Neil Young & Crazy Horse - Rust Never Sleeps (1979)

Een van de klassiekers van Neil

Hey Hey My My

Powderfinger

Weet iemand de werkelijke betekenis/verhaal van powderfinger?

Neil Young Powderfinger Lyrics Analysis - thrasherswheat.org

Een vijandig schip nadert een nederzetting. Een jongeman ziet dit en waarschuwt zijn moeder.
Zijn vader is weg en zijn broer is aan het jagen. Big John is een alcoholist, aangewakkerd door depressie/verlies om zijn vrouw/vriendin Emmylou, die waarschijnlijk door de stroming van de rivier is meegenomen en overleden.

Er zit een ietwat traditionele masculiene opvatting in, want de jongen vindt dat hij als enige overgebleven is om een oplossing te bedenken (m.a.w. zijn moeder kan dat niet). Het kan ook wijzen op de vijandigheid van het naderende schip (verkrachtende bruten bijvoorbeeld), dat hij zich verplicht voelt het tegen het schip op te nemen. Als jongen van amper 22 is hij daar niet klaar voor, maar hij vindt dat het zijn taak is om zijn familie te beschermen. 'It's got numbers on the side and a gun. And it's makin' big waves' toont aan hoe jeugdig/onvolwassen de jongen eigenlijk nog is. Het is een heel erg kinderachtige observatie. Iemand van 22 zou zoiets eigenlijk nooit zeggen.

Dus hij pakt het pistool van zijn vader. Dat voelt geruststellend. Niet alleen omdat het een wapen is, maar ook omdat het van zijn vader was (een vader heeft vaak een associatie van vertrouwen en wijsheid). Zijn vader heeft hem vroeger min of meer gezegd dat hij geen held moet zijn door zoveel mogelijk mensen te doden, maar weg moet wezen als het echt gevaarlijk wordt. 'Red means run' zal ook wel mede verwijzen naar de baken van het schip. In die link van jou staat ook een goede observatie: Dat 'numbers at up to nothing' ook kan refereren aan de zijkant van de boot, de mogelijke gevangenisstraf en 'the fact that the most important things left can't be counted or measured'.

Dan opent het schip vuur. De jongen wil terugschieten, maar voor die tijd wordt hij opnieuw (fataal) geraakt. Het kan ook dat zijn eigen pistool opblaast in zijn gezicht (want: onvolwassenheid en hij weet eigenlijk niet wat hij moet doen: 'I was wondering what to do'). 'Face splash in the sky' zou volgens sommigen betekenen dat hij in het water valt, waarin hij ook de reflectie van de lucht ziet. Volgens mij wordt zijn hoofd gewoon aan stukken geblazen door de kogel.

Dat laatste couplet komt op mij over als postume gedachtes. Hij heeft spijt of schaamt zich misschien zelfs. 'Shelter me from the powder and the finger' moet je lezen als 'was ik maar beschermd geweest voor...' 'Fade away so young' moet bewust aansluiten bij 'it's better to burn out than to fade away'. Verder laat hij een vriendin achter.

Ik las online ergens dat het zich mogelijk afspeelt in het Zuiden, tijdens de Amerikaanse burgeroorlog, omdat Emmylou daar een typische naam voor zou zijn. Weer elders zeggen ze dat het om deze boot gaat: http://en.wikipedia.org/wiki/File:75ft_Coast_Guard_Patrol_Boat.jpg

Neil Young heeft zelf overigens gezegd dat hij op zijn 22e niet klaar was voor de roem, de stress en het muzikantenleven. Er lijken dus allemaal vernuftige kleine ambiguïteiten en verschillende betekenislagen in de tekst te liggen.

De akoestische versie voor Chrome Dreams vind ik eigenlijk mooier. Prachtig gezongen: YouTube - Neil Young - Powderfinger (acoustic)

Prachtige uiteenzetting,Stijn. Mijn complimenten

Mooi geschreven Stijn. Er moet natuurlijk altijd wat te raden over blijven. Dank je wel!

Ik geef hier 4 sterren voor, alleen al omdat ik Thrasher zo'n geweldig mooi nummer vind, ik snap eigenlijk niet waarom dit nummer zo ondergewaardeerd blijft. Jammer, maar misschien komt dat ook wel omdat smaken verschillen.

