Lost in the Trees - A Church That Fits Our Needs (2012)

Red is al te beluisteren via Red - audio en er is een mooi filmpje (http://youtu.be/PpkeTk4eY8E) gemaakt voor de hele plaat. Dit belooft een zeer persoonlijke prachtplaat te worden van een band welke niet bang is om zichzelf te ontwikkelen. Ik ben erg benieuwd.

Zeker iets om naar uit te kijken!

Zeer zeker, aERo. Hetgeen ik van deze band ken, is erg mooi!

Dat belooft weer iets moois te worden.

he wat leuk een nieuwe wederom bij anti! En wat een hoes?!

wow Red vind ik gelijk prachtig! Subtieler en volwassener dan voorgaand werk, dat belooft wat

En laat die programmeurs in nederland nou ook is wakker worden...ze staan al jaren in mijn nog te zien top 10! dus Paradiso/crossing border/motel mozaique...

dit is 'm trouwens mijn nog te zien top10:
1. Stephen Fretwell
2. Mick Flannery
3 Lost in the trees
4 Hobotalk
5 Lars Halapi
6. Andi almqvist
7 Sean Rowe
8. Gus black
9 Matt Elliott
10 Sleeping at last(lijkt trouwens erg op Lost in the trees)

oja nu ook te downloaden lost in the trees live in de daytrotter studio 08-29-2010! 4 nummers zeker de moeite waard

wauwwww "golden eyelids" ook al te beluisteren op de anti-site en wat is dat nummer wederom wonderschoon. Ze zijn echt gegroeid!

Dit wordt De release van 2012 voor mij!!!!

Prachtig nummer, zeg, 'Golden Eyelids'! Smaakt naar veel, veel meer. Of dit de release van 2012 wordt, weet ik niet, maar toch zeker one of the good ones!

Ik ben niet echt te spreken over de cover eerlijk gezegd... Is nou niet direct een gezicht die ik graag met een album koppel

Maar er zit wel een verhaal achter ....
(van de Anti-website): In the summer of 2009 writer, composer, and general architect of the group, Ari Picker, lost his mother, an artist in her own right, when she took her own life. Picker set about transforming the events into a musical tribute, composing and writing with his mother’s picture above his desk: the same picture that now graces the album’s cover.

NPR streamt het album

First Listen: Lost In The Trees, 'A Church That Fits Our Needs' : NPR

Doorheen gescrolled.... klinkt geweldig! Kan niet wachten tot de cd arriveert in mijn brievenbus.
Serieuze kanshebber om mijn nieuwe nummer 1 te gaan worden!!!

Ik had precies dezelfde gedachten! Even geripped en heeft hier net drie keer achter elkaar voluit staan spelen.. geweldig album

Dat er meestal mooie muziek voortkomt uit ellende blijkt meestal een feit. Het zal voor Ari Picker niet anders geweest zijn toen hij de nummers voor dit album schreef.
De dood van zijn moeder, die op de hoes staat afgebeeld, vormde het uitgangspunt. Een eerbetoon.
We hebben het artiesten vaker horen doen en hier resulteert het in A Church That Fits Our Needs.

