Patrick Watson - Adventures in Your Own Backyard (2012)

Bijzonder, ik heb er juist moeite mee dat dit album directer is, ik mis juist het geneuzel in de ruimte van Close to paradise en Wooden arms.

Ik worstel ook met dit album. Patrick weet me zeker te raken met zijn arrangementen en stem. Maar toch...het duurt me allemaal net te lang en zoetsappigheid (uhhh) komt om de hoek kijken. Aan de andere kant hoor ik het potentieel van deze singer songwriter zeker. Ik begin met een voorzichtige score en blijf het album luisteren. Ik had in het begin hetzelfde met het nieuwe album van James Vincent Mcmorrow. Dat is echter een favoriet geworden. Het kan verkeren.

waar ik haar heb zitten staat gewoon rechtop heerlijke cd
zegde mij niks ben aan het youtoepen gegaan en ik ben om zal deze week eens goed gaan luisteren maar het heeft mij flink te pakken wat een stem

Nu ken ik zijn vorige muziek niet, maar dit album geeft voor mij een vergelijkbaar gevoel. Ik kwam bij dit album via de rotatielijst en zag Ducoz deze plaat met het volle pond waarderen. Voor mij reden om hem ook eens te beluisteren. Dat heeft me echter niet kunnen plezieren. Zijn stem vind ik vreselijk en de liedjes zelf gaan me op een gegeven moment ook echt irriteren. Ik heb hem twee keer aangehoord en daarmee heb ik genoeg van Patrick Watson. Ik ga zijn andere albums dan ook niet beluisteren. Gewoon mijn ding niet.

Dat eerste nummer vind ik geweldig, helaas kan dat niet over de rest van de plaat gezegd worden.

Patrick Watson c.s. heeft weer iets fraais afgeleverd, iets briljants misschien. Neem Lighthouse, Into Giants, Words in the Fire en het titelnummer met die heerlijk zwierende trompetten.

Ik zie niet in waarom dit de liefhebbers van Patrick Watson zou teleurstellen. Qua mystiek komt het dicht bij de eerste albums en het is beter dan Wooden Arms, dat op mij soms wat geforceerd overkomt.

En het is het goed om te zien dat Patrick Watson zich steeds ontwikkelt. Waar bijvoorbeeld Just Another Ordinary Day één luisterervaring oplevert, is hier meer sprake van afgeronde songs.

ik houd er wel van lekker op de bank en deze cd op de achtergrond een potje bier in de linkerhand en in de rechterhand een peuk lekkere rustige nummers lekker in het gehoor
een beetje alternativ dit is wel mijn ding

Leuk album, maar het is nou ook weer niet zo dat ik achterovergeblazen ben, dat had ik eerst wel verwacht toen ik de score hier zag. Maargoed, het klinkt verder wel leuk.

wat is Words in the Fire toch verschrikkelijk mooi, damn..

De eerste paar keer luisteren vielen best zwaar maar inmiddels is het duidelijk dat Patrick Watson (en band) opnieuw een juweeltje heeft geproduceerd. Al hun platen zijn groeiplaten maar ik vind deze nu al beter dan Wooden Arms. Ik denk dat de band inmiddels ook goed is ingespeeld op Patrick en zijn fratsen en dat zij de nummers nog beter maken. Favoriet op dit moment 'Step out for a while' maar ik heb eigenlijk geen minder nummer meer gehoord de laatste tijd: 4,5*

Dit zijn duidelijk muzikanten die willen vernieuwen en plezier hebben in het maken van hun muziek. Dat was vorig jaar koninginnenacht ook al duidelijk trouwens toen ze samen met het concertgebouworkest het dak van het concertgebouw in Amsterdam afbliezen!

en terecht, wat een trip is dit. Veel mooier wordt jet niet. Krijg beetje gevoel van 'illinois'...

Kost me toch wat meer moeite dan eerdere albums van de heer Watson. Op enkele uitzonderlijk goede nummers na (Lighthouse!, Into Giants, Adventures, Quiet Crowd), bevalt de rest vooralsnog een stukkie minder. Het is allemaal zeker niet slecht, maar het springt er niet uit. Ofwel, het klinkt me wat eentonig. Iets wat ik bij voorgaande albums totaal niet heb. Wellicht dat het nog meer luisterbeurten nodig heeft, die er zeker wel zullen komen.

3,5*

Ik kan niet anders dan dit 4,5 sterren geven, al weet ik nog niet zo goed waarom. De muziek van Patrick Watson maakt iets in mij los wat ik moeilijk kan verwoorden.

bijzonder irritant

Vertel eens iets over het album, inhoudelijk

Ik kan er niet van genieten. Stem vind ik bijzonder irritant. Het tempo voor het type nummers (te hoog) en de diversiteit van het gebruik van instrumenten, maakt het voor mij vrij chaotisch. Na een draaibeurt was ik behoorlijk opgefokt. Misschien moet ik het nog eens de kans geven op een rustig strand, zodat alles wat beter aankomt. Ik begrijp wel dat mensen dit mooi vinden, als je je niet stoort aan die hoge stem.

