Patrick Watson - Adventures in Your Own Backyard (2012)

Hoorde Into Giants gisteren op de lokale alternatieve radiozender. Vond het gelijk heel mooi!
Ben nu het album aan het beluisteren op de luisterpaal. Ligt lekker in het gehoor.
Ook een hoop geëxperimenteer, zoals men dat blijkbaar van Patrick Watson gewend is.
Het experimentele voegt juist enorm toe aan de schoonheid van deze plaat.

Ik hoor hier ook wel iets van awkward i in terug.

Ken je dat. Een klein zaadje in de grond stoppen waaruit later een heuse boom groeit? Bij Patrick Watson gaat het 'precies' hetzelfde. Hij duikt de studio in met een aantal Folk nummer, begint flink te knutselen en komt er even later weer uit met twaalf meesterlijke composities die zich kenmerken door de bijzonder rijke arrangementen. Hoe ie het doet is een raadsel. Maar goochelaar Watson heeft met zijn vijfde album, 'Adventures in Your Own Backyard' weer een klein meesterwerkje gemaakt.

'Adventures in Your Own Backyard' is een échte Patrick Watson plaat geworden. Prachtige Folk liedjes die bestaan uit vele lagen, onverwachte wendingen en mooie aankleding. Het is een plaat die je rustig op je moet laten inwerken en niet meteen op waarde kan schatten. Een echt luisteralbum die elke luisterbeurt meer geheimen prijsgeeft. Het album ligt daarmee in verlening van het in 2009 verschenen Wooden Arms. Opvallend is dat Patrick Watson een uniek en volstrekt herkenbaar geluid heeft. Vanaf het eerste nummer is meteen duidelijk dat je naar de eigenzinnige Canadees aan het luisteren bent. En dat openingsnummer is meteen wonderschoon. 'Lighthouse' opent met een koud en klassiek pianoloopje dat mooi in contrast staat met de warme begeleiding en de stem van Watson. Net als je denkt het nummer door te hebben explodeert de boel (met strijkers en een Spaans trompetje). Andere hoogtepunten zijn de prachtig opbouwende single 'Into Giants' en het prachtig ingekleurde 'Morning Sheets'. Nummers met een bijzonder warme en (jawel) romantische sfeer.
De tweede helft van 'Adventures' is iets minder sterkt dan de eerste. De muziek klikt hier als meer dan hetzelfde en soms een beetje doordacht. Soms lijken de nummers voor te borduren op ouder werk van Watson (Noisy Sunday bijvoorbeeld). Watson moet daarom moet dit soort momenten vermijden want verveling licht dan op de loer. Gelukkig zijn deze momenten in op 'Adventures in Your Own Backyard' zwaar in de minderheid, waardoor dit album toch op een dikke voldoende uitkomt.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Goh ik was toch wel onder de indruk van Into Giants en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Probleem met dit album voor mij is toch echt de eenvormingheid. Niks is lelijk of slecht op dit album alleen ik mis een beetje nummers met een echt eigen identiteit. Als ik het album als geheel opzet heb ik bij veel nummers een soort déjà entendu.

Op het titelnummer en Into Giants na lijken de nummers een beetje voorbij te glijden. De soms emotionele spanning of breekbaarheid die op Close To Paradise en op Wooden Arms te vinden is, kom ik toch te weinig tegen op dit album. Het vaderschap zal Watson ongetwijfeld veel goeds hebben gebracht maar zijn muziek lijkt er enigszins onder te lijden. Zijn virtuositeit en oor voor detail is er niet minder geworden, zijn creativiteit voor nieuwe composities wel.

Noem het saaiheid, noem het eenvormigheid, noem het cohesie, er is iets wat dit album minder voor mij maakt. Misschien moet ik het album, net als ik een tijd met Into Giants heb gedaan, meer als losse nummers beluisteren. Vooralsnog haalt het album nog een ruime voldoende maar de hoogtes van Just Another Ordinary Day, Close To Paradise en Wooden Arms haalt Adventures in Your Own Backyard vooralsnog niet. 3.5*

Behalve in Canada is hij eigenlijk alleen bekend in Nederland en België. Dat is misschien wel hèt bewijs dat mensen uit de lage landen een goede muzieksmaak hebben. Patrick Watson maakt namelijk al jaren briljante albums, geen enkele uitgezonderd. In mijn opinie is alleen zijn grote doorbraak, Close to Paradise, ietsjes minder. Album nummer vijf, Adventures in Your Own Backyard, blijkt wederom de sublimiteit van deze man bevestigen. De single Into Giants is net zo mooi als klassiekers als The Great Escape en Big Bird in a Small Cage.

Net als op alle andere albums blijft het niet bij een prachtige single, nee, ook hierop staan nummers die op een licht mystieke manier worden vertolkt. Het heeft het mistige sfeertje weer teruggekregen. De eerste drie albums hadden dit ook, al werd het per album minder. Op Wooden Arms was dit geheel verdwenen, de mist veranderde daar in een poëtische smog en uitlaatgassen van Machinery of Heavens uitgestort over Beijing. Op dit album is de frisse nevel die een mooie zomerdag inluidt weer terug. De albumcover verklapt dit al een beetje.