Een album dat opent met Moment One, een onheilspellend intro van 50 seconden, de opmaat voor het nummer Neither Here Nor There. Het is de opbouw van een monument voor Ari's moeder: emotioneel en meeslepend. Dat Lost in the Trees niet vies is van zwierige melodieën konden we al ervaren op het vorige album maar het lijkt wel of er nu veel meer diepgang is. Prachtig ingenieus vervlochten tonen die ons meesleuren in het verdriet maar die gek genoeg ook hoop lijken mee te geven. “I wanted to give her a space, in the music, to be, and to become all the things she didn’t get a chance to be when she was alive,” aldus Picker. Het is hem zeker al bij deze opener gelukt om dat waar te maken.
Red klinkt wat luchtiger alsof we luisteren naar jaren '60 popnummers waar lievige meisjes de boventoon voerden. Maar dan onderschat je de tegendraadsheid die in dit nummer verstopt lijkt te zitten en die je moet gaan leren ontdekken na meerdere draaibeurten. Ondanks de op het eerste gehoor enorme brok luchtigheid hoor je ook iets verwrongens. Dat valt moeilijk uit te leggen; dat moet je zelf zo ervaren. Er hangt ook gespannenheid in de lucht en hierdoor is niets wat het lijkt.
Golden Eyelids ademt het barokke wat een band als Arcade Fire ook heeft. Het mag dan allemaal wel over de dood gaan maar het leven wordt ook gevierd, dat straalt dit nummer zeer zeker uit. Het is een prachtig gezongen nummer dat staat als een huis en dat elke draaibeurt weer weet te betoveren. Ari neemt je echt mee op reis in zijn wonderlijke muziekwereld. Het is een mysterie waar je elke draaibeurt een beetje van mag ontrafelen om er vervolgens achter te komen dat je dat nooit helemaal zal lukken. Wat een prachtmuziek levert het dan toch op.
Icy River opent met het geluid van een kraai en wat natuur(?) geluiden op de achtergrond om zich vervolgens te ontvouwen als een mooi door strijkers gedragen nummer. Voor Lost in the Trees-begrippen zou je het haast sober gaan noemen. Laat ik Emma Nadeau trouwens niet vergeten te noemen met haar achtergrondvocalen want die zijn absoluut belangrijk voor het geluid van dit gezelschap.
De nummers op dit album vloeien mooi in elkaar over. Tall Ceilings kent een fraaie opbouw waar de akoestische gitaar een subtiele rol in heeft maar waar de strijkers het voorzien van een donker geluid. Ondanks de massa die de muziek toch vormt is het nergens dichtgeplamuurd en dat vind ik de kracht van deze muziek. Het is orkestraal en toch intiem. Dit nummer kent wat bijzondere twists: zo na twee en een halve minuut krijgt het haast een jazzy sfeertje maar door het gebruik van de instrumenten kun je het geen jazz noemen. Toch krijgt het nummer er een bijzondere break door die ook niet meer verandert naar waar het mee begon.
Moment Two is een kort intermezzo dat haast bedoeld lijkt als meditatief rustpuntje.
This Dead Bird Is Beautiful is behoorlijk direct en komt dan ook indringend over. Dit ongetwijfeld doordat het nummer kalm begint zonder al te veel instrumenten waardoor de zang van Ari extra naar voren komt. Je voelt dat het nummer zal gaan groeien en dat laat toch nog wel even op zich wachten maar dan lijkt iedereen zich inderdaad volledig te geven zonder dat het bombast wordt. Een beetje huiveringwekkend is het wel: lekker!
De plaat blijft even hangen en Garden knalt er in. Het is weer van adembenemende schoonheid, nergens frivool terwijl de strijkers over elkaar heen buitelen, donker en toch heel licht. Ruim vier minuten vol tegenstrijdigheden die me soms ademloos achterlaten. En wat zingt Ari hier toch ongelooflijk mooi. Er komt maar geen einde aan alle schoonheid die op dit schijfje gebundeld is.
Villain (I'll Stick Around) opent met een geluidsopname waarin gevraagd wordt (door Ari's moeder?) 'Is There Anything You Need in Your Life? That You Don't Have? Can You Think of Anything?' waarna een antwoord volgt van een man die haast niet te verstaan is. Ari sluit er zijn treurnis op aan. Zonder echt klagerig te worden bouwt hij stug door aan het monument voor zijn moeder. De 'church that fits our needs'. Van alle nummers voelt dit het meest als een klaagzang aan. Het kruipt al snel onderhuids en doet dat met vrij minimale, haast onderkoelde middelen.
In An Artist's Song hoor ik wat van het geluid van de vorige cd terug, een geluid dat me toen ook al zo goed wist te pakken. Fijn om dat terug te horen. Het borduurt ook naadloos voort op de nummers die hiervoor staan. Dus ja: mooie zang, ja: akoestische setting, en ja: heerlijke strijkersarrangementen. Je moet er wel voor open kunnen staan; doe je dat niet dan heb je sowieso weinig te zoeken bij deze band. Ook op dit nummer weer bijzondere wendingen. Niet abrupt maar toch weer apart genoeg om het nummer boeiend te houden.
Vines vormt het slotakkoord. Een passend einde. Akoestisch en met een mijmerende toon. Weemoed en berusting klinken hier duidelijk in door. Mooier kan het niet zijn.

