Neil Young & Crazy Horse - Greendale (2003)

De film heb ik jarenlang laten liggen, maar vandaag toch maar gekocht. "Human Highway" (1982) vond ik een grappige, maar eigenlijk ook wel belabberd gemaakte film. Ik heb alles van Neil, maar als filmmaker heb ik hem niet echt hoog zitten.

Verrassend genoeg is het erg interessant, en ondanks het ontbreken van dialoog ook boeiend. Door de schuddende camera (regisseur Neil noemt zich niet voor niets Bernard Shakey) heeft Neil een eigen stijl en de regie is helemaal zo slecht nog niet voor zo'n goedkope film. De beelden passen zeer goed bij de tekst en de muziek. Leuke extra's ook, waaronder een live-versie van 'Be The Rain'.

Dankzij de film heb ik er nu een nieuwe NY-favoriet bij: 'Bandit'. Van grote klasse, maar nooit eerder opgemerkt.

Ik kan de film niet in één keer uitzitten, maar af en toe een stukje is wel leuk. Het concept komt er in ieder geval wel veel beter mee tot uitdrukking.

naar t'schijnt is er ook een dvd met de film ' greendale ' geen concertregistratie maar een echte geacteerde film met acteurs die het verhaal spelen , heeft iemand dat al gezien of weet iemand of deze dvd goed is aub , hij is wel geproducet door bernard shakey ( neil zelf dus )

Dat is de film waar wij het over hebben. Zie mijn berichtje van 5 juli 2009. De film heeft alleen meerwaarde als je het concept van dit album echt wilt begrijpen.

ok tanx , stijn , ik heb hem verleden week zien liggen in de free record store maar aarzelde om hem te kopen , als hij echt de moeite is kan ik hem nog altijd kopen , cheers mate !

ja, na gelezen te hebben wat je schreef op 5 juli heb ik besloten om deze film aan mij te laten voorbijgaan , ik had het al gedacht dat het niks ging worden , dat heb je meestal met films van neil , ik zou ook geen cd van robert de niro kopen , zelfs niet van al pacino , schoenmaker blijf bij je leest , zeg ik altijd !

Nu ja, de film is een soort van lange videoclip, waarin verschillende acteurs (eigenlijk voornamelijk vrienden van Young, waaronder Ben Keith) een rolletje spelen als 1 van de personages van dit album. Daarbij playbacken ze de 'gesproken tekst' en beelden ze uit wat Young zingt. Bij live concerten maakten ze ook gebruik van acteurs geloof ik. Voor de fan is het leuk om eens naar te kijken en als je je verzameling compleet wil hebben mag ie niet ontbreken, maar over het algemeen kun je je beter bij de CD houden. Ik heb overigens ook het boek Greendale, maar dat is een beetje hetzelfde laken een pak.

Als het boek verder niets toevoegt, dan laat ik die wel liggen als ik 'm tegenkom.

Ik ben het met beaster eens dat Neil zich vooral met muziek bezig moet houden. Maar Young ziet zichzelf niet als de nieuwe Stanley Kubrick, want de film "Greendale" ondersteunt de muziek, en zo kun je het inderdaad als videoclips zien.

Dat terzijde, ondanks alle kritiek op "Journey Through The Past" en "Human Highway", vind ik dat Neil verder wel als filmmaker gegroeid is. Ook de CSNY/Deja Vu docu heeft hij goed gedaan.

Het boek bevat dezelfde verhalen als het boekje dat bij de CD zat, ervan uitgaand dat je dat dikke boekje hebt met de kleur van het plaatje dat bij dit album hoort (die met die live DVD). Bij mij kan het doosje amper dicht.

Daarnaast staan er songteksten, de stamboom van de Green's en korte bio van verschillende personages in. Ook staan er wat extra tekeningen en schilderijen in. Was destijds maar 5 of 10 euro, dus heb ik em meegenomen. Leuk om door te bladeren bij het lezen.

Als ik 'm nog steeds voor dat geld kan krijgen vind ik dat wel de moeite waard. Binnenkort eens zoeken.

In mijn ogen het meest onderschatte album van Neil Young.

Elk liedje is voor mij een kunstwerkje, over elk liedje is nagedacht. Ik bedoel, wie bedenkt nu zo'n onderwerp? Dat kan alleen de linkse rakker Neil zijn.

En inderaad, er is ook echt moeite voor gedaan door Neil, dat gebeurt ook niet heel vaak. Moeite voor het tekstboekje wat steeds meer kapot gaat als je hem weer terug wil schuiven. Én de bonus-dvd met een akoestisch optreden uit Ierland is natuurlijk altijd de moeite waard.

Be The Rain!

