Patrick Watson - Adventures in Your Own Backyard (2012)

The Quiet Crowd Pamparampapamrampapapam, geweldig!

Oeh, wat klinkt The Quiet Crowd heerlijk. Kan best eens zijn dat deze plaat best wel goed zal zijn.

Benieuwd of we een Quiet Crowd krijgen op Lowlands

Het zou mijn derde keer Patrick Watson op Lowlands worden. Hij is me tot nu toe geen enkele keer tegengevallen dus ik heb er wel weer zin in.

Djang Django is toch echt interessanter. Al is het alleen maar omdat we Patrick al gezien hebben op Lowlands.

Lastig want ze hebben hem in de Grolsch gezet. Lijkt me wat groot. Heb hem alleen in Paradiso gezien waar hij in het publiek onversterkt ging zingen. Zie ik daar niet gebeuren.

Herkenbaar Patrick Watson, heel fijn. Ideale muziek voor een pomo-romano* die zin en inhoud aan het bestaan wil geven.

Heb PW leren kennen als (voor mij destijds) onbekend voorprogramma van Loney Dear, ook een gekwelde romantische ziel. Inmiddels is Patrick het niveau van Emil fiks ontstegen - maar nog steeds prijs ik de programmeur van Ekko - ben even zijn naam kwijt - voor zijn mooie combinatie destijds.

En Lowlands: 3 dagen in een tentje, ondanks een fijn programma - no way

* = postmoderne romanticus

Dan moet je dit filmpje maar eens checken Joram: onversterkt op Lowlands!

YouTube - Patrick Watson live@lowlands 2007 - Man Under The Sea

Wat een artiest is Patrick Watson. Een van de hoogtepunten van de hedendaagse popmuziek. Na drie werkelijk prachtige albums (helaas ken ik Waterproof9 niet) komt hij nu met zijn volgende creatie: Adventures in Your Own Backyard.

De muziek van deze man wordt vaak gekenmerkt door klassieke invloeden en schuwt het experiment zeer zeker niet. Op dit album wordt een extra blaasinstrument (trompet?) aan het arsenaal toegevoegd.

Het eerste nummer Lighthouse begint typisch op z'n Watsons, een mooie, treffende toonladder op de piano om al direct een mysterieuze toon voor de rest van het album neer te zetten. Het nummer breidt zich langzaam uit en mondt uit in een bombastisch geheel waar de eerder genoemde blazer nog een hoofdrol opeist.

Hierna hoop je op meer intrigerende, meeslepende muziek, maar helaas lukt het hem op dit album een stuk minder goed dan bij de voorgangers. Het is zeker niet slecht, maar het maakt gewoon minder indruk. Het is minder uniek, minder goed ook. Verschillende mooie melodieën komen nog voorbij, maar het beklijft niet zoals het eerste nummer.

Ik weet niet waar het aan ligt, de instrumentatie of composities. Maar een liefhebber blijf ik zeker en ik kijk ook naar zijn volgende album. Hij hoeft niet terug te gaan naar het geluid van zijn vorige albums, laat hem maar verder kijken om met iets nieuws te komen. Ik heb er zin in.

Het album wordt met de luisterbeurt beter en beter. Dit kan best weleens heel goed scoren.

En ik heb inmiddels deze plaat al genoeg beluisterd om er een goed beeld over te hebben. Ik vind het eigenlijk een heel fijn album die ik zeker nog genoeg wil draaien. De stem van Watson balanceerde in het begin erg vaak op het randje, maar nu kan ik zijn stem wel heel erg waarderen. Voor een folk album, de genreaanduiding is hier fout, is dit het beste van wat ik tot nu toe in 2012 heb gehoord. Het doet me trouwens ook denken aan het debuut van Youth Lagoon, al klinken beide albums wel heel erg verschillend.

Ik had trouwens moeite met het punten geven, maar ik denk dat ik toch maar voor de vier ga. Een vier en een half is nog te optimistisch, maar de kans is groot dat het uiteindelijk toch met een halve punt gaat stijgen.

@ IllumSphere. Het is gewoon erg moeillijk om Patrick Watson in een hokje te stoppen. Want het lijkt mij dat je gelijk hebt dat het geen Rock is, maar ik vind het daarnaast ook geen Folk. Pop lijkt mij de beste omschrijving. Want hij heeft uitstapjes naar zoveel verschillende genres. Ik vind het bijzonder knap dat daarbij wel altijd zijn eigen geluid behouden blijft.

Een aardig album, maar nergens weet hij mij echt te grijpen en dat is jammer. Het openingsnummer is denk ik wel het mooiste nummer. Daarna kabbelt het wat voort.

Het mooiste nummer begint bij nr.4, daarna vind ik de plaat nog steeds ijzersterk.

Ik ben het eens met Lau1986, het eerste nummer is de bomb en daarna zakt het in.

De meeste mensen zakken op zo'n tijdstip wel in

Nog iemand de plaat op vinyl?
Zoja, ook last van een kleine storing bij het begin van het eerste nummer Lighthouse? Alsof er eventjes een noot te schel klinkt.
Vraag mij af of dit alleen aan mijn exemplaar ligt of het bij de hele persing voorkomt. Er is aan de plaat zelf niets te zien.

Soms heb je inderdaad geen zin in een groeiplaat.
Soms doen artiesten iets te hard hun best om te irriteren.
Gelukkig is het wel aan anderen bestemd, voor mij is het te moeilijk.
En ondertussen groeit 'Close to Paradise' al vijf jaar door, daar heb ik dan ook meer dan genoeg aan.

"Groeilijk", het lijkt een thema op zich te zijn de laatste jaren, met Alt-J, Yeasayer, Animal Collective, Felice Brothers, Bon Iver, en zo verder.

Een opvallende hoes, die een soort van broeierige zomer uitstraalt. De muziek met wat mexicaanse tinten alsof Charles Bronson weer op zijn mondharmonica speelt. De muziek is aangenaam, afwisselend en veelal klein van opzet. Helaas is de stem van Watson voor mij de grote spelbreker. Dat iele, zachte gezang door het hele album heen is voor mij teveel van het goede. Ik mis de dynamiek en ga mij er eerder aan storen als iets anders.

Sommige albums laten mij niet direct hun schoonheid horen en belanden daarna weer voor een tijdje op de pc, totdat ik weer wat nieuwsgierig wordt waarom ik dat dan zo vond.
Die stem, daar moest ik ook nu weer aan denken, alleen kon ik die nu beter plaatsen in het plaatje. Het weer kan daar ook wel een rol in gespeeld hebben. Het heeft iets dromerigs en broeierigs. Als een weekend waar de zon tegen de 40 graden klokt en je op de Veluwe fietst, dorstig, maar wel genietend van de omgeving. Voor mij een groeiplaatje dus die wel wat meer verdiend dan dat ik in 1ste instantie toebedeeld heb.

Inderdaad een hele dromerige, atmosferische plaat met steeds die ijle, hoge stem, die dreigt te breken, maar dat net niet doet. Watsons meest emotieve plaat. Voor sommigen misschien te zweverig, maar daar houd ik altijd wel van.