Accept - Stalingrad (2012)

Kijk hier toch echt wel naar uit, de vorige was retestrak.

wat een machtig mooi nummer is stalingrad wat ze 28 februari hebben gereleased

machtig mooie solo ook

wordt nog wat als de rest uitkomt

Ah hij is net uit zie ik. Eens zien of hij te pindakazen is!

Wederom geweldige cd van deze Duitsers. Vanaf het eerste nummer dendert het over je heen. De zanger klinkt nog beter dan op BOTN en de gitaarmuur staat weer als het alom bekende huis. Solo's zijn uiteraard veelvuldig aanwezig en gruwelijk lekker. Dit album klinkt nog meer als de oude Accept dan BOTN. Zwakke nummers zijn er m.i. niet. Mijn favorieten zijn het openingsnummer en The quick and the Dead. Ik had nooit verwacht dat ze BOTN konden evenaren maar dat hebben ze zeker gedaan. Misschien is deze zelfs nog wel beter! Traditionele Heavy Metal zoals dat zou moeten klinken. HULDE AAN ACCEPT!!

Strak optreden op Paaspop in Schijndel !! Alleen stond het geluid helaas veel te hard waardoor de zang ook niet helemaal uit de verf kwam.

Ik weet niet hoe ze het voor elkaar hebben gekregen, maar deze plaat is gewoonweg nog beter dan de vorige! De zanger hoort inmiddels wel helemaal thuis in de band, en de songs lijken nog beter in elkaar te zitten.
Favs, zover ik ze aan kan wijzen want het ligt allemaal dicht bij elkaar: Stalingrad, Hellfire, Twist of Fate.
Bij de vorige plaat vond ik nog wel eens dat hij te lang was, deze is ruim 10 minuten korter en dat is precies lang genoeg om niet te gaan vervelen!

voorlopig 4.5*

De eerst 4 nummers zijn geweldig sterk met o.a.de spetterende opener Hung,Drawn and Quartered en het meesterlijke titelnummer. Hierna wordt het allemaal wat matiger, niet slecht maar ook niet echt bijzonder. Zanger Mark Tornillo vind ik wel erg sterk en het gitaarwerk van Wolf Hoffman en Herman Frank is prima!

ik vindt dit een heerlijk album
bij de opener hung drawn zit ik er al helemaal in
en het nummer shadow soldier is echt lekker voor de oortjes
en het gitaar werk is echt super echt accept echt wolf hoffman

Ik ben eens benieuwd of ze hun sterke voorganger kunnen evenaren.

Verdorie zeg dit is goed! Van Accept kende ik hiervoor alleen Blood of the Nations, wat gelijk de reden was om Stalingrad ook maar even te beluisteren. Dit is echt retestrakke heavy metal gewoon zoals het moet, maar dan nog beter. Wat een power! Verveeld voor geen moment van begin tot eind. En laten we niet vergeten om die stem van Mark Tornillo nog even de hemel in te prijzen. Zelden zulke krachtige vocalen gehoord. Favoriete nummers tot nu toe: Stalingrad, Hellfire en Shadow Soldiers.

Doet me toch wel afvragen of ik er niet goed aan zou doen wat oudere albums van Accept te gaan luisteren. Kan iemand mij vertellen of ik daar een buil aan zal vallen en/of zeggen bij welke plaat in het verleden ik het best kan beginnen?

Als je de oude Accept wil gaan "ontdekken" kun je het best bij Breaker, Restless and Wild en Balls to the Wall beginnen. Dat zijn veruit de beste albums uit die tijd en vergelijkbaar met deze cd. Ik kan het je zeker aanraden, het zijn goede jaren 80 metal albums. Je zult je er zeker geen buil aan vallen!

Ah, ok, dank voor de snelle reactie! Ik zal die platen eens uithoren!

Vroeger was ik niet zo gek van deze band. Dat heeft veel te maken met de zang van Udo die minder mijn ding is. Al kan ik ondertussen de oudere albums ook wel naar waarde schatten. Maar: eerlijk? Live vind ik dat huidig zanger Mark Tornillo dat zelfs beter dan Udo doet, als het om die oude classics gaat... Maar laten we het vooral over 'Stalingrad' hebben: een dijk van een plaat!

Teutoons edelmetaal van de bovenste plank... Met geweldige in-your-face en kick-ass songs die er toe doen.

Het is muzikaal allemaal volledig in orde en, ook al is dit no nonsense klassemetaal dat lekker beukt, geweldig rechtdoor gaat en enorm strak zit met een overdosis aan power: toch kan er méér gezegd worden over dit prima album. De nummers zitten erg ingenieus in mekaar, er wordt flink sfeer geschept en opgebouwd. Stuk voor stuk knappe composities. En het is genieten van het fraaie gitaarwerk. De krachtige stem van Mark Tornillo is geweldig goed en pas volledig in de Accept-overall-sound!

Luister - naar het hele album natuurlijk, maar bij twijfel: - zeker naar de numemrs 'The Gallery', de in your balls song 'Twist of Fate', het geweldige 'Shadow Soldiers' en absolute verplichte kost is de titeltrack 'Stalingrad' !!!

