbands.

En dat is ook te horen. Soms lijkt het op Spock's Beard. Dan weer op Transatlantic of Enchant of nu ja vul maar in. Op Peaceful Harbor komt Pink Floyd voorbij maar dat met het vrouwengedeelte van The Great Gig In The Sky. (helaas).

Het luistert echter wel lekker weg.

Was het debuut nog wat aan de veilige kant, met deze plaat schuift Flying Colors toch iets meer op naar het progressieve. Dat is ook waar de mannen ook hun roots hebben liggen. En gelijk wordt het meer afwisselend en zit er meer dynamiek in de tracks.
En dat komt dus sterk naar voren in de 2 prachtige volbloedjes Open Your Eyes (opener) en de afsluiter Cosmic Symphony. In de statistieken komt de afsluiter als beste naar voren maar ik vind de opener toch het neusje van de zalm hoor. Open Your Eyes is complexer en daardoor ook spannender. En alle instrumentalisten kunnen hun talenten ruimschoots etaleren. Daarentegen bevat Cosmic Symphony in het 3e gedeelte wel zeer mooie sterk gedragen teksten. De zanger (Casey Mcpherson) zingt sowieso fantastisch, hij past uitstekend bij deze muziek. Met veel overtuiging zonder uit de slof te schieten.
Verder valt Peaceful Harbor op door zn erg sterke gospel inlsag, zou Neal hier mee van doen hebben? En ik vindt het zowaar een schitterend nummer ook!
Wat wel van mij betreft meer mag zijn nummers als Mask Machine en All Fals Down (van het debuut). Dat hoort ook eigenlijk bij deze muzikale krachtpatsers en om dan 1 zo'n nummer per album te maken vind ik zonde.......
Lost Without you is de enige matige nummer maar de rest is gewoon muziek van de bovenste plank en zowaar beter als het debuut dus 4.5 is zeker op zn plaats.

Ik heb destijds opgevangen dat dit een vocale melodie was die in Casey's hoofd circuleerde en die hij tijdens soundchecks gebruikte om zijn stem op te warmen. Waarschijnlijk geleidelijk aan een volwaardige song geworden...

Godallemachtig, dit is precies Spock’s Beard! Maar laat ik daar nu net een liefhebber van zijn…

Ik kan me zo voorstellen dat de meeste liefhebbers van deze band Second nature al kenden voordat ze aan Second flight: live at the Z7 begonnen (of naar een concert uit die tour gingen), maar in mjn geval ging dat net omgekeerd, omdat een vriend die liveplaat wel een mooi vertrekpunt vond om mij met Flying Colors te laten kennismaken. En omdat ik Second flight inderdaad zó geweldig vond dat ik ook het studiowerk van deze band wilde horen, ben ik als het ware achterwaarts bij Second nature beland. Het risico daarvan is dat het iets ingetogener karakter van een studioplaat kan tegenvallen wanneer je bent begonnen met de uitbundigere en "lossere" live-versies van de nummers, zoals mij in het begin overkwam toen ik eerst Made in Japan en daarna pas Machine head van Deep Purple leerde kennen (en zoals die vriend overkwam toen hij eerst de liveplaat van Alquin hoorde en pas daarna aan de studioplaten toekwam).
        Gelukkig heb ik daar bij dit album geen last van, gedeeltelijk omdat de studiotechniek in een halve eeuw toch een stuk beter is geworden, en gedeeltelijk omdat deze oude rotten onderhand wel weten hoe ze een plaat goed en "breed" moeten laten klinken. Zo kan Second nature wat mij betreft ook ná mijn enthousiasme voor Second flight prima op eigen benen staan, en ook nú zijn de opener, de afsluiter en het stevige Mask machine voor mij de hoogtepunten. Sowieso staan er maar heel weinig mindere nummers op deze plaat, eigenlijk alleen maar het enigszins flauwe Lost without you (en dan denk ikzelf meteen: nou, het zal wel geen toeval zijn dat dat het enige nummer van dit album is dat niet ook op Second flight terecht is gekomen), en persoonlijk schiet het overdadige koor op het einde van Peaceful harbor me een beetje in het verkeerde keelgat, maar verder is dit een voorbeeldig album met alleen maar ijzersterke melodieën en pakkende arrangementen. Feitelijk de perfecte mix tussen superieure prog en toegankelijke rock, met als bonus de zang van Casey McPherson – net als Chris Thompson bij Manfred Mann's Earth Band heeft hij een stem die ik niet per se bij progrock zou verwachten, eerder bij een singer-songwriter met een mooi rafelig randje waardoor de muziek van beide bands een extra emotionele laag krijgt. (Van de stem van Neal Morse ben ik daarentegen absoluut geen fan, maar gelukkig heeft hij op dit album niet veel solozang, en bovendien doet hij dat hier best goed.)
        Nog één ding: is er niemand die bij de basis-gitaarriff vanaf 0:26 op Mask machine moet denken aan een gitaarloopje op het instrumentale einde van een heel beroemd nummer van een heel andere band?

