Gary Moore - Live at Montreux 2010 (2011)

Zwanenzang van Gary Moore in de vorm van een live album. Vier nieuwe songs die een goede indicatie geven hoe zijn volgende album had kunnen klinken. Geen blues dit keer maar een comeback naar de hardrock die Gary zo geliefd maakte in de jaren '80 bij menig hardrocker.

YouTube - Gary Moore - Oh Wild One, Live At Montreux 2010 (On CD, DVD & Blue-Ray)

Helaas kwam de dood weer eens onverwachts om de hoek kijken.

Desalniettemin is Live at Montreux 2010 een aanrader.

Sluit ik me helemaal bij aan. Dit laat maar weer eens horen en zien wat een geweldige gitarist Gary was. Dikke 5 sterren van mij!!

Wat een fenomenaal afscheid op blu-ray! Werkelijk en schitterend beeld en geluid. Prachtig optreden van deze helaas te vroeg overleden supergitarist. Vooral het akoustische Johnny Boy is erg ontroerend. Deze schijf laat zien waarom dit misschien wel de beste gitarist ooit was....

Top top top.... een dik verdiende 10

Stiekem hoop ik nog altijd dat hij al een min of meer volwaardig album had opgenomen en dat dat alsnog ooit wordt uitgebracht. De 4 nieuwe nummers die hij tijdens deze tour speelde (en dus ook op dit album) vind ik namelijk te gek en deden me reikhalzend uitkijken naar nieuw plaatwerk. Het mocht tot op heden helaas (nog) niet zo zijn...

Vind het echt jammer dat dit het laatste opgenomen concert van Gary Moore is en wat Philip boven me ook al zei maakt het me erg benieuwd naar het laatste album voor zijn dood.
Hopelijk dat er door de jaren heen hier en daar meer concerten opduiken want ik vind Gary Moore geweldig spelen op de concerten die ik van hem zag.
Jammer dat ik nooit eerder concerten van Gary heb bekeken en ik eigenlijk pas vanaf dit jaar meer interesse erin ben gaan steken, want anders had ik zeker eens geprobeerd naar een concert van hem te gaan.
Bij dit concert viel mij trouwens ook de invloeden uit zijn Thin Lizzy periode op, vooral bij nummers zoals Oh Wild One & So Far Away / Empty Rooms

Live at Montreux 2010 bevat voor mij aardig wat onbekendere nummers en toch heb ik hier van erg kunnen genieten, Gary is dan wel niet zo 1 met zijn publiek als bijvoorbeeld een Satriani maar dat mocht de pret niet drukken.
De hoogtepunten vond ik toch wel de wat bekendere nummers zoals Out in the Fields, Walking by Myself & het onmisbare Parisienne Walkways.

Jammer dat Moore zo vroeg aan zijn einde moest komen, anders had ik hem echt super graag bij een G3 concert willen zien.

4,5*

Deze ook maar op cd gekocht, kan ik hem ook eens in de auto afspelen.

De dvd komt er ook nog een keer, zal vast een goede beeldkwaliteit hebben, en samen met het geluid op de cd heb je een mooi product in handen.

Het mooie aan deze is dat er vooral nummers uit zijn hardrock periode weer opstaan, de blues is ook erg lekker, maar vind dat ook weer teveel als hetzelfde klinken.

Zijn hardrockperiode vind ik veel gevarieerder.

Ik heb de dvd van een maat geleend en 1x bekeken. Doe mij die cd maar! Er gebeurt werkelijk geen fluit op dat podium waardoor ik de dvd nog een keer zou willen bekijken. Het spel is fantastisch (stem van Gary overigens niet moet ik helaas vermelden) dus horen is prima maar zien....neuh, bedankt!

Vaak is het wel zo met een dvd dat na 1 keer gezien te hebben het wel mooi geweest is ook, heb maar zelden dat ik muziek dvds echt veel bekijk. Een cd kun je ook nog eens in de auto meenemen, en heb je gewoon meer aan.

Misschien laat ik de dvd ook wel aan mij voorbijgaan, want als er niet echt iets bijzonders gebeurd is het vaak meer voor de heb om hem in huis te willen hebben dan dat je er echt iets aan hebt.

