Neil Young & Crazy Horse - Rust Never Sleeps (1979)

PRACHTALBUM !!!!!!

Misschien wel mijn favoriet, net na ZUMA, ziijn ook FREEDOM enEVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE kandidaat voor nummer 2 te zijn ;-D

In het vinyl tijdperk was het één plaatkant met het elektrische werk, en één plaatkant met rustigere, al dan niet akoestische werk.

Hier staan enkele toppers op! Natuurlijk "Hey Hey, My My" en "My My, Hey Hey", maar zeker en vast ook "Pocahontas" !!!! Zoooooo mooi!!

Maar pure klasse is ook het fantastische "Powderfinger" !!!

oh ja en dan "Welfare Mothers" ! (... 'make better lovers' LOL)

En Neil die even de punktoer opgaat met "Sedan Delivery"... wow!

Alleen "Ride My Lama" en "Sail Away" zijn zo niet aan mij besteed moet ik eerlijk bekennen...

Stom eigenlijk, ik dacht altijd dat dit een live album was zonder nieuw materiaal. Toen ik erachter kwam dat het een zeer hoog gewaardeerd Neil Young album was met alleen maar nieuw materiaal kon ik mijn geluk dan ook even niet op. Het album behoort wat mij betreft ook tot het betere werk van Neil. Kant 1 is behoorlijk rustig en kent in 'My, My, Hey, Hey' en 'Pocahontas' twee schitterende nummers. De andere akoestische nummers vind ik wel een stuk minder. Ze doen me vrij weinig.

De elektrische kant vind ik in zijn geheel erg goed, met als absolute uitschieters 'Powderfinger'(wat een riff, wat een sfeer!) en de afsluiter 'Hey, Hey, My, My'(wat een ongelooflijk fel gitaarspel!).

4 dikke sterren voor een van mijn favoriete artiesten.

Deze plaat pakt mij op één of andere manier behoorlijk bij de lurven. Rust Never Sleeps staat vol met goede tot geweldige songs, rustige op side 1, rock 'n roll op side 2. De uitvoering klinkt bevlogen en er wordt natuurlijk erg goed gespeeld. En, mogelijk door de indeling akoestisch / elektrisch, voelt dit album ook als een mooi samenhangend geheel.

De geweldige nummers die hierop staan helpen zeker. My My Hey Hey (Out Of The Blue) is echt een mooie opening. Maar Thrasher vind ik zelfs nog wat mooier. Het klinkt haast als een Springsteen song uit die tijd. Pocahontas heeft ook zijn charmes. Maar side 2 daar gaat het los. Kan je mij altijd voor wakker maken. Powderfinger is een erg goede aanzet, richting de ultieme finale van het fantastische Hey Hey, My My (Into The Black). Echter tussendoor krijgen we ook nog eens het goede en amusante Welfare Mothers en de ijzersterke garagesong Sedan Delivery. Genieten geblazen dus! Rock 'n roll can never die.

Het einde van de jaren zeventig sloot Neil Young af met het machtige gitaarwerk op Rust Never Sleeps. Het album laat de groei zien die Neil heeft doorgemaakt in het schrijven van zijn songteksten. Hey Hey, My My is in zijn twee versies het toonbeeld van de muzikale kracht van Neil. Pocahontas is een reis door de tijd, van de bloedbaden bij de Indianen naar de rechtenactivist Marlon Brando. De elektrische kant van het album opent met de geweerschoten van een aankomende oorlog op Powderfinger. De zware gitaarklanken voelen als klappen in het gezicht als Hey Hey, My My aanvangt. Het einde van het leven wordt geschetst tijdens het aanhoudende gitaargeweld. De donkere wolken komen dichterbij en het licht laat zich niet meer zien. Het beladen nummer was voor de één de reden om het leven mee te beëindigen (Kurt Cobain) en een ander om een weerwoord te brengen (John Lennon).

Afkomstig van Platendraaier.

Het voordeel van het feit dat ik mijn LPs niet aan de kant van de weg heb gezet eind jaren 80/begin 90, zoals velen wel hebben gedaan, is dat ik ze af en toe uit de kast kan trekken en opzetten. Zo ook Rust Never Sleeps. Als ik het me goed herinner, is dit de tweede plaat van Neil Young die ik kocht, na 'American Stars 'n' Bars'.