Deze plaat pakt mij op één of andere manier behoorlijk bij de lurven. Rust Never Sleeps staat vol met goede tot geweldige songs, rustige op side 1, rock 'n roll op side 2. De uitvoering klinkt bevlogen en er wordt natuurlijk erg goed gespeeld. En, mogelijk door de indeling akoestisch / elektrisch, voelt dit album ook als een mooi samenhangend geheel.

De geweldige nummers die hierop staan helpen zeker. My My Hey Hey (Out Of The Blue) is echt een mooie opening. Maar Thrasher vind ik zelfs nog wat mooier. Het klinkt haast als een Springsteen song uit die tijd. Pocahontas heeft ook zijn charmes. Maar side 2 daar gaat het los. Kan je mij altijd voor wakker maken. Powderfinger is een erg goede aanzet, richting de ultieme finale van het fantastische Hey Hey, My My (Into The Black). Echter tussendoor krijgen we ook nog eens het goede en amusante Welfare Mothers en de ijzersterke garagesong Sedan Delivery. Genieten geblazen dus! Rock 'n roll can never die.

Zeker zes nummers van dit album komen van het concert Live In San Francisco:
Neil Young & Crazy Horse - Live in San Francisco (2007)
Sail Away & Pocahontas zijn wel studio opnames.

Niet helemaal waar. De nummers zijn wel tijdens deze tour opgenomen maar alleen het laatste nummer, Hey Hey, My My is ook daadwerkelijk van dezelfde datum. Overigens is Live Rust ook niet dezelfde dag als Live in San Francisco, maar ook verschillende dagen van deze tour.

Op de wiki staat juist dat het de opnames uit San Francisco zijn:
Rust Never Sleeps - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Sugar Mountain - Neil Young Set Lists - sugarmtn.org

Helemaal niets zelfs!

Nou, helemaal niet...

Volgens jouw link zijn de eerste 3 nummers toch echt in San Francisco opgenomen. De volgende twee zijn studio opnames. De laatste vier zijn schijnbaar ergens anders opgenomen, maar dan zou de wiki dus niet kloppen.

Overigens is het geen wedstrijdje: ik vind het wel interessant waar de nummers vandaan komen. Hij heeft dus My My Hey Hey (Out of the Blue) zowel voor dit album als voor Live Rust gebruikt. Vind ik hoogst opmerkelijk. Mogelijk daarom ontbraken Thrasher & Ride My Llama op Live Rust, omdat ze hier al te vinden zijn. Die vind je dus wel weer terug op het complete concert Live In San Francisco.

Nou, de eerste drie nummers zijn wel opgenomen in SF, maar in Mei 1978, tijdens zijn solo tour en dus niet tijdens de tour met Crazy Horse in het najaar. Tijdens die tour zong hij ook gerelegd een Akoestische versie van Shots, met een iets andere tekst. Beter dan de album versie op Re-Ac-Tor (staat ook op YouTube: Shots... Neil Young Acoustic - YouTube)

Er zijn wel wat bootlegs te krijgen van die tour, maar niet van al te beste geluidskwaliteit. Ik verdenk Neil er echter van deze nummers ooit nog een als Archives CD uit te brengem (daar hoop ik op in ieder geval). Extra weetje: de concerten in Mei zijn gefilmd, beelden zijn opgenomen in de film Human Highway, dat belooft dus nog wat. De houten indianen die Neil op het podium vergezelden heeft hij nog steeds, bij zijn laatste solo tours stonden ze in ieder geval op het podium.

Op de site Sugar Mountain kun je een schat aan informatie vinden ten aanzien van setlists, statistieken en waar live albums zijn opgenomen. PS: deze site is betrouwbaarder dan Wiki, de input komt van tientallen zo niet honderder Neil Young fans die zo ongeveer elk Neil Young concert als bootleg hebben. Zo hebben ze ook de opnamedata van Harvest Moon Live geraden, terwijl dit niet in het boekje stond, dit is later bevestigd door een medewerken van het Archives Team.

Overigens moet ik mezelf corrigeren, de song Hey Hey, My My is op zowel Rust Never Sleeps, Live Rust als de DVD Rust Never Sleeps (Live in San Francisco dus) opgenomen op 22 oktober 1978. Cow Palace ligt overigens niet in San Francisco, maar in Daly City, CA.

Overigens is er bij de LIve rust CD het één en ander ge-edit, om het op één CD van 74 minuten te laten passen, hierdoor is de flow wat minder, op de LP versie (en hopelijk straks de remaster) is dit stukken beter en kom je meer in de buurt van de DVD versie. Wellicht overweegt Neil om dat Welfare Mothers en Thrasher alsnog op te nemen op die CD. Bij Live in San Francisco maakt hij trouwens een foutje tijdens Thrasher, hij vergeet de tekst. En de tekst die hij zingt op Rust Never Sleeps is weer een andere dan in het boekje staat.

