Rufus Wainwright - Out of the Game (2012)

Rufus Wainwright op de poptoer.... kan leuk worden want ik vond de poptoer van Patrick Wolf vorig jaar ook erg goed.
Rufus werkt samen met Mark Ronson: kan zeker leuk worden want ik vond zijn werk voor Amy Winehouse en Adele wel te pruimen.
En dan die gastartiesten: The Dap Kings, Martha Wainwright.... prima!

En toen verscheen titeltrack Out of the Game en inderdaad was dat meer pop dan we gewend zijn van Rufus maar absoluut niet van de hedendaagse soort. Een jaren '70 vibe vermengd met soul dankzij de Dap Kings en de productie van Ronson. Een aanstekelijk nummer dat het album opent en een clip om van te smullen met Helena Bonham Carter in de hoofdrol maar ergens toch ook wel een beetje Rufus Wainwright-light. Ik was wat gereserveerd eerlijk gezegd. Is dit de Rufus die ik wil horen? Of heb ik toch liever die extravagante, bombastische Rufus met zijn voorkeur voor dramatiek en opera. Of luister ik liever naar de folky Rufus? Of de piano-man? Ik kwam er niet echt uit. Inmiddels weet ik wel dat ik dit nummer kan dromen en dat ik het leuk ben gaan vinden.

Jericho heeft ook zijn duidelijk jaren '70 stempel meegekregen en klinkt al vanaf de eerste tonen lekker in het gehoor. Het sluit naadloos aan op de titeltrack en dat komt mede door de achtergrondzang. Zwoel, sexy en vooral heel benaderbaar. Gelukkig vergeet Rufus niet dat drama bij hem hoort en dat horen we wel in zijn zang die op dit album opvallend helder is en minder zeurderig als in het verleden. De muzikale omlijsting is groots en daarmee krijgen we toch bombast maar dan uit een ander vaatje dan voorheen: als een warme souldeken sluit het om je heen om je volledig in te pakken.

Vervolgens gaat ie met je aan de haal op het zwierige Rashida met alweer een flinke hoofdrol voor de achtergrondzangeressen. Soul op z'n Rufiaans en van het kristalheldere soort want de productie is bijzonder sterk.
Het nieuwe album zou dansbaar worden maar dat blijkt erg relatief. Op een nummer als Barbara (over een naaste medewerker van Rufus) is het hooguit heen en weer wippen met de voetjes en wat met het bovenlijf wiegen. Als invloed komt de naam David Bowie wel eens naar voren en dat is hier een beetje in terug te horen. Ik praat dan wel over diens Young Americans album. Jaren '70 radio en instagram is niet ver weg. Alles krijgt een leuk waasje over het heden zullen we maar zeggen.

Nooit gedacht dat ik The Beatles in één adem zou noemen met Rufus Wainwright maar ik doe het nu toch: Welcome to the Ball verhult niet dat deze band van enorme invloed is geweest op de aanpak en stijl van dit nummer. Blazers, strijkers en de vocale truukjes...... allemaal herkenbaar. Iets té cheesy voor mijn smaak wellicht maar dat probleem heb ik ook regelmatig met de Fab Four.

Montauk ken ik ook al een stuk langer en kan volop meegegalmd worden. Dit nummer benadert het meest 'Rufus oude stijl' en valt daardoor wat meer op op dit album.
Het is een zoet nummer dat me nu veel meer doet dan voorheen door zijn plaats op deze cd. Tekstueel gezien schaamteloos open zoals Rufus zo vaak is. Het gaat over zijn dochter Viva Katherine Wainwright Cohen (die hij samen opvoedt met partner Jörn Weisbrodt en moeder Lorca Cohen, inderdaad 'dochter van'). "One day you will come to Montauk and you will see your dad wearing a kimono and see your other dad pruning roses hope you won't turn around and go". Ja, zo duidelijk kan het zijn. Overigens gaat het laatste gedeelte van dit nummer over zijn overleden moeder Kate McGarrigle: "One day years ago in Montauk lived a woman, now a shadow but she does wait for us in the ocean and although you want to stay for a while don't worry, we all have to go
one day you will come to Montauk".