Wat direct opvalt is de muzikale schizofrenie van de man. Normaal is dat verdeeld over albums, maar nu over twee plaatkanten. Daar had ik het in 1979 moeilijker mee dan in 2019. Daar stopte de plaat voor mij ook na 'Powderfinger'. Op zich vreemd, want 'Like A Hurricane', was en is mijn favoriete Neil Young song.

Kant 1 is fenomenaal. Alle vijf de nummers zijn raak en de een nog mooier dan de ander. 'Thrasher' en 'Pocahontas' stijgen daar dan weer bovenuit en zijn van een perfecte schoonheid. Ook nu, na zoveel jaar, zat ik ademloos geboeid te luisteren. Niet vers, omdat ik iedere wending ken, maar wel fris na vele jaren het album niet gespeeld te hebben. Daardoor kwam ik tot een nieuw inzicht. Het is zo goed, omdat hij niet voor een bepaald genre kiest. Hij lijkt hier 100% zichzelf en puur. Iets wat ik mij niet eerder realiseerde.

'Powderfinger' heeft nog steeds de kracht die ik toen hoorde, met zijn fraaie gitaarwendingen inclusief de typische Neil Young howl en diepe growl. Janken en ronken, het zit allemaal in dit nummer, met zijn epische verhaal. Het waren de andere drie nummers die mij ontzettende meevielen. Het verhaal van toen, dit is Neils reactie op de punk, waarmee hij zijn credibility wilde bevestigen, is een beetje onzin, maar heftige rock is het zeker. "Welfare mothers make better lovers" is een tekst die anno 2019 natuurlijk niet meer kan, maar dat hij toen lekker bekte kan ik mij voorstellen. De storm die Neil samen met zijn Crazy Horse opwierp, gaat pas op de allerlaatste noot liggen. De enorme strakheid van Frank Sampedro's gitaarwerk valt extra op als Neil loos gaat in 'Hey, Hey, My, My (Into the Black)'.

Ik bedenk me opeens dat de eer die Crazy Horse gegund wordt, eigenlijk voor 50% onterecht is. Het geldt alleen voor kant 2. Ach, kniesoor.

Nee, om in te haken op de discussie hierboven, ik vind Rust Never Sleeps niet zijn beste plaat. Dat is 'On The Beach' en nee, het is niet zijn laatste meesterwerk. Er zitten genoeg toppers tussen de draken in de jaren daarna. Zelfs 'Monsanto' reken ik er toe. Verrassend goede plaat.

Tekstueel een enorm suggestief album – Rolling Stone noemde dit "A collection of complex fables about the moods of Americans facing an uncertain future", terwijl AllMusic hier juist een "epic meditation on history, mortality, and violence" in zag, en het wegen van al die overkoepelende interpretaties wordt niet eenvoudiger gemaakt door het feit dat veel teksten gebruik maken van verschillende perspectieven (inclusief dat van een hoofdpersoon die nog van óver zijn graf tot de luisteraar spreekt), motieven, culturen en tijdperken (en planeten – "I met a man from Mars / He picked up all my guitars"), soms zelfs binnen één en hetzelfde nummer. Wie dat allemaal over zich heen laat komen en alleen op de muziek let, vindt hier een aantal prachtige nummers waarin Young diverse ogenschijnlijk eenvoudige melodieën zó prachtig arrangeert dat ze ook na vele malen luisteren blijven boeien.
        Spijtig genoeg moet ik bij dit album altijd denken aan een gebit met bovenin een prachtige rij tanden maar in de onderste rij een gapend gat waar de voortanden zouden moeten zitten, want Welfare mothers en Sedan delivery vind ik echt stompzinnige nummers die de hele flow van het album verpesten. (Veel gebruikers hier vinden het slotnummer eveneens een drama, maar dat vind ik juist een fraaie en lekkere afsluiter waarmee de plaat weer terug op niveau komt.) Die twee missers (en het zijn echt flínke missers wat mij betreft) verhinderen dat dit album van mij de volle score krijgt, maar de eerste zes nummers zijn onbeperkt houdbaar, mede vanwege de rijke en veelgelaagde teksten.