Wederom is de instrumentatie wat veranderd. Waar op Wooden Arms de nadruk steeds meer op de percussie kwam te liggen worden op dit album - het meest prominent in het prachtige Lighthouse - blazers geïntroduceerd. Bij dat nummer beeld ik me in dat Patrickje, zoals ik 'm graag noem, op een wolkje over een veld met in de wind wuivend groen gras zweeft. Zacht zingend met zijn karakteristieke pet en Bugs Bunnysokken zichtbaar.

Niet alleen Lighthouse en Into Giants zijn het luisteren waard, Patrick Watson is er wederom in geslaagd om het hele album dezelfde sprookjesachtige sfeer vast te houden. Zijn stem die soms Jeff Buckley-achtig aandoet en allemaal vleugjes van zijn oudere werk bij elkaar zorgen ervoor dat het een album is dat van begin tot eind blijft boeien. Het is nergens bombastisch, het klinkt nergens kitsch, en toch heeft het weer iets extra's dat zijn eerdere werk niet had. Het titelnummer is hier het toonbeeld van. Het bevat het mistige van Waterproof9 en Just Another Ordinary Day, het makkelijk luisterbare van Close to Paradise en de percussie van Wooden Arms. Voeg daar trompetten aan toe en je hebt weer een meesterwerkje in handen.

Vijf albums en geen enkele misser? Dat is knap. Niets dan respect voor Patrick Watson, en ik ben blij dat hij niet zo groot is in andere landen dan Nederland en België. Dat zou alleen maar kunnen betekenen dat hij hier minder gaat optreden. Laten we eerlijk zijn, ook zijn live-optredens zijn een belevenis.

klik

Patrick Watson c.s. heeft weer iets fraais afgeleverd, iets briljants misschien. Neem Lighthouse, Into Giants, Words in the Fire en het titelnummer met die heerlijk zwierende trompetten.

Ik zie niet in waarom dit de liefhebbers van Patrick Watson zou teleurstellen. Qua mystiek komt het dicht bij de eerste albums en het is beter dan Wooden Arms, dat op mij soms wat geforceerd overkomt.

En het is het goed om te zien dat Patrick Watson zich steeds ontwikkelt. Waar bijvoorbeeld Just Another Ordinary Day één luisterervaring oplevert, is hier meer sprake van afgeronde songs.

Hey, ik zie dat ik hier nog niet op gestemd had. Ik vond het in eerste instantie maar een tegenvaller van jewelste. Inmiddels heb ik ontdekt dat waar Watson's vorige platen bijna altijd wel werken, deze alleen wat later op de avond, met een glaasje wijn en een goed boek op de bank, volledig tot z'n recht komt. Maar dan is het ook wel meteen ontzettend fijn hoor! Zelfs de twee instrumentals, die ik eerst maar tenenkrommend vond, vallen dan prima op hun plaats. Ik geef er nu een 3,5 voor en dat zou misschien nog wel tot een 4 uit kunnen groeien, ik zal hem nog wat vaker draaien de komende tijd. Je weet het nooit natuurlijk, maar helaas zie ik het hoger dan dat echt niet worden. Dit album mist dan, vergeleken met Watson's eerdere werk, toch teveel: het sfeervolle experiment van JAOD, de variatie en directe ontroering van CTP en de opwindende dynamiek van WA en werkt - ondanks een handvol sublieme liedjes, waarvan vooral Quiet Crowd en Words in the Fire mij niet loslaten - als geheel toch echt alleen op het door mij beschreven moment en dat is zeker fijn, maar toch ook wel een beetje beperkt.

Wat een artiest is Patrick Watson. Een van de hoogtepunten van de hedendaagse popmuziek. Na drie werkelijk prachtige albums (helaas ken ik Waterproof9 niet) komt hij nu met zijn volgende creatie: Adventures in Your Own Backyard.

De muziek van deze man wordt vaak gekenmerkt door klassieke invloeden en schuwt het experiment zeer zeker niet. Op dit album wordt een extra blaasinstrument (trompet?) aan het arsenaal toegevoegd.

Het eerste nummer Lighthouse begint typisch op z'n Watsons, een mooie, treffende toonladder op de piano om al direct een mysterieuze toon voor de rest van het album neer te zetten. Het nummer breidt zich langzaam uit en mondt uit in een bombastisch geheel waar de eerder genoemde blazer nog een hoofdrol opeist.

Hierna hoop je op meer intrigerende, meeslepende muziek, maar helaas lukt het hem op dit album een stuk minder goed dan bij de voorgangers. Het is zeker niet slecht, maar het maakt gewoon minder indruk. Het is minder uniek, minder goed ook. Verschillende mooie melodieën komen nog voorbij, maar het beklijft niet zoals het eerste nummer.

Ik weet niet waar het aan ligt, de instrumentatie of composities. Maar een liefhebber blijf ik zeker en ik kijk ook naar zijn volgende album. Hij hoeft niet terug te gaan naar het geluid van zijn vorige albums, laat hem maar verder kijken om met iets nieuws te komen. Ik heb er zin in.