Rondom Bitter Tears werd een prijsvraag uitgegeven: wie kon er de beste remix van maken? En zo gingen velen er mee aan de slag. Dit nummer benadert de term pop nog het meest op dit album. Enorm catchy en de synths doen hun werk hier volop.

Respectable Dive is een lekker loom nummer dat een beetje richting het album Poses gaat alleen horen we de invloed van Mark Ronson hier toch weer overduidelijk waardoor de sound toch anders is dan die op Poses. Ik kan me voorstellen dat een wat soberder aanpak misschien nog wel directer zou gaan werken.

Perfect Man kent weer van die zalige achtergrondzang (zus Martha) en is buitengewoon catchy door zijn scherpe hooks en warme zang van Rufus. Behoorlijk eenvoudig van opzet ook. Je gaat je haast afvragen of dit dezelfde man van de albums Want One en Two is. Maar hoe dan ook is Rufus er hier ook niet vies van om de boel wat aan te dikken en te verfraaien en dan hebben we Mark Ronson om de boel in een warm dompelbad te stoppen.

Sometimes You Need blijkt een akoestisch getint gitaarnummer waar de stem van Rufus opvallend sober naar voren komt: heel direct en zonder opsmuk. Langzaam aan wordt het nummer voller qua sound door de strijkers maar dat is slechts aan het einde en blijft nog prima binnen de paden waardoor zijn stem niet gaat ondersneeuwen. Smaakvol gedaan.

Song of You is ook wat rustiger van aard. Een fijn walsje met sterke zang. Ook hier zorgt Ronson voor de perfecte balans van stem en geluid waardoor het een mooi geheel vormt. Het is een stijlvolle klasse-song met aan het einde wederom een schitterend ingetogen crescendo.

Afsluiter Candles is het langste nummer van dit album en vormt een ode aan zijn moeder.
"The churches have run out of candles" zingt hij en in een interview kwam naar voren wat hij hiermee bedoelt. Toen zijn moeder op sterven lag zocht hij regelmatig een kerkje op om een kaars voor haar te branden. Direct na haar overlijden wilde hij dat weer gaan doen maar waren er op dat moment geen kaarsen beschikbaar en toen hij hetzelfde wilde doen in de daaropvolgende kerken bleek hetzelfde aan de hand. Voor Rufus was dat een goed teken, het gaf hem rust. Alsof hij een teken van zijn moeder kreeg dat het goed was zo.
Het nummer vormt een waardig afscheid van Kate en het nummer eindigt bijzonder emotioneel op doedelzak. Kippenvelmoment.

Dan is er ook nog een iTunes bonustrack in de vorm van WWIII. Ik heb het aangeschaft maar eigenlijk is het einde van het vorige nummer zo mooi dat je er geen nummer meer achteraan moet horen. WWIII is overigens wel de moeite van aanschaffen waard. Het is vrij luchtig van toon en komt ook weer heel dicht bij de term pop. Het was al bekend in een live-pianoversie maar deze aanpak werkt ook. Het is Rufus zoals je hem toch niet vaak gehoord hebt in het verleden.

Ik beken dat ik me wat zorgen maakte om dit album. Niet omdat het pop zou zijn, want dat juich ik best wel toe, maar de vooruitgesnelde losse nummers wisten me niet helemaal in te pakken zoals klassiekers als Release the Stars of de beide Want-albums dat deden.
En toch proef ik hier wel degelijk een Release the Stars moment. Out of the Game is wat luchtiger, simpeler misschien en kent veel meer soul-invloeden dankzij de productie van Mark Ronson, maar waar een popalbum het juist makkelijk van losse nummers zou moeten kunnen hebben daar werkt dat toch niet voor de composities hier op dit album. Je moet ze achter elkaar horen en ze niet uit de context rukken en dat is best opmerkelijk daar het verder geen conceptalbum of iets dergelijks is.

Out of the Game verrast me eigenlijk en doet dat in zeer positieve zin. Ik had al zin in beide optredens eind deze maand (respectievelijk in Amsterdam op 27 april en Londen op 30 april) en die zin is nu alleen maar groter geworden terwijl ik uitging van een wat teleurstellende cd.
Deze jongen gaat zich de komende week goed op die optredens voorbereiden met deze nieuwe Wainwright boreling op repeat en ik ga op koninginnedag gewoon lekker een andere queen in Londen bekijken: Queen Rufus regeert.
Zo!

