Lost in the Trees - A Church That Fits Our Needs (2012)

Juist de muzikale omlijsting vind ik mooi bij dit album. Waar ik enkele jaren geleden toch meer een 'rocker' was, merk ik dat ik zelf juist meer richting de folk kant ga. De instrumentatie is rijk en boeiend. Een beetje sprookjesachtig soms? Al past dat niet direct bij het thema wellicht. Theatraal? Ik kan misschien niet op het juiste woord komen, maar voor mij werkt het absoluut.

De muzikale omlijsting neigt soms wel een beetje naar kitsch.

Maar toegegeven: het klinkt wel erg mooi allemaal.

Geweldige CD,
was helemaal weg van All Alone in an Empty House,
maar deze is zo direct, zo wonderschoon,
in alle prachtige besprekingen is alles al gezegd...fantastisch!!!

Gisteren deze plaat toch maar gekocht. Ik zag 'm liggen, en kon er niet aan weerstaan. Dat komt natuurlijk doordat het een ontzettend mooi werkje is, dat ik met zekerheid nog vele malen ga draaien. Een hoge score zal er nog wel komen, en hopelijk vind ik de tijd (en de inspiratie) om er nog een mooie bespreking over te schrijven.

wegens heel veel draaien en steeds beter worden kan ik niet anders dan deze de volle mep geven.

Een dikke 5! Knappe kop die hier 1 zwak nummer op kan vinden...

En dat is voor mij de eerste van afgelopen 2 jaar(oke wel voor oude platen)

Je speelt een beetje vals: de laatste Scott Matthew had je ook op 5* staan die je later een halfje minder gaf

Dit album staat voorlopig op 1 in mijn lijst over 2012.

Inderdaad prachtig album met voor mij Villain als ontroerend hoogtepunt. Vooral dit nummer dringt door merg en been en had voor mij dezelfde uitwerking toen ik Antony & Johnsons voor het eerst hoorde. Heerlijk dat er nog zulke prachtige muziek wordt gemaakt. Aero ook weer bedankt!

Helaas enig minpuntje toch wel die cover en uitklapposter. Ik begrijp het verhaal hierachter, maar het had wel wat subtieler gemogen. Op mijn examplaar zit er nu een grote sticker met Lost in the Trees + titel over moeders hoofd heen, zodat het er meteen wat mysterieus uitziet.

Niet van bewust maar goed dat de boodschap is overgekomen. Er zijn op dit moment meer mooie albums uitgekomen dus hou mijn commentaren daarop maar in de gaten

Ik doe er nog een halfje bij, het is echt een magische plaat

Van Lost in the Trees had ik nog nooit gehoord, tot de hoge score op MuMe me opviel.
De hoes trok me niet meteen aan, maar wat een ontdekking!
Zo'n breekbare, oprechte persoonlijke muziek, op momenten bijna te intiem om naar te luisteren. Ik begin na enkele luisterbeurten bij 4* maar wie weet wat dit nog wordt...

Aero, je muzikale tips zijn goud waard

Nu aan het luisteren via Spotify, soms proef je iets qua sfeer van Antony and TJ. iig op sommige nummers dan..
Staan enkele pareltjes op, die het het waard maken om deze album zeker in me collectie aan te schaffen.. Bijzondere plaat, zal na meerdere luisterbeurten waarschijnlijk nog meer prijs geven, heb ik zo het vermoeden..
Golden eyelids vind ik nu al erg mooi!
begin rustig met een 3,5, moet eigenlijk een 4 zijn, maar heb het album nog niet helemaal op me in laten werken..wil dus rustig beginnen..

Wat kunnen mensen toch mooie dingen maken vanuit verdriet, betrokkenheid en liefde. Het is net of creativiteit dan even naar een hoger plan getild wordt en vleugels krijgt. Dat overkomt Ari Picker na de zelfmoord van zijn moeder. Het gaf hem de inspiratie tot het schrijven en componeren van dit album dat gaat over leven en dood.
Maar wat kan zo’n album ook ‘binnen komen’ als je zelf de dood voelt knagen in het leven van mensen om je heen. Zonder naar de teksten te luisteren weet Lost In The Trees puur op sound en stemgebruik je gevoel te raken. De brok in de keel te bezorgen en tranen te laten branden aan de binnenkant van je oogleden. En toch zou je het uit volle borst mee willen zingen en uitschreeuwen van puur geluk en het leven willen vieren. De zon laten schijnen op plaatsen waar deze anders nooit kan of mag komen.