I'm impressed! Thanks.

Redelijk album van Neil Young, hoewel ik er wat meer van verwachtte. Ondanks mijn verwachtingen bleek de eerste (akoestische) zijde meer te pruimen dan het het hardere tweede deel. Starten doet het album natuurlijk met één van Youngs mooiste. De versie op het einde doet me voorlopig wat denken aan een mislukte elektrische cover, maar misschien dat dit nog betert.

Grappig, wat mij betreft is dit juist het magnum opus in zijn carrière, waar alle aspecten van zijn muziek samen komen. Bovendien is dit een keerpunt in zijn carrière qua sound. Hierna was het nooit meer hetzelfde. Het verschil met bijvoorbeeld 1976 en 1973 is ongekend groot. Alles klopt hier, de teksten, melodieën en instrumentatie.

Niet geheel mee eens. Wel zijn laatste klassieker. Hooguit Le Noise zit nog in deze categorie. Maar een nummer als Sail Away en Welfare Mothers vind ik dan weer niet helemaal geslaagd. En in mindere mate Sedan Delivery.
De overige nummers zijn stuk voor stuk ongekend sterk. Young op zijn best!

Moeilijke discussie, want wanneer is een plaat een klassieker?
Ragged Glory, Freedom, Harvest Moon & Prairie Wind zijn stuk voor stuk albums die na al die jaren nog steeds staan als een huis (al heeft die laatste misschien te weinig jaren op de teller).
Maar ik kan er wel mee inkomen dat Rust Never Sleeps gezien wordt als de laatste grand cru uit zijn oeuvre. Al zou dit een intrieste vaststelling zijn. Indien iemand goede argumenten heeft om te weerleggen dat 1979 het laatste absolute topjaar voor Young was hoor ik het graaag. Ik vind -zoals reeds bleek- dat hij nadien nog voldoende memorabele albums heeft uitgebracht. Maar ook ik voel een duidelijk verschil tussen de periode voor en na 79.

Daar ben ik het helemaal mee eens

Eens met dumb_helicopter, prima A-kant maar met de laatste drie nummers van de B-kant heb ik niets.

Het einde van de jaren zeventig sloot Neil Young af met het machtige gitaarwerk op Rust Never Sleeps. Het album laat de groei zien die Neil heeft doorgemaakt in het schrijven van zijn songteksten. Hey Hey, My My is in zijn twee versies het toonbeeld van de muzikale kracht van Neil. Pocahontas is een reis door de tijd, van de bloedbaden bij de Indianen naar de rechtenactivist Marlon Brando. De elektrische kant van het album opent met de geweerschoten van een aankomende oorlog op Powderfinger. De zware gitaarklanken voelen als klappen in het gezicht als Hey Hey, My My aanvangt. Het einde van het leven wordt geschetst tijdens het aanhoudende gitaargeweld. De donkere wolken komen dichterbij en het licht laat zich niet meer zien. Het beladen nummer was voor de één de reden om het leven mee te beëindigen (Kurt Cobain) en een ander om een weerwoord te brengen (John Lennon).

Afkomstig van Platendraaier.

IK vind het altijd moelijk om naar Neil Young te luisteren omdat ik door zijn stem heen moet. Deze plaat pakte me echter gelijk en na een paar keer beluisteren, vind ik dit de beste plaat van de man.
Eerste het ingetogen akoestische deel en daarna het ruigere rock deel.
Hey Hey, My My is echt fenomenaal.

Een prachtige plaat van Neil Young, met als hoogtepunt powderfinger. Wat een geweldig nummer is dat toch. Maar ook thrasher mag er zijn. Prima album met goede nummers.

My My, Trasher, Pocahontas en Powderfinger behoren tot het allerbeste wat de man heeft gemaakt en ze staan binnen 6 nummers van elkaar op 1 album. Dit had daardoor zomaar zijn beste album ooit kunnen zijn. Maar, zoals volgens mij meer met mij, is Powderfinger mijn afsluiter. Welfare Mothers, Sedan Delivery en het slotstuk vallen uit de toon en zijn ondergesneeuwd door het fantastische eerste deel van het album. Ik luister ze amper en dat is eigenlijk zonde, want ze hadden op de stevigere albums van Neil Young & Crazy Horse niet misstaan.