Bedankt voor de tip vielip

Zag Gary ooit eens optreden in de Ijsselhallen Zwolle. Voorprogramma Lita Ford ofzoiets. Jaren '80.
Een onvergetelijke gitarist, en heel goed concert.
Dit album is een prima registratie van zijn kunnen.

Dit is zijn laatste concert geweest, mooie hieraan is dat hij even van de blues is afgestapt, en weer lekkere oude vertrouwde hardrock speelt. Heb de dvd ook gezien, maar dat hoeft voor mij niet zo, kan prima uit de voeten met de cd, vooral lekker voor in de auto.

Neil Carter, die op het gros van Moore's eightees hardrock albums meespeelde hier weer terug op de keys. Fijn album maar de stem van Gary is nog doorleefder hier.

Dvd/blu-ray bevat wel 2 nr's meer: Thunder Rising en Still tot the Blues van het 2010 Montreux concert en 4 tracks van Montreux 1997.

Staat dit concert ook op de 2 jaar eerder uitgebrachte Essential Montreux?

Zo te zien niet.

Iets meer dan een half jaar na zijn dood uitgebracht is dit Live at Montreux 2010 wat mij betreft het uitroepteken na de carrière van Gary Moore. Ofschoon hij vanaf 1990 overschakelde op de blues, maakte hij sindsdien de nodige zijstapjes, weg van dit genre. Na getourd te hebben voor zijn vorige album Bad for You Baby (2008) besloot hij terug te keren naar de Celtic rock die hij vanaf midden jaren '80 maakte, in de geest van Thin Lizzy.
Al in 2005 had hij met bassist Jon Noyce nieuwe muziek in dit genre geschreven, in aanloop naar het herdenkingsconcert voor Phil Lynott. In maart 2010 ontving Noyce een telefoontje van Moore: of hij zin had om dit een vervolg te geven met concerten en wie weet, een album.

Toen hij en drummer Darrin Mooney in mei dat jaar kwamen repeteren viel op hoe slecht Moore eruitzag, opgeblazen als een voetbal. In de gesprekken was hij bovendien niet meer zo scherp als voorheen, zo viel hen op. De gitarist moest daarbij hard werken om oude nummers weer onder de knie te krijgen; vooral de mitrailleurzang in The Boys Are Back in Town vergde hem veel moeite, waar Mooney en Noyce topfit waren, evenals de teruggekeerde toetsenist Neil Carter.
De groepsleden zagen met onsteltenis dat de immer gedisciplineerde frontman het bij de eerste concerten zwaar had. Sweden Rock Festival in juni, in juli Montreux en het Londense High Voltage Festival; Moore maakte fouten en was zelfs dronken op het podium. Iets wat hij voorheen verafschuwde.

Zijn alcoholconsumptie werd hoger als hij moest vliegen. Hij had de voorbije jaren een groeiende vliegangst over zich heen voelen schaduwen en het laat zich raden hoe hij zich op een nieuwe vlucht voorbereidde. Waar mogelijk werd het vliegtuig vermeden, maar een lucratieve tournee door Rusland was echt niet op vier wielen te volbrengen. De groepsleden en tourmanager maakten zich steeds grotere zorgen: het touren met Moore was niet meer als een strak geoliede machine.
Veel meer details over die tourervaringen in een corrupte wereld van politici en zakenlui en vervolgens over de plotselinge dood van Gary Moore in Spanje, februari 2011, kwam ik tegen in de ijzersterke biografie (2022) over de man, geschreven door Harry Shapiro. Hij ploos alle vindbare details na, inclusief de foute berichtgeving die na zijn overlijden in Britse kranten verscheen en de rol van Moores vriendin Petra Nioduschewski, de laatste die hem levend zag. Eén ding wordt duidelijk: Moore had hartproblemen die zijn aftakeling veroorzaakten, verergerd door grote alcoholconsumptie.

