Patrick Watson - Adventures in Your Own Backyard (2012)

Prachtig album van Mr. Watson! Sprookjesachtig met rijke instrumentatie zoals we dat gewend zijn van hem. Ook de instrumentale tracks kunnen me ook zeker bekoren. Gewoon lekker achterover liggend met je hoofdtelefoon op je bedje beluisteren en je laten meevoeren, heerlijk!

Deze man kan iets wat maar weinig artiesten kunnen. Drie van de vijf albums scoren bij mij 5*, en nu komt er een tweede bij die 4.5* krijgt. Al zie ik het nog gebeuren dat ook deze de volle mep gaat krijgen. Wederom een fantastisch album, ik kan niet anders zeggen.

Patrick Watson heeft de tijd genomen voor zijn nieuwe plaat en dat hoor je. Fascinerende en bloedmooie plaat waarop de Canadees zichzelf blijft maar ook de nodige groei laat horen.
Zeker niet minder dan de vorige twee, misschien zelfs wel beter.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Patrick Watson - Adventures In Your Own Backyard - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Goh ik was toch wel onder de indruk van Into Giants en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Probleem met dit album voor mij is toch echt de eenvormingheid. Niks is lelijk of slecht op dit album alleen ik mis een beetje nummers met een echt eigen identiteit. Als ik het album als geheel opzet heb ik bij veel nummers een soort déjà entendu.

Op het titelnummer en Into Giants na lijken de nummers een beetje voorbij te glijden. De soms emotionele spanning of breekbaarheid die op Close To Paradise en op Wooden Arms te vinden is, kom ik toch te weinig tegen op dit album. Het vaderschap zal Watson ongetwijfeld veel goeds hebben gebracht maar zijn muziek lijkt er enigszins onder te lijden. Zijn virtuositeit en oor voor detail is er niet minder geworden, zijn creativiteit voor nieuwe composities wel.

Noem het saaiheid, noem het eenvormigheid, noem het cohesie, er is iets wat dit album minder voor mij maakt. Misschien moet ik het album, net als ik een tijd met Into Giants heb gedaan, meer als losse nummers beluisteren. Vooralsnog haalt het album nog een ruime voldoende maar de hoogtes van Just Another Ordinary Day, Close To Paradise en Wooden Arms haalt Adventures in Your Own Backyard vooralsnog niet. 3.5*

Daar ben ik het niet mee eens.
Sowieso doet hij vrijwel op ieder nummer iets anders en heeft ieder nummer ook een eigen unieke aanpak.
De arangementen op 'Lighthouse' zouden je kunnen aanspreken, Watson met een orkest achter hem, geeft toch een heel aparte sfeer.
De 'single' noem jij dan even. De rest zal ik niet echt aansnijden.
Maar pak nog eens 'Morning Sheets' er uit, dat is toch ook een fenomenaal nummer?
Totaal anders dan de rest van de plaat.
Als je de instrumentals als eenvormig zou aanduiden zou ik mij daar enigzinds in kunnen vinden.


In sommige opzichten lijkt dit album wel een beetje op 'Close to Paradise'. Maar dan vooral in uniek zijn. De arangementen van de nummer, waar veel aandacht aan is besteed.
Als dit album iets niet is is dat eenvormig.
Saai zal dan iets met smaak te maken hebben, maar dan snap ik niet dat je bijvoorbeeld Wooden Arms beter vind. Dat over smaak niet te twisten valt gooien we niet in het geding, maar misschien moet je deze plaat laten 'werken'.
Wacht tot de avond valt, het lekker stormt of gewoon hard waaid... het grauw en grijs is..
Ongekende schoonheid.

Gisteren voor de eerste keer beluisterd. Alweer een pareltje zo blijkt, zijn we gewoon van deze jongeheer. Intimiteit troef.

Ik snap Chronos85 wel, ook ik had een vergelijkbaar gevoel bij de eerste paar luisterbeurten. Veel minder dan op Wooden Arms hebben de nummers een eigen identiteit. Dat komt omdat de muzikale omlijsting een stuk subtieler is op dit album. De nummers die wat uitbundiger georkestreerd zijn blijven je gelijk bij, de anderen gaan wat meer in elkaar op. Is dat erg? Nee, want inmiddels ben ik erachter gekomen dat deze nummers ook sterk zijn maar gewoon wat meer tijd nodig hebben.

Saai is het zeker niet, maar het is dus naar mij idee wel eenvormiger dan Wooden Arms, en ik snap goed dat mensen die plaat daarom beter vinden. Ik vind ze denk ik even goed.