Dat het uit de toon valt is een merkwaardige opmerking, ze worden omringd door nummers met een soortgelijke sound. Ze vallen niet meer of minder uit de toon dan de eerste helft. Dat is juist het idee van het album: ene helft akoestisch, andere helft elektrisch.

Powderfinger vind ik een veel subtielere plaat en raakt me veel meer dan wat erna komt. Daarom past het goed als afsluiter voor het eerste deel. Heeft voor mij niet met akoestisch/elektrisch te maken. Het is overigens maar een mening van mij hé, prima als jij het anders ervaart.

weet iemand waarom neil young in dit jaar (1979) twee livealbums uitbracht, één met hoorbaar publiek en één zonder?

Het voordeel van het feit dat ik mijn LPs niet aan de kant van de weg heb gezet eind jaren 80/begin 90, zoals velen wel hebben gedaan, is dat ik ze af en toe uit de kast kan trekken en opzetten. Zo ook Rust Never Sleeps. Als ik het me goed herinner, is dit de tweede plaat van Neil Young die ik kocht, na 'American Stars 'n' Bars'.

Wat direct opvalt is de muzikale schizofrenie van de man. Normaal is dat verdeeld over albums, maar nu over twee plaatkanten. Daar had ik het in 1979 moeilijker mee dan in 2019. Daar stopte de plaat voor mij ook na 'Powderfinger'. Op zich vreemd, want 'Like A Hurricane', was en is mijn favoriete Neil Young song.

Kant 1 is fenomenaal. Alle vijf de nummers zijn raak en de een nog mooier dan de ander. 'Thrasher' en 'Pocahontas' stijgen daar dan weer bovenuit en zijn van een perfecte schoonheid. Ook nu, na zoveel jaar, zat ik ademloos geboeid te luisteren. Niet vers, omdat ik iedere wending ken, maar wel fris na vele jaren het album niet gespeeld te hebben. Daardoor kwam ik tot een nieuw inzicht. Het is zo goed, omdat hij niet voor een bepaald genre kiest. Hij lijkt hier 100% zichzelf en puur. Iets wat ik mij niet eerder realiseerde.

'Powderfinger' heeft nog steeds de kracht die ik toen hoorde, met zijn fraaie gitaarwendingen inclusief de typische Neil Young howl en diepe growl. Janken en ronken, het zit allemaal in dit nummer, met zijn epische verhaal. Het waren de andere drie nummers die mij ontzettende meevielen. Het verhaal van toen, dit is Neils reactie op de punk, waarmee hij zijn credibility wilde bevestigen, is een beetje onzin, maar heftige rock is het zeker. "Welfare mothers make better lovers" is een tekst die anno 2019 natuurlijk niet meer kan, maar dat hij toen lekker bekte kan ik mij voorstellen. De storm die Neil samen met zijn Crazy Horse opwierp, gaat pas op de allerlaatste noot liggen. De enorme strakheid van Frank Sampedro's gitaarwerk valt extra op als Neil loos gaat in 'Hey, Hey, My, My (Into the Black)'.

Ik bedenk me opeens dat de eer die Crazy Horse gegund wordt, eigenlijk voor 50% onterecht is. Het geldt alleen voor kant 2. Ach, kniesoor.

Nee, om in te haken op de discussie hierboven, ik vind Rust Never Sleeps niet zijn beste plaat. Dat is 'On The Beach' en nee, het is niet zijn laatste meesterwerk. Er zitten genoeg toppers tussen de draken in de jaren daarna. Zelfs 'Monsanto' reken ik er toe. Verrassend goede plaat.

Na het jaren te hebben moeten gedaan met een slechte transfer op DVD (ook al betrof het een officiële Reprise uitgave) vorige week eindelijk de Blu-ray gekocht na positieve recensies op Steve Hoffman forum. Het beeld is nog steeds wat grainy, maar dat is deels bewust en gevolg van keuze voor het type film, maar het oogt tig keer strakker en het is niet meer letterboxed. Geluid is in zowel PCM 192/24 2.0 en DTS HD MA 96/24 5.1 subliem. Via Dodax ook nog zeer betaalbaar, net als Human Highway en Journeys. Enige minpunt is dat het een mini vinyl replica is, in plaats van een standaard blu-ray doosje.

Dat is heel lang geleden.Moet de cd nog ergens hebben liggen. Het enige dat ik mij kan herinneren is de tekst Welfare mothers make better lovers.