Meshuggah - Koloss (2012)

Na meerdere beluisteringen kan ik zeggen dat Koloss behoorlijk tegenvalt. Het is de minste Meshuggah die ik tot nu toe heb gehoord en hij is zeer middelmatig. Ik mis hier iets waardoor ik het zo goed vind en dat had ik bij obZen, Catch 33 en I bijvoorbeeld wel. Het tempo ligt heel laag en er zit weinig variatie in. Ook is de zang een heel stuk minder geworden. Het beste nummer vind ik eigenlijk de afsluiter die ze beter in het midden hadden kunnen zetten voor de afwisseling. De rest is niet slecht maar ook niet echt goed. 3 sterren.

Destroy Erase Improve heeft inderdaad behoorlijk wat Fear Factory-invloeden, ze zijn alleen wat technischer. Fear Factory had dan weer invloeden als Godflesh en Napalm Death.

Ik ben bij de tweede luisterbeurt ook nog niet heel erg onder de indruk. Weinig afwisseling inderdaad, het voelt wat als veel van hetzelfde. Ik kan ook nog niet echt goede "songs" herkennen. Maar ik wacht nog even met mijn oordeel.

Wel grappig dat niemand hier boven de 3,5 beoordeelt en dat op het internet wordt gesproken over een meesterwerk en het beste album van de band tot nu toe. Ik hoor het niet...

Hmm, eerste indruk vooralsnog: Marrow erg vet (die groove!), The Demon's Name is Surveillance niet echt passend bij de rest van de plaat, voor de rest nog weinig sprankelend, maar zeker niet slecht.

Edit: Ook de opener is toch wel erg lekker hoor.

@don: de pers roept tegenwoordig elk nieuw album van een gevestigde artiest uit tot een nieuw meesterwerk. Gelukkig blijven we hier op mm redelijk nuchter.

behalve Loutallica..

Hoewel ik Koloss bij de eerste twee keer luisteren wat aan de saaie kant vond, denk ik wel dat hij gaat groeien. Qua hoeveelheid interessant samenspel tussen deze topmuzikanten bevat de plaat weer meer dan genoeg materiaal om na twintig luisterbeurten nog iets nieuws te ontdekken, zo schat ik. Ik ga momenteel denk ik voor de 3,5* maar hij zit nog in de groei.

Hij begint mij ook beter te bevallen. Vooral de tragere en zwaardere nummers doen het toch goed. Favorieten vooralsnog: I am Colossus, Do Not Look Down, Behind the Sun en Marrow. Gaat toch wel een 4tje worden deze plaat. Voorlopig bevalt deze me eigenlijk al beter dan Obzen, die ik vooral in de tweede helft wat vind inzakken (al heb ik dat gevoel hier na Marrow ook een beetje). Het kan ook de nieuwigheid van dit album zijn, waardoor deze nu beter aanvoelt. Eens kijken wat er van over blijft van na een aantal maanden

Degelijke beukplaat, typisch Meshuggah, dus dat betekent: monotoon voortdreunende riffs, zwaar brulwerk en weinig onderlinge variatie tussen de songs. Toch is het ook nu weer overtuigend en meeslepend. De band weet binnen enkele seconden een intense sfeer te creëren die nog steeds vrij uniek is, ondanks de inmiddels ontelbare klonen. Niet het beste werk van de mannen uit Zweden, daar is het materiaal toch wel iets te eentonig en voorspelbaar voor, maar wel een prima aanvulling op het oeuvre van deze eigenzinnige band.

Heb toch een vraagje. Ik heb vaak reviews van je gelezen die wat positiever van aard zijn, en daar geef je regelmatig een 3,5 voor, en nu ben je wat minder positief, en geef je een 4. Hoe zit dat?

De nieuwe Meshuggah is al uit? Ik dacht het nog zo even zou duren.

Koloss wordt mooi omschreven in de aardschok als een beest dat zucht en steunt onder zijn eigen gewicht. En dat blijkt, het tempo en het 'gefreak' zijn een stuk afgenomen. Dat was juist de reden dat ObZen zo sterk was. Mijn persoonlijke favoriet van het album is tot nu toe the hurt that finds you first.