Christus... Heb er nog even geen woorden voor. Een hele plaat vol met liedjes die klinken als m'n lievelings-Watson Man Under The Sea (en dat dan live in Paradiso zonder microfoon te midden van het publiek, ik jank niet snel, maar toen kreeg ik het toch ff te kwaad). Oh, nou heb ik toch wat woorden gespendeerd. Doei.

Ik ben een beetje teleurgesteld ben ik bang. Patrick Watson is een van mijn favoriete artiesten, maar deze vind ik toch wat minder dan zijn vorige drie albums bij de eerste paar luisterbeurten. Natuurlijk nog steeds wel goed, maar niet overdonderend. Heeft uiteraard toch een streepje voor waardoor en nog genoeg luisterbeurten zullen volgen. Hopelijk blijkt dit uiteindelijk ook een topalbum.

Stuk over de insteek van dit album, met o.a. een video interview met Watson.

Patrick Watson vies van 'go...

Ik vind deze cd inderdaad wat minder dan zijn vorige. Desalniettemin .... Grappig zijn zijn uitspraken dat we ons wat moeten beperken tot oze belevingswereld en niet moeten meekakelen over allerlei meninkjes over het Midden-Osten. Hulde!! Het wordt tijd dat we ons weer bij onze leest houden.

Behalve in Canada is hij eigenlijk alleen bekend in Nederland en België. Dat is misschien wel hèt bewijs dat mensen uit de lage landen een goede muzieksmaak hebben. Patrick Watson maakt namelijk al jaren briljante albums, geen enkele uitgezonderd. In mijn opinie is alleen zijn grote doorbraak, Close to Paradise, ietsjes minder. Album nummer vijf, Adventures in Your Own Backyard, blijkt wederom de sublimiteit van deze man bevestigen. De single Into Giants is net zo mooi als klassiekers als The Great Escape en Big Bird in a Small Cage.

Net als op alle andere albums blijft het niet bij een prachtige single, nee, ook hierop staan nummers die op een licht mystieke manier worden vertolkt. Het heeft het mistige sfeertje weer teruggekregen. De eerste drie albums hadden dit ook, al werd het per album minder. Op Wooden Arms was dit geheel verdwenen, de mist veranderde daar in een poëtische smog en uitlaatgassen van Machinery of Heavens uitgestort over Beijing. Op dit album is de frisse nevel die een mooie zomerdag inluidt weer terug. De albumcover verklapt dit al een beetje.

Wederom is de instrumentatie wat veranderd. Waar op Wooden Arms de nadruk steeds meer op de percussie kwam te liggen worden op dit album - het meest prominent in het prachtige Lighthouse - blazers geïntroduceerd. Bij dat nummer beeld ik me in dat Patrickje, zoals ik 'm graag noem, op een wolkje over een veld met in de wind wuivend groen gras zweeft. Zacht zingend met zijn karakteristieke pet en Bugs Bunnysokken zichtbaar.

Niet alleen Lighthouse en Into Giants zijn het luisteren waard, Patrick Watson is er wederom in geslaagd om het hele album dezelfde sprookjesachtige sfeer vast te houden. Zijn stem die soms Jeff Buckley-achtig aandoet en allemaal vleugjes van zijn oudere werk bij elkaar zorgen ervoor dat het een album is dat van begin tot eind blijft boeien. Het is nergens bombastisch, het klinkt nergens kitsch, en toch heeft het weer iets extra's dat zijn eerdere werk niet had. Het titelnummer is hier het toonbeeld van. Het bevat het mistige van Waterproof9 en Just Another Ordinary Day, het makkelijk luisterbare van Close to Paradise en de percussie van Wooden Arms. Voeg daar trompetten aan toe en je hebt weer een meesterwerkje in handen.

Vijf albums en geen enkele misser? Dat is knap. Niets dan respect voor Patrick Watson, en ik ben blij dat hij niet zo groot is in andere landen dan Nederland en België. Dat zou alleen maar kunnen betekenen dat hij hier minder gaat optreden. Laten we eerlijk zijn, ook zijn live-optredens zijn een belevenis.

klik

Twee nummers (Lighthouse / Into Giants) die het niveau van de voorgangers halen, rest vind ik na 3 luisterbeurten toch een pak minder. Ik geef het nog wel een kans maar voorlopig krijgt deze 3 sterren.