Is Live at Montreux 2010 met al deze kennis een slecht concert geweest? De groepsleden mogen - begrijpelijk - met gemengde gevoelens terugblikken, voor mij was het genieten. Hoe jammer dat er geen gelegenheid was om een studioalbum te maken! Nieuwe nummers als Days of Heroes en Oh Wild One smaken naar veel meer... Een enkele keer klinkt zijn blues en het onvermijdelijke Parisienne Walkways mocht als eerbetoon aan Phil Lynott niet ontbreken.
Toch geniet ik vooral van de Keltische decibellen waarin hij bovendien ouderwets heerlijk soleert. Een uitroepteken van de man die ik de voorbije maanden van psychedelische rock via folk naar fusion naar hard- en Celtic rock naar blues inclusief triphop hoorde reizen. Zijn eerste bijdragen op een album in 1970 verschenen, had Gary Moore alweer prachtige plannen voor een vijfde albumdecennium. Een veelzijdiger en getalenteerder gitarist heeft vrijwel zeker nooit rondgelopen en iets daarvan was in Montreux te horen.

Wederom een mooi en informatief stuk! Ik zag ze destijds op Sweden Rock en genoot met volle teugen dat hij eindelijk weer eens wat van z'n hardrocknummers speelde. En na het horen van de vier nieuwe nummers keek ik toch wel reikhalzend uit naar een nieuw album in die richting. Het mocht helaas niet zo zijn. Bedoelen ze trouwens met de mitrailleurzang in The Boys Are Back in Town niet die in Military man?

Nee, The Boys wordt expliciet genoemd. Misschien dat het nummer daarom uit de liveset is gevallen? Jammer, want gráág had ik die erin gehoord!

Wat bijzonder dat jij op Sweden Rock was?! Dat concert had ik gráág meegemaakt! In Zweden waren / zijn Thin Lizzy en Gary Moore misschien nog wel populairder dan in Duitsland, waar ook al zo'n grote hondstrouwe aanhang is.

Lichtelijk off-topic: kwam deze docu over Lizzy op YouTube tegen, het helpt alleen wel als je de Zweedse taal een beetje beheerst.

Maar wat is er zo mitrailleur achtig aan de zang in The boys are back in town dan? Ik zit 'm in m'n hoofd even af te spelen en kom niet echt passages tegen waarop die term van toepassing is. Bij Military man dan juist des te meer. Sterker nog; ik heb altijd begrepen dat de zang expres zo is opgenomen om het op een vuursalvo te doen lijken. Maar goed, als het in dat boek door diverse personen wordt beweerd wie ben ik dan om dat tegen te spreken

Bedankt voor de kijktip trouwens! Die ken ik nog niet en ga ik zeker even checken
Wat betreft Sweden Rock; daar ben ik een keer of 6 naartoe geweest. Waanzinnig festival!

Heb The Boys Are Back in Town nog eens afgespeeld, het gaat op z'n Lynotts vrij rap. Je kunt je tegelijkertijd afvragen of het wel zo extreem is.
Op p. 302 van de bio noteert Shapiro: "The playing was physically hard, the vocals were pitched higher in the keys of the original songs whereas he [Gary Moore] had become used to sing blues songs that were much better suited for his vocal range. Jon [Noyce] says, 'he spent a lot of time working on "The Boys Are Back In Town". He said he'd been working a lot on that - he was really quite worried about those machine-gun lyrics".

Door de aanstekelijke berichtgeving van RonaldjK ook de biografie aangeschaft. Erg fijn leesvoer . Tevens de "gaten" in mijn Moore collectie besteld en die druppelen nu mondjesmaat binnen. Deze als eerste vorige week. Fijn energievol optreden. De blues werd even geparkeerd en hoe fijn was het om Gary weer eens even richting zijn hard/celtic roots te horen gaan. Ook de nieuwe nummers beklijven. Het is eeuwig zonde dat Moore omviel, want er zat nog zeker toekomst in hem. Vocaal klinkt hij soms wat amechtig , maar zijn gitaarwerk staat buiten discussie. Passievol en intens. Voor deze 4 sterren met groeipotentie.

Ik ga ook maar eens werk maken van zijn biografie, mede door het boeiende betoog van RonaldjK. Waar ik wel van schrik is dat Gary Moore is overleden op zijn 58e. Dat ben ik nu ook sinds kort. Maar in tegenstelling tot hem heb ik de alcohol al jaren geleden afgezworen. Ik heb teveel mensen zien bezwijken (beide ouders en broer) aan rotziekten en nu lijdt mijn zus aan ALS en gaat steeds meer achteruit. Ik bewonder Gary Moore om zijn gitaarspel maar vind het jammer dat hij zo vroeg is heengegaan. Als gitarist was hij een hele grote meneer.