Destruction - Infernal Overkill (1985)

ASman ik zeg: "Celtic Frost" (Zwitserland) black metal met een zweem van gemene thrash.
Maar m'n favorieten zijn toch echt Destruction en Kreator. En Sodom. En Slayer.. Slayer is Slayer.

Heerlijke plaat van onze Duitse vrienden. Toch wel mooi om te zien dat de plaats waar deze band zichzelf heeft opgericht helemaal het onderste puntje van Duitsland is, ik houd wel van dat soort weetjes. Maar goed daar gaat het natuurlijk nu niet om. Om buiten het rustigere 'Thin Lizzy' geluid heen te komen en soms even iets harders aan het hoofd te hebben wou ik graag een marathon beginnen met een metal band, geen zin in Death of Black metal maar weer eens ouderwets thrashen en de muziek opzoeken waar mijn liefde voor metal begon.

Ja kleine weetjes over mezelf, ik ben vanaf het begin onwijs fan van de thrashmetal geweest, nu nog steeds mijn favoriete genre in de metal wereld maar ik breidt mijn muzieksmaak graag wat meer uit om ook naar andere genres te luisteren. Mijn oog viel eigenlijk meteen op 'Destruction', een band die ik nog niet héél goed ken en juist beter wil leren kennen. Ik ken eigenlijk alleen echt de EP 'Mad Butcher' héél goed van de heren en de eerste drie platen. Daarna zakt mijn kennis over de band wat weg en heb ik niet verder gezocht naar hun nummers.

'Destruction' is volgens de online cijfers (o.a. Spotify) niet héél bekend, al heeft hij meer luisteraars dan de leuke plaatselijke bandjes maar de band kan eigenlijk niet echt mee komen met andere groot heden in de ze wereld uit bijvoorbeeld Amerika. Toch is 'Destruction' in mijn ogen een erg vermakelijke band. Dit eerste album klinkt als vanouds, de productie is dan wel niet héél geweldig deze rauwe sound past lekker bij de heren en ze rammen erg leuk weg. 'Thrash Attack' is leuk om te horen en er zitten echt hele sterke riffs in dit album verwerkt. Zal er ook niet raar van staan te kijken dat dit de beste plaat is die de mannen hebben uitgebracht, heb er nog aardig wat te gaan maar zeker een erg leuk begin!

Het lijkt mij ook wel leuk om Destruction eens onder de loep te nemen, maar ik verwacht dat het vanaf de reünie een zware zit wordt.

Het begon eigenlijk met Sentence of Death.

Maar jij slaat vaak een hoop albums over.

Da's waar. Maar het is ook niet mijn ambitie volledige discografieën door te ploegen.

Ik ga de reguliere albums af in een marathon en neem zelden tot geen EP's daarin mee. Die beoordeel ik vaak los van de marathon.

Ik ken Destruction tot aan de reünie RuudC, heb ze na het album van 1998 nooit echt verder geluisterd. Ben daarom wel benieuwd naar die werkjes . Gewoon een keer beginnen, je kunt altijd kijken hoe het bevalt natuurlijk!

In dit geval toch onmisbaar vind ik. Vooral in de eerste helft van de jaren tachtig werd er wel vaker begonnen met een EP (Sodom, Mercyful Fate, Queensrÿche, Sortilège...). Als je dat feitelijke debuut overslaat mis je juist iets essentieels in het ontstaan van die bands.

De Mad Butcher-EP kan je nog eens omheen, daar die een heropname, een cover, een instrumentale opvuller en één echt nieuwe compositie die de moeite waard is bevat. Maar om Sentence of Death kan men toch zeker niet heen? Die kon nog wel eens een tandje ruiger zijn dan Infernal Overkill en was in 1984 één van de eerdere thrash metal-releases.

Je slaat zelf vaak tig albums over als je ze niet ziet zitten, o.a. Iron Maiden heb je dat gedaan met 'mindere' albums. Dat is je eigen keuze toch? Ik houd mijn marathons gewoon op de reguliere albums, EP's neem ik zo nu en dan onder handen. Ik zal de EP zeker luisteren maar of ik die mee neem met mijn marathon weet ik niet.

Moet jij even opletten hoe ik daar langs heen kom B.Robertson, gewoon niet aan zetten . Ga hem sowieso luisteren, even kijken of ik dat vandaag haal en zoals ik al zei dan kijk ik even of ik die meeneem in deze marathon.

Natuurlijk. Ik verwijt jou je keuze ook niet. Wel probeer ik net als B.Robertson duidelijk te maken dat die EP onmisbaar want essentieel is.

Wat mijn benadering betreft: Mijn uitgangspunt is nooit geweest om alle albums van een band te beluisteren. Enkel wat ik op cd en/of lp heb. Bij Iron Maiden sloeg ik de twee albums met Blaze Bayley over. Die ken ik al wel en heb ze ook nog ergens liggen maar ik hoef ze niet meer te horen.

Ik moet je dan toch stiekem wel een beetje gelijk geven Kronos, die EP klinkt wel echt goed ... Heb hem tussendoor even opgegooid, 'Mad Butcher' blijft een meesterlijk nummer!

Destruction is zo'n band die ik al jaren ken, maar eigenlijk weet ik er geen donder vanaf.
Tuurlijk, live zijn ze bruut en dan is het genieten van Schmier en die grijze die er altijd naast stond te shredden.
Ze kwamen pas op m'n radar door Day of Reckoning en dat is natuurlijk een wereld van verschil met de beginjaren.
Ik heb me hier ook doorheen moeten ploegen, omdat ik soms simpelweg geen zin had in die sound.
Schmutzig is een mindset bij mij ben ik achter gekomen.
Maar ik ga ze wel gewoon meenemen in elk jaar, want natuurlijk ben ik benieuwd naar de ontwikkeling van de band.