Kortom, voor mij wat te zwaar, en wellicht op een ontspannen moment beter te pruimen.

Ik kan me jouw commentaar wel voorstellen, frankholst182. Zeker als je het maar een draaibeurt hebt gegeven. Ik zou het zeker nog eens proberen, zoals je zelf al zegt, op een rustige plek.
De stem daar wen je wel aan, denk ik. Wat vind je van dit nummer van Patrick Watson. Misschien een goede instapper...

Tja, mooi nummer, hoor, maar niet 'my cup of tea'. Oceansize, jouw nummer 1, klinkt dan weer een stuk beter.

Goed, mijn oordeel over deze Patrick Watson's plaat: Het lijkt een groeiplaat, maar dan moet je wel zin hebben om die groei te ervaren, maar die zin ontbreekt bij mij. Patrick Watson laat ik even links liggen. Volgens mij is dan mij oordeel (aantal sterren: 2,0)) niet adequaat, dus verwijder ik mijn stem. Veel plezier met luisteren.

Ik snap de gemengde berichten hier, het is echt een groeiplaat. Pas na een stuk of 5 a 6 luisterbeurten begon ik de nummers an sich te waarderen (behalve Lighthouse, dat zo'n prachtig nummer is dat het vanaf het begin mijn favoriet was).

Het is prettig dat het een iets ingetogener album is dan zijn vorige platen. De bombastische orkestpartijen zoals je die op Close to Paradise tegenkwam, zijn hier fijn ingeteugeld en het geheel kabbelt vrolijk voort. Zelfs een aantal mooie instrumentale nummers zitten erbij. Het geheel is een dromerige, heerlijk wegluisterende plaat voor een mooie zomerdag.
Favorieten zijn nu Morning Sheets, Words in the Fire en Strange Crooked Road.

4*

Ik heb hem tien keer gehoord inmiddels, maar hij valt niet. Dat was bij Wooden Arms wel zo. Met Lighthouse, Into Giants en The Things We Do staan er een paar prachtige nummers op, maar over de gehele lijn raakt het me niet echt. Soms irriteert zijn stem me zelfs een beetje, iets wat ik nog niet eerder bij Watson had. Misschien ben ik gewoon een beetje op hem uitgekeken.

Herkenbare tekst. Heb ik ook. Het is echt nog steeds prima werk, maar ik raak er ook niet opgewonden van. En dat had ik wel bij het debuut. 'Close To Paradise' vond ik echt een topplaat, 'Wooden Arms' een goed album en dit een voldoende. Er zit dus nog steeds een dalende lijn in en dat vind ik jammer. Inderdaad, Booyo, het is wat eentonig aan het worden. Hoogtepunten zijn er gelukkig ook: 'Lighthouse, 'Words In The Fire' en het titelnummer, dat bij vlagen aan Beirut doet denken. Komt door het koper, denk ik.

Is er hier iemand die het album in NL heeft gehaald, die een albumcover zonder tekst heeft? Vind diewel een stuk mooier.

Volgensmij zijn alle digipacks zonder tekst, mijne is zonder tekst.. alleen zit daar dan een stickertje op met de bandnaam.

Wat een heerlijk album, zeg (zeker op luid volume). Favoriet tot nu toe: Morning Sheets.

Die van mij is met tekst, geen sticker dus.

Hey, ik zie dat ik hier nog niet op gestemd had. Ik vond het in eerste instantie maar een tegenvaller van jewelste. Inmiddels heb ik ontdekt dat waar Watson's vorige platen bijna altijd wel werken, deze alleen wat later op de avond, met een glaasje wijn en een goed boek op de bank, volledig tot z'n recht komt. Maar dan is het ook wel meteen ontzettend fijn hoor! Zelfs de twee instrumentals, die ik eerst maar tenenkrommend vond, vallen dan prima op hun plaats. Ik geef er nu een 3,5 voor en dat zou misschien nog wel tot een 4 uit kunnen groeien, ik zal hem nog wat vaker draaien de komende tijd. Je weet het nooit natuurlijk, maar helaas zie ik het hoger dan dat echt niet worden. Dit album mist dan, vergeleken met Watson's eerdere werk, toch teveel: het sfeervolle experiment van JAOD, de variatie en directe ontroering van CTP en de opwindende dynamiek van WA en werkt - ondanks een handvol sublieme liedjes, waarvan vooral Quiet Crowd en Words in the Fire mij niet loslaten - als geheel toch echt alleen op het door mij beschreven moment en dat is zeker fijn, maar toch ook wel een beetje beperkt.

Ja, helemaal mee eens.
Hier keek ik echt naar uit - maar wat een deceptie

Into Giants is het mooiste liedje van 2012, maar dit album is toch wat minder constant dan de vorige 2. iets meer pieken en opvullers. toch een dikke 4*.

Bijna helemaal mee eens, Matthijs72. Alleen voor mij valt het cijfer iets lager uit vanwege het feit dat Watson teveel hetzelfde trucje toepast bij de overige nummers. Engel Into Giants is een noviteit in zijn oeuvre en echt van enorme klasse!

Vindt deze cd echt steeds beter worden, hoppa 0,5* erbij!