4.5

Ik heb het boek vorige week van een vriend gekregen en ik vind het prachtig! Ik had dit album al zeer hoog zitten (heb tevens de dvd); maar wellicht komt er binnenkort nog een halfje bij dankzij de prachtige illustraties die mijn fantasie nog meer weten te prikkelen tijdens het beluisteren van dit album.

Offtopic: achteraf bekeken heeft Neil Young de afgelopen 10 jaar toch een vracht prachtige nummers aan ons geschonken, ondanks de vaak sombere waarnemingen van andere muziekliefhebbers.

Zekers, na een wat twijfelachtige start met Silver & Gold en Are You Passionate startte hij met dit album een sterke reeks in; Greendale, Prairie Wind, Living with War, Chrome Dreams II en recentelijk Le Noise. Alleen Fork in the Road is ondermaats. Maakt hij wel weer ruimschoots goed met zijn Archives Project.

Helemaal mee eens en stiekem vind ik Fork in the Road ook nog best leuk. Niet geweldig maar gewoon best leuk. Gezellig.

Maar Harm, 5 sterren? Dat is zeker niet onterecht. Ik zie aan je top-10 dat je net zo verslaafd bent aan de man als ik ben.

Nou verslaafd... Neil Young blijft mijn favoriete artiest en is een beginpunt geweest voor mijn echte muzikale ontwikkeling. Kwam ik nog via Oasis bij Neil Young (Hey Hey, My MY cover op Familiar to Millions) omdat ik fervent britpop liefhebber was, inmiddels ben ik een flink stuk richting country, folk en Americana opgeschoven. Ben wel minder fanatiek, download lang niet meer alle concert-opnames, beperkt me tot 1 a 2 per tour en Pro-Shot DVD's als Farm Aid.

Misschien is dit niet het magnum opus van Neil Young, maar wel een meesterwerk, een Americana concept album, de Folk-Rock-Opera, de enige in zijn soort en mag wat mij betreft zo in het rijtje Tommy en the Wall. Dit onderstreepte Neil Young met het uitbrengen van een boek, een film, een tournee die de filmbeelden en echte acteurs gebruikte terwijl de muziek live gespeeld werd en recentelijk een Graphic Novel en ik geloof zelfs een musical/toneelstuk.

Via Oasis naar Neil Young...
Dan ben jij inderdaad nog niet heel lang aan Neil Young. Maar beter laat dan nooit nietwaar?

Toch alweer sinds 2003 ofzo... maar was toen nog niet heel erg bewust van dit album, had denk ik het concert in de HMH ook niet kunnen waarderen. Nu, jaren later al eens op bootleg gehoord en denk er inmiddels heel anders over!

Net besteld, samen met deze...

Na een korte onderbreking (veel Glenn Gould en Gustav Mahler) weer een doorstart wat betreft mijn vorig jaar opgelopen Neil Young-virus !

Voorlopige recensie:

Bandit en Grandpa's Interview =

Een album dat opmerkelijk is, in meerdere opzichten.

Naar mijn weten is dit de enige echte conceptplaat van Neil Young (toch?). Hij nam hem op met Crazy Horse, zonder gitarist Frank Sampedro. Alleen de kenmerkende dreun van de ritmesectie en Neil Young, die gitaar, zang en noisy achtergrondgeluid toevoegt.

In het verhaal achter het concept heb ik me nog niet echt verdiept, het is iets met opa's, politie en vechten voor een betere wereld, geloof ik. Voorlopig vermaak ik me prima met het gewoon beluisteren van de muziek.

Het is een plaat die misschien wel in fases moet worden geconsumeerd, waar je echt even voor moet gaan zitten. Zelfs voor Neil Young-begrippen is het een erg langdradige plaat. Het zou begrijpelijk zijn als iemand die deze plaat voor de eerste keer beluistert, ondertussen een keer de afwas gaat doen, ofzo. Dat gold wel voor mij, in ieder geval.

Maar toen ik eenmaal in de sfeer van deze plaat werd gezogen, moest ik toch toegeven dat de ellenlange klanktapijten die Young hier neerlegt op termijn ontzettend lekker en verslavend zijn. Ook vind ik de meeste liedjes, ondanks de nogal sobere folkstructuren en meanderende teksten, oprecht de moeite waard. Interessante teksten ook, waar ik steeds nieuwe zinnetjes uit pik, terwijl ik de plaat stukje bij beetje beter leer kennen. Het is een mooi proces, tot dusver.

Misschien ga ik zelfs de film ooit wel kijken.

PS dank aan Stalin voor het noemen van Grandpa's Interview. Tot nu toe zijn 'Bandit' en 'Sun Green' bij mij favoriet, maar ik zit ook al een paar weken te denken als ik Grandpa's Interview hoor: waarom wordt dit nooit genoemd als Geweldig Nummer Van Neil Young?