Na de geboorte van zijn dochter en dood van zijn moeder was Rufus Wainwright letterlijk even 'Out Of The Game'. Het vormde de voornaamste inspiratiebron voor zijn eerste 'pop' album, geproduceerd door niemand minder dan sterproducer Mark Ronson. Die met 'The Dap Kings' de gouden Amy Winehouse combinatie loslaat op 'Out Of The Game'. Hij drukt daarmee flink zijn stempel op deze onwaarschijnlijke combinatie, maar dat maakt niet uit. De stijlwisseling staat de 38 jarige zanger, met een stem van fluweel, namelijk meer dan prima.

Hoe klinkt dan zo'n pop album van Rufus Wainwright? Niet als top 40 pop muziek iniedergeval. Het klinkt als een strak georkestreerde jaren '70 plaat met veel trompetten en soul invloeden (Dap Kings Hé). Daarnaast krijgt hij ook nog hulp van een hele waslijst gastartiesten waaronder zijn zus Martha, leden van Wilco, Sean Lennon en Yeah Yeah Yeahs gitarist Nick Zinner. Het levert een nieuwe Wainwright op die op zijn beste momenten de zon in huis laat schijnen. Goede voorbeelden hiervan zijn de prachtige titelsong, het soulvolle Jericho en het mierzoete Barbara. Maar fans van het eerste worden ook getrakteerd op de oude Wainwright (hoewel deze kant duidelijk minder uitbundig aanbod komt). Montauk is een bloedmooie piano ballad met loepzuivere zang. En afsluiter 'Candles' waarin hij (mét ontroerende doedelzak (!) solo) voorgoed afscheid neemt van zijn moeder. Het zijn karakteristieke en ontroerende hoogtepunt.
Maar hoe doet de ingehuurde producer het? Ronson doet zijn werk goed, misschien zelfs een beetje te goed. Het album kent een ramvol geluid dat binnen de lijntjes blijft. Verder zorgt het net iets te overgeproduceerde geluid voor een wat oubollig geheel. 'Out of the Game', is net als de oude Wainright , een beetje 'too much'. Na een halve luisterbeurt gaat me dit zevende album daarom ook wat tegenstaan. Dat maakt 'Out Of The Game' geen absolute topper.

'Out Of the Game' is een mooie toevoeging aan het 14 jarige oeuvre van Wainwright. Een theatraal popalbum waarmee hij oude fans wellicht teleur stelt maar daarvoor in de plaats ook nieuwe zieltjes binnenhaalt. Maar hoe je het ook went of keert; 'Out of the Game' puilt uit van de mooie momenten.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Studio album nummer 7 van Rufus geproduceerd door Mark Ronson en dat is te horen ook. Het is wellicht Rufus zijn meest "poppy" / toegangkelijke album.
Waar zijn voorganger All Days Are Night: Songs For Lulu uit 2010 sober en ingetogen was is dit album juist vol en rijkelijk georkesteerd Rufus zijn stem word goed ondersteund door soulvolle vrouwenkoortjes het geheel komt ontspannen en geinspireerd over.

Het album is een weerspiegeling van Rufus zijn laatste jaren op prive gebied. De geboorte van zijn dochter Viva bezongen in Montauk, de dood van zijn moeder (Kate McGarrigle) 2 jaar geleden word herdacht in Candles.
Out of the Game is een wel overwogen combinatie van Rufus als de ingetogen singer/songwriter en de "nieuwe" Rufus die uitdagingen ziet in zijn prive leven zowel triest (overleiden van zijn moeder) als hoopvol (geboorte van zijn dochter en zijn huwelijk) en mede door de productie van Mark Ronson klinkt dit album opgewekt en vol inspiratie.
Feit blijft wel dat je van zijn manier van zingen (zeurderig) moet houden bij Rufus heb ik er weinig moeite mee, maar bij oa. Kate Bush vind ik het een drama.

Out of the Game is een van de betere albums van Rufus.

4.5*