Rest van de recensie op:
Joost's Muziektips van de week

Omwille van de krankzinnig hoge waardering heb ik deze plaat blind (doof) uit het schap getrokken en afgerekend. Je moet in het leven de onverwachte meevaller soms een handje helpen. En het viel mee.

Om te beginnen, geen probleem met de hoes. Maar is dit Folk? Nooit geweest, en wordt het ook niet. Dat dit duurzame kwaliteit is, kan iedereen met twee correct gepositioneerde oren herkennen. De plaat balanceert voortdurend op het randje tussen barok en overdaad, en de bravoure in arrangement levert fantastisch werk op zoals in Red. Een nummer als This Dead Bird Is Beautiful valt daarentegen weer nét aan de verkeerde kant van de scheidslijn. Vooral de achtergrondkoortjes zijn soms teveel van het goede. Garden krijgt daardoor op het eind ongewild de trekjes van een kerstlied, bij An Artist Song klinken ze haast parodisch. Dat neemt niet weg dat Ari Picker een prachtige stem heeft, je zou willen dat Tom Yorke tot zo'n performance in staat zou zijn als hij in Villain brengt. Ja, dán begrijp ik die monsterscore wel.

Jammer van het iets te zware thema. Afgezonderd daarvan is deze donkere indie folk een mooie gevoelige plaat geworden met een fijne stem en prachtige muzikale omlijsting. Ook de cover, zij het ietwat apart, spreekt me eerlijk gezegd wel aan. Ja, voor mij is dit tot nu toe wel een van de betere producten van 2012!

Gevoel, diepte, bevlogen, eerlijk, kortom muziek die raakt.

Natuurlijk niet maar dat is de beperktheid van Musicmeter.

Dit doet het album meer recht:

't Is ook geen groot probleem, maar zoals ik meldde heb ik de plaat blind gekocht. Dit omwille van de hoge waardering en een goeie folkplaat blijft bij mij wel hangen. Had er bij het genre R&B gestaan, dan had ik geen interesse getoond. Persoonlijk vind ik deze Lost In The Trees nog het meest klinken als een kruising tussen Radiohead en Xiu Xiu. Maar dat gaat waarschijnlijk niemand begrijpen.

Nee, ik zeker niet maar dat maakt niet uit. Het is altijd leuk als mensen je persoonlijke lievelingetjes ook weten te waarderen

Opgezet vanwege de hoge score en het bevalt prima. Ik ga dit zeker vaker luisteren want het valt prima in mijn straatje.

Wat een draak van een hoes trouwens

Oei.. misschien is het handig om de betekenis van de hoes eens op te zoeken.

Schitterend hoes, schitterende muziek. Door merg en been. Niet de volle punten, omdat ik de plaat over de gehele linie niet helemaal geslaagd vind. Maar er staan prachtige nummers op. De stem van de zanger bevalt me en het doet zeer als je de achtergrond van de nummers kent. Dat is soms fijn om te weten; dit album wordt er nog intenser door.

Het zoveelste album van fondant dat in 2012 uit mijn speakers komt.
De vullingen springen spontaan uit mijn kiezen. Heb altijd behoefte om na het horen van dit soort muziek de Deftones op te zetten, om vervolgens te constateren dat ik nog wakker ben.

Tsja ... deze plaat gaat dan ook nadrukkelijk niet over 'wakker zijn'.... in tegendeel ....

Radiohead hoor ik er niet in, maar wel broertje Andy Yorke in The Unbelievable Truth. Het album balanceert af en toe op het randje van passie en pathos en kiepert af en toe naar kitsch. Fijne ontdekking weer dankzij MM.