BoyOnHeavenHill stelde de vraag: .

Ik gok Muse ten tijde van Black Holes & Revelations, zoals afsluiter Knights of Cydonia. Maar verlicht mij, in zeven maanden is dit de eerste reactie en dus vrees ik dat niemand een idee heeft...

Leuk dat je een reactie geeft, RonaldjK ! Ik ken maar een paar (vroege) platen van Muse, waaronder niet deze, maar als ik Knights of Cydonia zo beluister kan ik me wel voorstellen dat je daar aan dacht. Zelf hoor ik in dit stukje van Flying Colors vooral (het titelnummer van) Hotel California vanaf 5:39, maar als ik op "mask machine" "hotel california" google blijk ik wereldwijd de enige…

Nee, dat had ik nooit geraden inderdaad!

...al begrijp ik wél wat BoyOnHeavenHill bedoelt. Het is illustratief voor de kracht van melodieën en (gitaar)harmonieën in de muzikale wereld van Flying Colors.
Ik kom hier terwijl ik de carrière van Steve Morse buiten Kansas en Deep Purple volg; dan valt op dat hij bij Flying Colors andere dingen doet dan solo. In deze groep wordt hij op nieuwe manieren uitgedaagd, waarbij het plezier ervanaf spat.

Wat ik aantrekkelijk vond aan het debuut was dat melodie en complexiteit in fraai evenwicht bleven, wat Kansas ook zo goed kon/kan, één van mijn meest favoriete groepen ooit. Hierboven al diverse malen opgemerkt: op Second Nature is de muziek iets gecompliceerder, terwijl het op andere momenten juist emotioneler is. Diverse MuMensen werden erdoor geraakt, meldden zij. Mooi om te lezen!

Met de 12 minuten van Open up Your Eyes is er meteen die balans tussen complexere progrock en toegankelijke melodie. In Mask Machine hoor ik dankzij het scheurende effect op de dansende basgitaar van Dave LaRue en de lenige, cleane stem van Casey McPherson overeenkomsten met Muse; de drumbreaks van Mike Portnoy halverwege verraden iets van diens progachtergrond in een verder pompend rocklied.

Bombs Away is langzaam met een licht funkende baslijn en dankzij gastviolist Shane Borth denk ik aan Dixie Dregs en Kansas. Met het intro van The Fury of My Love zou je een fan van Queen kunnen verrassen, wederom echter duiken daarna elementen uit progrock op. En wát een refrein!
Het stomende A Place in Your World heeft iets weg Kansas/Kerry Livgren, iemand die oorspronkelijk één van de kandidaten was voor Flying Colors maar door diens beroerte moest afhaken, aldus toetsenist en soms tweede leadzanger Neal Morse in een interview met Prog Magazine in 2012.

De tweede helft begint met drums en piano, waarna toetsen en bas bijvallen voor het ontspannen Lost Without You, waar de popkant van de groep prevaleert met opnieuw een ijzersterk refrein. Portnoy drumt in dienst van het nummer en groovet zo meer dan aantrekkelijk.
De accordeon (?) in One Love Forever brengt enige Keltische folk in combinatie met "Emerson, Lake and Palmer", volgens Steve Morse in deze toelichting op YouTube. Rustpuntje is het toepasselijk getitelde Peaceful Harbor, waar Neal Morse uit zijn persoonlijke leven lijkt te delen. Fraai opgebouwd naar de finale met daarin verrassend (spoiler) het vijfhoofdige koor van The McCrary Sisters, dat me bij de lurven greep.

De eerste minuut van Cosmic Symphony doet aan werk van Coldplay of Keane denken. Is dit vloeken in progkringen? Echter met McPhersons stem, de bassolo na anderhalve minuut en de navolgende opbouw - de gevarieerde compositie duurt bijna 12 minuten en groeit en groeit - is dit zwaar genieten. Het vormt geen muzikale maar wel een emotionele climax, zoals user Mindscapes in 2014 en '15 diverse malen benadrukte.

Op streaming staan bovendien twee bonussen; Peaceful Harbor en The Fury of My Love werken ook akoestisch, waarbij de finale in eerstgenoemd nummer is gebleven.

Van liefhebbers van progrock begreep ik dat zij vaak teleurgesteld waren in Flying Colors, dat hen te weinig gecompliceerd was. Een bewuste keuze van de groep die mij juist goed bevalt. Bovendien afwijkend van Steve Morses werk, wiens oeuvre ik op chronologische volgorde beluister.

Volgende album dat de gitarist uitbracht is het twee jaar later verschenen The Sessions.