Het meest geliefde nummer op deze site, 'Be The Rain', vind ik eigenlijk een erg sentimenteel nummer ('We gotta saaave mother eaaaarth!').

Graag gedaan wat betreft het noemen van Grandpa's Interview

Be The Rain deed mij meteen denken aan Mother Earth van Ragged Glory.
Inderdaad een sentimenteel beladen nummer (Be The Rain dus), waar dan wel weer een paar schitterende gitaarsolo's in ten beste worden gegeven...

Door de laatste 2 nummer gooi ik hem toch op 4,5, 2 wonderschone afsluiters

Las op teletekst dat Neil & Crazy Horse weer herenigd zijn. Als hun volgend project weer net als dit album wordt (Greendale II ) dan sta ik weer bij de kassa van de plaatselijke platenboer. Greendale blijft één van de beste albums van de laatste 20 jaar van Neil.

Via Neil Young's officiele website al een soort van (37 minuten durende) preview: Neil Young - neilyoung.com



Thrasher's Wheat

Zojuist maar weer eens gedraaid, dit is mijn prijsnummer >>> Carmichael

Hou m wel op 3* omdat Neil veel beter als deze gemaakt heeft.

Neil Young is een heerlijke artiest om wat te kiezen uit zijn rijke oeuvre als je niet echt weet wat te draaien. Eens in de zoveel tijd besluit ik dat ik de Harvests, On The Beaches en Zuma's genoeg gehoord heb en besluit ik eens wat onbekend(er) spul te proberen. Zo kwam ik erachter dat veel van zijn latere spul, o.a. Chrome Dreams II en Living With War, bij vlagen echt niet onder hoeft te doen voor zijn beste werk. En nu dus ook Greendale. Hoewel ik de teksten maar half op pik en het volledige album wellicht wat eentonig is, luistert het bijzonder lekker weg en is het zowel geschikt voor achtergrondmuziek als 'close listening'. Overigens wel een tip om een keertje de teksten erbij te houden, het maakt het album des te mooier.

Het laatste half uur (de laatste 4 nummers) is misschien wel top 3 beste nummers achter elkaar van hem. Sowieso een aanrader voor eenieder die van zijn werk met Crazy Horse houdt.

Deze plaat heeft iets. Moeilijk om aan te wijzen wat. Eigenlijk is het allemaal heel simpel. Een basisriff en spelen maar. Maar het klinkt allemaal heel geinspireerd en ondanks de lengte van de songs verveelt het allemaal geen tel. Strakke plaat van de grootmeester, die toch elke keer weer eens even bewijst dat hij het allemaal nog niet verleerd is.
'Bandit' is weer zo'n heerlijk afwijkende parel in zijn oeuvre. Gewoon een goed album.

Lang geleden dat ik deze weer eens beluisterd heb, maar na Psychedelic Pill had ik er ineens helemaal zin in.

Het blijft één van de beste (moderne) Neil Young albums, met boeiend, doch ingetogen gitaarwerk, fantasierijke schetsen van een idyllisch fictief dorpje en tegelijkertijd een aanklacht tegen milieuvervuiling.

Het blijft jammer dat er nooit een officiële live DVD is uitgebracht met Crazy Horse, ook al is de bonus DVD van de akoestische show in Ierland ook niet onaardig, het mist net ff die extra dimensie.

Wel grappig trouwens die tour van 2003. Peperdure kaartjes (ik geloof 85 euro... in 2003!) en dan 1,5 uur alleen maar nummers van je nieuwe, op dat moment nog niet uitgebrachte album spelen. Oh ja... en een drankverbod, in de HMH nota bene! A special evening with Neil Young indeed

Overigens lijkt de opening van Carmichael erg op Driftin' Back. Of eerder andersom natuurlijk.

Dus zo gek is het niet om bij zijn nieuwste gelijkenissen met Greendale te ontdekken? Dat idee krijg ik wel een beetje. Ik vind Greendale een van zijn allerbesten. Daar kan zijn nieuwste wat mij betreft bij lange na niet aan tippen. Maar voor dat soort conclusies is het nog veel te vroeg.

Mwah, gelijkenissen zullen er wel zijn, maar ik vind ze niet echt heel erg op elkaar lijken. Psychedelic Pill is woester en gewaagder. Bij Greendale heb ik altijd de indruk gehad dat Neil heel erg z'n best op de verzorging van het album heeft gedaan. Het klinkt toch een stuk verzorgder dan veel van z'n andere platen. Bijv. Chrome Dreams II rammelt een stuk meer.