Tja dat is niet iets wat ik vaak doe. Maar moeder, zelfmoord enzo. Triest.
Blijft een prachtige plaat en daardoor nog sterker denk ik. 4.5*

Er staan weer enkele pareltjes op.
Maar het geheel vindt ik toch iets minder dan "All alone etc"
Misschien leg je de lat ook wat hoger na zo'n schitterende voorganger

‘All Alone in an Empty House’ was mijn kennismaking met Lost in the Trees, een Amerikaans collectief rond Ari Picker, het was een bijzonder aangename kennismaking. Niet dat muziek is waar je vrolijk van wordt, nee hoor. Maar het is van dat soort getergde zielenfolk die me wel aanstaat. En omdat ik nu toch in die mood ben (met ook Matt Elliott niet ver uit de buurt), leek het me een geschikt moment om de nieuwste van Lost in the Trees te bespreken.

‘A Church That Fits Our Needs’ luidt de titel van die nieuwste, die in het teken van de dood van de moeder van Picker staat. Ruim drie kwartier gaat men op zoek naar die ene geschikte plaats die verlossing zal brengen. Maar die bestaat helemaal niet, en dan moet je de waarheid onder ogen zien. De laatste regels van ‘Vines’, het afsluitende nummer, gaan dan ook als volgt: “Am I helpless? I trust you… but where are we walking to?”

De teksten zijn niet zo pijnlijk direct als die van Radical Face op ‘The Family Tree: The Roots’, maar wat subtieler verpakt. Toch vind je heel wat verwijzingen naar de moeder van Picker, en het miserabele pad dat haar naar de wanhoopsdaad die zelfmoord toch wel mag genoemd worden leidde. Enkele voorbeelden:

“Did god put you in that wheel chair?
A berserker;
Who’s eating every part;
Such a grey grief;
Which one is the villain?” (‘Villain (I’ll Stick Around)’)

“You walked through this horrid life;
But you got to sing before you closed your eyes.” (‘An Artist’s Song’)

Picker ziet haar ook al seen sort beschermengel. Zo zingt hij in het prachtige ‘This Dead Bird Is Beautiful’ het volgende: “Hell won’t come into my house; not when you’re around”. Ook is de plaat een mooi geheel, en is het concept er duidelijk in gesmeed. Er wordt in verschillende nummers verwezen naar de titels van andere nummers, en dat verstevigt natuurlijk dat geheel. In ‘Red’ heeft Picker het bijvoorbeeld over “a beautiful garden blooms”, in ‘Villain (I’ll Stick Around)’ zingt Picker “she’s neither here nor there”, en in verschillende nummers wordt verwezen naar het nummer ‘Red’. Dit alles zorgt voor een meer dan geslaagde symbiose.

En dan het muzikale gedeelte. Veel dramatiek, die echter nooit vervalt in groteske (lees: overdreven) taferelen. De twee intermezzo’s hebben hun plaats, al voegen ze niet ongelooflijk veel toe (alhoewel, in deze context natuurlijk wel, die voetstappen), en voor het overige worden er veel instrumenten gebruikt, met Picker’s stem op kop. Hij kan veel aan met die stem, en laat dat horen. Hij klinkt als iemand die veel verdriet heeft, maar het heeft leren aanvaarden. Ik denk dat in deze plaat behoorlijk wat werk gekropen is, en dat kan je horen.

De songs zijn soms op zulk een manier gearrangeerd dat je zou zeggen dat het klassieke muziek is. Violen, cello, tuba, piano, trompet, viola, het zit er allemaal in, zonder “gemaakt” over te komen, al schuurt het soms gevaarlijk dicht tegen het kitscherige geluid aan. Dat is meteen ook mijn enige negatieve bemerking bij deze plaat.

“She led me to the woods where our church was started”, klinkt het in ‘Icy River’, en die kerk blijkt nog maar een schim van zichzelf te zijn. We zijn uiteindelijk toch weer op onszelf aangewezen. Picker en zijn band maken ons daarop attent, op een erg fraaie manier.

4 sterren

Ben ik nou Gek?

25 in de rotatielijst, 122 stemmen. Een ongelofelijk hoog gemiddelde van 4,10
Maar.....programmeurs, bladen, festivals geen enkel woord. zwijgt in alle talen. Staan ze op de zwarte lijst? Maffiapraktijken! Mojo waar zijn jullie nou?
Ik wil ze live zien en heb 't idee dat ik niet de enige ben. Zou me niet verbazen als dat eerst bovenzaaltje Paradiso wordt ergens in 2013 en dan ineens knalt de bom en worden ze overal gevraagd. Let op mijn worden......