Na zoveel jaren wachten lagen mijn verwachtingen zo hoog, wellicht te hoog. Dat verwachtte niveau hebben ze helaas niet weten te bereiken. Desalniettemin is het album zeker de moeite waard en zet ik het album de komende tijd nog regelmatig op. Ongetwijfeld ga ik er nog veel verborgen elementen in ontdekken. Vooralsnog 3,5*

Na een kleine 10 luisterbeurten ben ik er inmiddels van overtuigd dat dit een van de betere Meshuggah releases is. In ieder geval beduidend beter dan Obzen, want hogere pieken en minder nietszeggende vlakke nummers. Een stuk zwaarder en trager dan de voorganger en daardoor weer de typische Meshuggah 'groove' die daar af en toe wat ontbrak. Eigenlijk wordt de flow maar op 2 momenten onderbroken: The Demon's Name is Surveillance en The Hurt that Finds You First. Ik vind beide nummers niet echt op de plaat passen en van mij hadden ze eraf gemogen. Meshuggah moet zich niet teveel met tempo en/of gefreak bezig houden, dit doet wat mij betreft nogal afbreuk aan de sound van de band. Combustion was ook al niet mijn favoriet op Obzen. Zonder de twee tempo nummers was het echter een nog monotoner album geworden en waarschijnlijk helemaal een gruwel voor bepaalde Obzen aanhangers, dus het zij ze vergeven.

Als deze plaat in de context van de rest van Meshuggah's oeuvre geplaatst moet worden is het een soort kleine broer van Nothing. Onder andere qua opbouw en positie van de nummers op het album doet Koloss mij hier nogal aan denken. Ik hoor duidelijke overeenkomsten tussen Stengah en I am Colossus, Closed Eye Visuals en Do not Look Down, Straws Pulled at Random en Marrow en uiteraard Obsidian en The Last Vigil als instrumentale afsluiter.

En wat is Marrow toch een briljant nummer. Komt met gemak tussen de 10 beste Meshuggah nummers ooit te staan. Ik ga er een volledig verdiende 4,5 ster van maken.

Vind dat juist die paar snellere momenten de sleur idd wat doorbreken, maar de sound van "Demons Name.." is óók net iets anders ofzo, dat valt wel op dat die er net iets buiten valt ofzo..
(maar goed, ik vond Combustion ook juist een hele toffe track van ObZen.. )

Maar hij groeit in ieder geval wel!*

*dat wordt nu even onderbroken doordat de nieuwe High On Fire waarschijnlijk een weekje of wat permanent in de speler blijft hangen!

The Demon’s Name Is Surveillance, wat een geweldig strak en bruut nummer zeg. Ik vind het weer smullen na 2 luisterbeurten, kan nog zeker groeien. Behind the Sun springt er voor mij ieder geval ook al wel bovenuit, erg goed!

edit: The Hurt That Finds You First knalt toch ook behoorlijk, heerlijk dat tempo weer.

Ik ben ook erg enthousiast over Koloss. Het album straalt, anders dan het overige werk, berusting en overdenking uit. Het heeft wat comfortabels, maar tegelijkertijd is het loodzwaar en zijn er beslist genoeg interessante muzikale details om van te genieten.

Meshuggah - Koloss - ZwareMetalen.com
Mijn recensie van Koloss. Ik sta er een week later nog steeds achter, ik denk dat ik Koloss een 4* geef hier. Ik vind hem nog niet zo goed als Nothing, maar wel gewoon bijzonder degelijk.

Met deze plaat ben ik weer helemaal into Meshuggah! Ik heb er nu een stuk of 5 luisterbeurten opzitten.
Met Obzen hadden ze een zeer degelijke plaat die ook veel afwisseling had, maar ik miste er wel iets wat me zo aansprak aan Nothing en Catch Thitytree, namelijk de logge trage riffs en de vervreemdende angstaanjagende sfeer, gelukkig is dat op deze plaat weer terug.
The Demon’s Name Is Surveillance is een nummer dat wel duidelijk anders is als de rest door het hoge tempo met recht-toe-tercht-aan opzet en breekt daardoor wel een beetje de sfeer, gelukkig wordt deze met "Do Not Look Down" en "Behind the Sun" weer op fenominale wijze hervat.
Do Not Look Down was het eerste nummer wat ik al gehoord had voordat ik de plaat in bezit had, in het begin vond ik het gewoon een aardig nummer, maar de groovende riff blijkt echt zwaar verslavend!
Eigenlijk vind ik het niveau van alle nummers erg hoog. Ik vind de plaat wat toegangkelijker als Nothing, het kan komen doordat ik inmiddels wat meer aan Meshuggah gewent ben, maar ik heb wel het gevoel dat op deze plaat ieder nummer wat meer een eigen gezicht heeft.

Zoals sommigen al omschreven. Gewoon ouderwets Meshuggah gebeuk en nee, er staan geen uitschieters als "Bleed" op. Nu was dat echt een geniaal iets. Dit album is niet geniaal, maar gewoon nog een hoofdstuk in Meshuggah.

Ik heb deze ondertussen twee keer beluisterd. Ik vind hem tot nu toe minder dan het andere werk dat ik van ze ken (wat op het moment slechts I en Catch Thirtythree zijn, gaat verandering in komen ) maar nog altijd een erg lekker plaatje. Het is weer lekker beuken geblazen met de typische Meshuggah sound. Is er eigenlijk überhaupt een band die zo klinkt? Ik wacht nog even met stemmen tot ik hem wat vaker beluisterd heb maar ik verwacht dat het zo rond de 3,5* uit zal komen.

