Neil Young & Crazy Horse - Greendale (2003)

Na het, naar mijn mening, zwaar onderschatte album, dat ik al heel erg sterk vind (zie bespreking), zou Neil Young opnieuw vriend en vijand verrassen. Ditmaal met een indrukwekkend epos over een fictief dorpje, getitteld "Greendale". En zo heet de plaat dan ook.

Eigenlijk is elk nummer een deel van het verhaal dat verteld wordt over het dorp en haar inwoners. Bij de cd zaten trouwens ook de nodige aanwijzingen, samen te gebruiken met de website waar je ook een hele wegenkaart van Greendale terugvindt.

Een meesterwerk als het ware!!!

Het is wel een album, vind ik, dat je in één stuk door moet luisteren omdat je dan echt in het verhaal meegezogen wordt...

De bonus live DVD is inderdaad zeer interessant. Zeker omdat Ome Young het destijds nodig vond om voor zijn liveoptreden in Antwerpen (Koningin Elisabethzaal) zomaar eventjes 125 euro te vragen. En dat héb ik nu toch niet voor mijn idool over hoor. Hoe graag ik er ook had bij willen zijn. De DVD is dan een welkome troost!

Een album dat opmerkelijk is, in meerdere opzichten.

Naar mijn weten is dit de enige echte conceptplaat van Neil Young (toch?). Hij nam hem op met Crazy Horse, zonder gitarist Frank Sampedro. Alleen de kenmerkende dreun van de ritmesectie en Neil Young, die gitaar, zang en noisy achtergrondgeluid toevoegt.

In het verhaal achter het concept heb ik me nog niet echt verdiept, het is iets met opa's, politie en vechten voor een betere wereld, geloof ik. Voorlopig vermaak ik me prima met het gewoon beluisteren van de muziek.

Het is een plaat die misschien wel in fases moet worden geconsumeerd, waar je echt even voor moet gaan zitten. Zelfs voor Neil Young-begrippen is het een erg langdradige plaat. Het zou begrijpelijk zijn als iemand die deze plaat voor de eerste keer beluistert, ondertussen een keer de afwas gaat doen, ofzo. Dat gold wel voor mij, in ieder geval.

Maar toen ik eenmaal in de sfeer van deze plaat werd gezogen, moest ik toch toegeven dat de ellenlange klanktapijten die Young hier neerlegt op termijn ontzettend lekker en verslavend zijn. Ook vind ik de meeste liedjes, ondanks de nogal sobere folkstructuren en meanderende teksten, oprecht de moeite waard. Interessante teksten ook, waar ik steeds nieuwe zinnetjes uit pik, terwijl ik de plaat stukje bij beetje beter leer kennen. Het is een mooi proces, tot dusver.

Misschien ga ik zelfs de film ooit wel kijken.

PS dank aan Stalin voor het noemen van Grandpa's Interview. Tot nu toe zijn 'Bandit' en 'Sun Green' bij mij favoriet, maar ik zit ook al een paar weken te denken als ik Grandpa's Interview hoor: waarom wordt dit nooit genoemd als Geweldig Nummer Van Neil Young?

Het meest geliefde nummer op deze site, 'Be The Rain', vind ik eigenlijk een erg sentimenteel nummer ('We gotta saaave mother eaaaarth!').