Meshuggah - Koloss (2012)

Degelijke beukplaat, typisch Meshuggah, dus dat betekent: monotoon voortdreunende riffs, zwaar brulwerk en weinig onderlinge variatie tussen de songs. Toch is het ook nu weer overtuigend en meeslepend. De band weet binnen enkele seconden een intense sfeer te creëren die nog steeds vrij uniek is, ondanks de inmiddels ontelbare klonen. Niet het beste werk van de mannen uit Zweden, daar is het materiaal toch wel iets te eentonig en voorspelbaar voor, maar wel een prima aanvulling op het oeuvre van deze eigenzinnige band.

Na een kleine 10 luisterbeurten ben ik er inmiddels van overtuigd dat dit een van de betere Meshuggah releases is. In ieder geval beduidend beter dan Obzen, want hogere pieken en minder nietszeggende vlakke nummers. Een stuk zwaarder en trager dan de voorganger en daardoor weer de typische Meshuggah 'groove' die daar af en toe wat ontbrak. Eigenlijk wordt de flow maar op 2 momenten onderbroken: The Demon's Name is Surveillance en The Hurt that Finds You First. Ik vind beide nummers niet echt op de plaat passen en van mij hadden ze eraf gemogen. Meshuggah moet zich niet teveel met tempo en/of gefreak bezig houden, dit doet wat mij betreft nogal afbreuk aan de sound van de band. Combustion was ook al niet mijn favoriet op Obzen. Zonder de twee tempo nummers was het echter een nog monotoner album geworden en waarschijnlijk helemaal een gruwel voor bepaalde Obzen aanhangers, dus het zij ze vergeven.

Als deze plaat in de context van de rest van Meshuggah's oeuvre geplaatst moet worden is het een soort kleine broer van Nothing. Onder andere qua opbouw en positie van de nummers op het album doet Koloss mij hier nogal aan denken. Ik hoor duidelijke overeenkomsten tussen Stengah en I am Colossus, Closed Eye Visuals en Do not Look Down, Straws Pulled at Random en Marrow en uiteraard Obsidian en The Last Vigil als instrumentale afsluiter.

En wat is Marrow toch een briljant nummer. Komt met gemak tussen de 10 beste Meshuggah nummers ooit te staan. Ik ga er een volledig verdiende 4,5 ster van maken.

Zweedse metal, ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Ik vind dat dit land de meeste bands beschikt waarvan ik kan genieten. Amon Amarth, Arch Enemy, Ghost , Meshuggah , Opeth , In Flames en ga zo maar door.

Koloss brengt je toch weer 54 minuten lekker rammen met het geluidsniveau op een hoog standje, genieten is dit vaak wel en dat kun je ook met Koloss doen. Meshuggah heeft mijn aandacht al een tijdje terug gekregen op het nummer 'Break Those Bones Whose Sinews Gave It Motion' en ook de rest van dit album was goed, alleen nummer tien vond ik minder.