En hop, 5 sterren, voor het eerst sinds 2005 bij een nieuw uitgebracht album en dus weer bij een Meshuggah plaat. Ik vind de sfeer (lees groove) op deze plaat zo ontzettend raak getroffen, precies wat Nothing destijds ook al had. Ook The Demons Name Is Surveillance klinkt inmiddels al beter passend bij de rest van de plaat, al zit de groove daar met name in de zanglijnen van Jens Kidman.
Bovendien is dit met afstand een beter album dan Obzen en die staat al op 4 sterren bij mij.

Erg matige plaat. De afgelopen veelvuldig geluisterd naar D.E.I., Chaossphere, Nothing en I. En dan valt deze plaat wel erg tegen. Ik mis een beetje de hooks en ritmes die eerdere platen zo geweldig maakt. het is geen slechte plaat maar ook niet wat ik van Meshugga gewent ben. Ik kan me de voorganger niet zo meer voor de geest halen behalve dat ik dat ook al geen parel vond. Meshuggah is voor mij definitief een band uit het verleden.

Heb het album eindelijk in bezit.

Na anderhalve luisterbeurt hoor ik een weinig innovatief Meshuggah, voor hun doen. Dat hoeft niet per sé desastreus te zijn, maar het is wel jammer. Het klinkt als Obzen, alleen wat rauwer, organischer, en minder gepolijst, doet qua sound soms zelfs aan Chaosphere denken.

Van de logge composities, hier vaak genoemd, hoor ik weinig terug. Er zitten toch flink wat snelle passages in, mede daarom vind ik het erg op Obzen lijken, dezelfde dynamiek.

Openingsnummer is volgens mij erg matig. Behind the Sun lijkt me daarentegen een topper. Mijn eerste gevoel is dat het een degelijke plaat is die echter het verrassende en frisse mist van andere Meshuggah-albums.

Voor de geïnteresseerden een interview met Thomas Haake (drums) over het nieuwe album:

DEEL 1:
An Interview With Meshuggah's Tomas Haake Part One - social.entertainment.msn.com

DEEL 2:
An Interview With Meshuggah's Tomas Haake Part Two - social.entertainment.msn.com

Wat een mooie tekst trouwens in The Demon's name is surveillance! Prachtig hoe ze de rol van CCTV's in onze maatschappij omschrijven!

Ik heb de cd vrij recent aangeschaft. Na mijn eerste luisterbeurt vond ik het album niet slecht maar ook niet te gek (wat ik wel bij Obzen had). Na enkele luisterbeurten merk ik wel dat Koloss een groeiplaat is en ik vind hem dan ook echt steeds beter worden.

Groeiplaat m.i. , even de tijd nemen om goed alles in me op te nemen,favo tracks Do not look Down en Swarm,opener ook zeer lekker,denk vrij zeker dat dit niet D.E.I en Nothing gaat overtreffen,vooralsnog 3,5 ster

Ik snap het lage stemgemiddelde niet zo, naar mijn mening is dit het beste album wat ze hebben gemaakt.

Het beukt en knalt, het is episch en soort van psychedelisch, dat kan je wel over al hun platen zeggen, alleen op Koloss doen ze dat gewoon op hun best.

Hij is bij mij ook erg gegroeid. Het openingsnummer vind ik nu bijvoorbeeld erg sterk, waar ik het eerder vond tegenvallen.

Ik blijf erbij dat het niet hun meest verrassende plaat is, ook niet hun beste, maar het is wel gewoon weer genieten geblazen. Soms een beetje over-the-top misschien (The Hurt that Finds you First, Swarm). Ook is de afsluiting Demiurge-The Last Vigil niet episch genoeg wat mij betreft.

Ben wel benieuwd hoe ze nu verder gaan. Ik hoop stiekem dat ze wat elementen uit hun beginjaren herintroduceren; jazz-elementen, iets meer melodie en dynamiek.

Vanmiddag weer even de oordopjes ingehad... en wat een beukplaat is dit toch! Het heeft wel wat luisterbeurten gekost om deze plaat écht te gaan waarderen.

Wat mij positief opvalt is het geluid van deze plaat, en dan met name die beukende en gortdroge drumpartijen. Alle instrumenten (óók de bas) zijn goed hoorbaar en te onderscheiden.

Ook leuk als je je bij elke luisterbeurt concentreert op óf de drums, óf de gitaarpartijen. Het is allemaal zo briljant in elkaar verweven ook. Die verschillende ritmes door elkaar heen, erg leuk om deze te isoleren, en dan de rest er op de achtergrond bij te horen.

Live is deze band een echte wals, en probeer ze ook elke keer te zien als ze hier langskomen