A Church That Fits Our Needs biedt van alles wat. Troost, hoop, reflectie, noem ze allemaal maar op. Het hoort ook bij een monument voor een overleden moeder. Een moeder die passend geëerd wordt door een zoon die met zijn band de meest schitterende muziek weet voort te brengen. Muziek die mij weet te raken op allerlei manieren.
Het is goed dat er nog steeds artiesten zijn die dat kunnen. Ari Picker is er eentje van.

Koesteren die man.......

Mooie bespreking, aERo! Als ik al niet helemaal enhousiast was voor dit album door 'Red' en 'Golden Eyelids', ben ik het nu wel door die lovende bespreking. Dit zou me helemaal moeten liggen, net als hun vorige plaat, die ik ook erg mooi vind. Straks die vorige nog maar eens beluisteren!

Het valt nauwelijks op dat Golden Eyelids en Villain (I'll stick around) briljant zijn, omdat de rest niet heel veel slechter is.

Wat is dit toch een prachtig album geworden. Al bij Neither Here Nor There komt de brok in de keel aanzetten en dan moet het album nog echt lekker op gang komen.
Heerlijk om dit nu ook op cd te hebben.

Ik hoop echt dat mijn MuMe-medegebruikers dit nu ook gaan ontdekken. Net als bij Radical face indertijd blijf ik niet opgeven totdat een groter aantal mensen het met mij eens gaan zijn dat Lost In The Trees ronduit schitterende muziek maakt.

Het vorige album was fraai. Dus deze zal ik ook gaan proberen te proberen. Afgaand op aERo zit het wel goed.

Spijker op zijn kop aero, ben ook al met een verspreidingscampagne bezig!

Ik vind vooral dat authentieke mellontron-achtige strijkers geluid prachtig welke vaak wordt gebruikt. Plus engele zang door de leadzang heen ben ik ook erg van gecharmeerd. Ben benieuwd of de nieuwe Mick Flannery"red to blue 30 maart" eind deze maand hier overeen gaat kwa nivo

Oei, na 1 luisterbeurt is dit geloof ik helemaal mijn ding. Bedankt aERo voor de tip!

Weer helemaal raak aERo thanx

TOP!
'Neither Here Nor There' lijkt wat te hebben geërfd uit 'If we hold on together' van Diana Ross. Wat ik overigens helemaal niet erg vind. Prachtig album, van begin tot eind!

Zeg het voort, zeg het voort

Prachtig album!!

De stemmen zijn er tot nu ook naar en meer dan terecht als je het mij vraagt. Het zou mooi zijn als dit album ook meer luisteraars weet te trekken dan het vorige album: 49 stemmen, moet lukken

Dat zal inderdaad wel lukken, gok ik. Ik ga 'm vandaag of morgen in ieder geval voor de eerste keer luisteren! Hoge verwachtingen.

Ik begin voorzichtig op 4*. Morgen meteen even kopen, hopelijk zit de CD mooi verpakt, dat past wel bij de muziek!

Een groot uitklapbaar boekje met de foto van moeder nog eens in z'n geheel

Het vorige album heeft 50 stemmen , moet toch wel lukken om over de 50 luisteraars te trekken, vandaag weer beluisterd, blijft prachtig!!

Folk lijkt de laatste tijd de muziekstroming te zijn die veel MuMe-ers aanspreekt. Blijkt ook uit de diverse eindejaarslijstjes. Maar tussen mij en Folk gaat het nooit iets worden vrees ik. Ook van dit album kreeg ik op een gegeven moment een wegtrekker. Het is me te braaf allemaal, het kabbelt allemaal maar door. Mooie stem heeft deze knakker maar van de muzikale omlijsting word ik warm noch koud. Geen score mijnerzijds want het is me niet gelukt het hele album uit te zitten. Wel leuk om te zien dat er zoveel mensen hier zo lyrisch over zijn by the way .

Jawel, dit is wederom erg mooi. Ik heb er een kleine 50 minuten van genoten.