Deze man is live een ware openbaring zeg. Hij is zo gek als een deur met zijn nonchalante baard en petje maar intussen behoorlijk handig met de zwarte en witte toetsen van de piano. Ook weet hij perfect hoe je een leuke show neerzet, ook voor een zaal die waarschijnlijk niet allemaal speciaal voor jou gekomen zijn, want ik was bij Motel Mozaique en hij kreeg de handen flink op elkaar daar met zijn charme en enthousiasme.

Dit album is overigens fantastisch. Die opener neemt je mee op een reis naar een prachtig sprookjesachtig landschap. Andere hoogtepunten zijn Into Giants en het lieve 'Words in the Fire', live heel vet gespeeld met een zingende zaag, maar wel eentje uit de gereedschapskist van opa zeg maar.

ja zit helemaal in de roes van Motel Mozaique, ongelofelijk wat een nivo verschil met al die kabbelende bandjes/artiesten van de rest van de avond die hun nummers netjes zoals op de plaat afwerken. Live is Watson een belevenis, alleen al die opener Lighthouse, zaal helemaal donker kleine lampjes op Watson zijn piano vingers. De sfeer is gelijk overweldigend. En vooral dat plezier en die lachjes van Watson zelf maakt het kijken veel leuker. Iemand die vooral entertained iets dat je nauwlijks meer ziet(behalve Tom Waits natuurlijk). Maargoed Watson groeit enorm live...

Ik maakte gister in de schouwburg kennis met de muziek van deze man.
Zouden al die lovende verhalen dan kloppen, of toch niet. Het mooie decor zou wat beloven.
Het openingsnummer Lighthouse is mooi en kwam gister goed tot zijn recht.
De rest deed me nagenoeg niets, ik weet niet waar dat aan ligt maar het raakt me gewoon niet.
Het leek wel een grote jamsessie en daarbij komt dat de zang me snel tegen gaat staan. Ik vind de muziek van Watson te zweverig maar zal niet ontkennen dat het een goede muzikant is.

En je geeft een 2/5 op basis van het concert of op basis van de plaat?

De plaat.

Geloof er niets van eigenlijk...

Muziek die me live niet raakt, ga ik op plaat ook niet beluisteren dus heb je de plaat echt een kans gegeven SOAD?

Mijn interese voor deze artiest is alvast gewekt.

Ik heb de plaat geluisterd net als zijn vorige. Daar heb ik niet op gestemd omdat ik er niet doorheen kwam. Dat lukte me bij dit album wel.

des te beter toch? dat dit niet voorr iedereen weggelegd is... er is al genoeg muizek die wel iedereen aanspreekt en dus op save spelen. Ik vind dit album na nu al 1000x draaien het beste van de afgelopen 2 jaar. Tis zoals Watson ditzelf prachtig zegt een echt luisteralbum voor thuis geworden en vele volgelingen proberen hem al te evenaren maar mislukken daarin kompleet. Want 't zit gewoon geniaal in mekaar al die lagen. Ik zie Watson dan ook meer als klassiek componist dan als popmuzikant.

ja nee maar dit klopt ook, want System of a Down is pittig andere koek.

Ik ben van alle markten thuis, van System of a down tot Sufjan Stevens

Oké pop.

Ik geloof niet dat je dit album al duizend keer gedraaid hebt. Het is nog geen tien dagen uit. Dat is meer dan honderd keer draaien per dag! Kan nooit.

Tja, hij lag al vanaf 11 april in de winkel, dat is bijna een week eerder.
Maar 1000 keer is veel ja, maar zo veel keer ga ik hem in iedergeval wel draaien

Voor iedereen die het niet weet: Patrick Watson is niet alleen de persoon die die naam draagt maar staat voor een groep. De muziek is een nadrukkelijk groepsproces dat natuurlijk niet zonder Patrick Watson zelf kan.
Het nieuwe album “Adventures In Your Own Backyard” is inmiddels het vierde werkstuk in een rij van een ongekend hoge kwaliteit. Deze meesterlijke wevers hebben opnieuw een geluidsbeeld in elkaar gezet waarbij klassieke muziek, jazz en pop (en wat je nog maar meer kan bedenken) in elkaar worden geweven tot een tapijtje dat zo heerlijk om de oren vouwt dat er geen ontkomen aan is.
Het is muziek die wars is van welke hokjes geest dan ook maar kwalitatief zo hoogstaand is dat er eigenlijk om niemand omheen kan.

Rest van de recensie op:
Joost Festen muziektips van...

In tegenstelling tot de vorige 2 na doet deze echt helemaal niets bij mij. Beetje geneuzel in de ruimte zonder een punt te maken. Jammer.