Orbital - Wonky (2012)

Heerlijke plaat van één van mijn favo electronic acts, de broertjes Hartnoll hebben hier zichzelf weer een beetje teruggevonden en zetten een trademark Orbital plaat neer. Misschien mist het de finesse van weleer, maar er staan vette tracks op, die niet hadden misstaan op sommige van hun oudere platen. En dan doel ik natuurlijk voornamelijk op In Sides en Middle Of Nowhere, wat hun hoogtepunten zijn op artistiek vlak. De eerste track knalt er al gelijk goed in en de tracks erna vormen een prima opmaat naar het eerste hoogtepunt: New France, wat een hypnotiserende track is dat! Helemaal perfect in balans met de vocals en het opzwepende ritme wat gelijk wordt ingezet na de korte intro. Verslavende track en hoort zeker tot hun klassieke werk. Daarna volgen eigenlijk ook alleen maar prima tracks, behalve het zwakke Wonky, waar ik niet zo goed van weet wat ik erover moet zeggen. Het is een beetje nikserig. Maar niet getreurd, want het tweede hoogtepunt van de plaat is zeker de afsluiter! Helemaal klassiek Orbital en de goede vibes van de act in hun hoogtijdagen, kan je eeuwig naar luisteren. Goed dat sommige artiesten ook laten horen waar ze gewoon goed in zijn in plaats van dubieus experiment of gekabbel aan de oevers van wat hip is. Dit is een volwaardige Orbital met al hun kenmerkende sounds, beter dan hetgeen ze hiervoor hebben uitgebracht.

Straight Sun is wellicht het mooiste Orbital-nummer dat ik ken. Geweldige melodie en heerlijk dromerige sfeer.

Als geheel vind ik deze zeker niet minder dan In Sides. Alles wat Wonky eventueel mist aan complexiteit krijg je dubbel terug aan sfeer en melodie. Neem Stringy Acid met die heerlijke diepe bassen. Of het fantastisch opgebouwde Beelzedub.

Enige echt zwakke track is Wonky zelf. Irritante vocals en muzikaal te leeg.