En nog: 'Revolution' en 'Against the World' zijn ook erg lekker....

en wat dacht je van de nekbreker The quick and te the dead??

Wel ik noemde al bijna alle tracks op, maar ... je hebt geli jk )

Wat zijn die Duitsers goed in het maken van heavy metal met of zonder UDO het knalt, gewoon super.

Vorig jaar (zomer 2013) was ik bij een optreden van Accept op een festival. Voordat Accept geboekt werd voor dat festival, zou ik hebben getwijfeld wanneer iemand vroeg of de band nog bestond.
Dat was dus wel het geval. Ze kwamen met een paar nummers van een nieuw album (Stalingrad dus) en die klonken goed. Een paar dagen later het hele album gehoord op youtube. Stalingrad was een behoorlijk verslavend plaatje dat ik best vaak (te vaak) heb gehoord. Toen ik het later weer terugluisterde, en dat gebeurt zo nu en dan nog steeds, blijf ik het een goed album vinden.
Het album moet het naar mijn mening vooral hebben van de eerste twee nummers (Hung Drawn and Quartered en het titelnummer), die beide toppers zijn. Daarna komt een heel rijtje solide nummers dat op zichzelf misschien niet geweldig is, maar mee kan liften op de indruk die de eerste twee nummers maakten. Voordat het album echt in kan zakken, wordt Stalingrad afgesloten met een derde erg sterk nummer, The Galley.

Oerdegelijke heavy metal met een paar uitschieters. Dit is niet een album waar je me wakker voor mag maken, maar zo overdag is dit toch wel lekker op z’n tijd.

3.5*

Alles is al gezegd: Accept komt op Stalingrad prima voor de dag met een stapel opzwepende metalsongs. Tikkie beter nog dan op Blood Of The Nations. Niks mis mee.

Bijzonder aangenaam verrast door deze plaat. De oude Accept lag me iets minder, maar van dit recentere werk ben ik helemaal weg.

Vandaag is het 6 juni. Precies tachtig jaar geleden begon in de vroege ochtend Operation Overlord, oftewel D-Day. Vorige maand was ik in Normandië. Heb er het nodige rond die gebeurtenis bekeken, waarbij uiteraard de invasiestranden en ook een tweetal musea én een oorlogsbegraafplaats, in mijn geval bij Ryes. Daar ontwaarde ik op gegeven moment de grafsteen van ene Wolfgang Hoffmann.

Omdat de naam Wolf Hoffmann, gitarist bij Accept, al sinds begin jaren '80 een bekende voor mij is, kwam die steen even extra binnen. Hij sneuvelde op 7 of 8 juni in de Engelse sector.

Naast 654 geallieerden liggen er 335 Duitsers aan het einde, links en rechts van het middenpad. Ik werd er stil: al die jongemannen, bijna 1000 op een zonovergoten grafveld waar vogels kwetterden en een verkoelend briesje waaide.
De meesten van de gesneuvelden waren in de twintig. Gesneuveld ofwel omdat ze een dictatuur met een genocideagenda verdedigden, of omdat ze ver van huis die dictatuur kwamen omverhalen. Dat laatste moest gebeuren, maar de prijs was hoog, om maar te zwijgen over de gedode burgers die tussen de strijdende partijen kwamen te zitten.

Daar bij Ryes moest ik bij die ene grafsteen onmiddellijk denken aan Stalingrad, de tweede plaat van Accept na hun comeback. In het titelnummer wordt de ontreddering omschreven van soldaten aan het oostfront. Eerst is er bravoure, later slechts kou en dood. In het nummer zit een stukje van het Sovjetvolkslied verwerkt, las ik ergens. Het album gaat niet specifiek over de tweede wereldoorlog, maar oorlog is wel een thema dat her en der opduikt in de teksten.
Tien nummers, met bonus elf, waarbij de muziek nog beter landt dan op die toch al goede voorganger. Niet alleen de productie, ook de manier van riffen is vernieuwd ten opzichte van het Accept van de jaren ’80 en ’90. Zoals ooit Hoffmanns riff van Fast as a Shark inspiratie vormde voor een volgende generatie metalgitaristen, zo werd die generatie invloedrijk op zijn spel. Hoffmann speelde overigens ook op dit album alle gitaren in; Herman Frank is er voor de concerten.

Nog twee nummers bezingen de Tweede Wereldoorlog: Hellfire gaat over het geallieerde bombardement op Dresden in 1945 en Shadow Soldiers is geschreven naar aanleiding van een bezoek aan Arlington National Cemetery in de VS. Meer over deze en andere nummers valt te lezen in het dit interview bij Noise Pollution.

Teksten met een boodschap, door zanger Mark Tornillo nog overtuigender vertolkt dan op Blood of the Nations. Dit is een muzieksite, maar soms is het de artiest die de wereld daarbuiten benoemt. Zoals hier, als totaal een sterke Accept.